Parlament Europejski przyjął rezolucję proponującą zmianę swojego statutu, aby umożliwić posłankom głosowanie przez pełnomocnika. Konkretnie, posłanka będzie mogła powierzyć swój głos na posiedzeniu plenarnym innemu wybranemu przez siebie posłowi, od trzech miesięcy przed przewidywaną datą porodu do sześciu miesięcy po porodzie. Tekst został przyjęty 578 głosami za, 25 przeciw i 4 wstrzymującymi się. Jest to propozycja samego Parlamentu, która musi teraz zostać zatwierdzona przez państwa członkowskie.
Obecnie statut posłów do Parlamentu Europejskiego nie przewiduje żadnego mechanizmu głosowania przez pełnomocnika. Posłanka, która rodzi dziecko, nie może zatem w pełni wykonywać swojego mandatu, jeśli jest nieobecna na sali plenarnej. W 2023 r. posłowie ze wszystkich grup politycznych zażądali uznania urlopu rodzicielskiego i możliwości głosowania na odległość. W 2025 r. Parlament rozpoczął przegląd europejskiej ordynacji wyborczej, a Rada przyjęła odpowiednie zmiany w maju 2026 r. Przyjęta dziś rezolucja uzupełnia ten proces poprzez zmianę statutu posłów.
Delegowanie głosu innemu posłowiPosłanka będzie mogła powierzyć swój głos na posiedzeniu plenarnym innemu wybranemu przez siebie posłowi. Obecnie nie istnieje żaden taki mechanizm.
Okres trzech miesięcy przed porodemDelegowanie będzie możliwe od trzech miesięcy przed przewidywaną datą porodu dziecka.
Do sześciu miesięcy po porodzieDelegowanie pozostanie możliwe do sześciu miesięcy po porodzie.
Zmiana statutu posłówProjekt regulaminu załączony do rezolucji zmienia statut posłów do Parlamentu Europejskiego, aby wpisać to prawo.
Apel do państw członkowskichParlament wzywa państwa członkowskie do zatwierdzenia zmiany europejskiej ordynacji wyborczej i do szybkiego zakończenia niezbędnych procedur.
Rezolucja została przyjęta 578 głosami za, 25 głosami przeciw i 4 wstrzymującymi się.
Środek ten pozwoli posłankom nadal reprezentować swoich wyborców w okresie wokół porodu, bez ponoszenia kar z powodu fizycznej nieobecności. Ma on na celu wzmocnienie równości płci w Parlamencie i zachęcenie większej liczby kobiet do kandydowania w wyborach europejskich. Dla obywateli oznacza to, że ich okręg wyborczy pozostanie reprezentowany, nawet jeśli ich posłanka przebywa na urlopie macierzyńskim. Tekst musi jeszcze zostać zatwierdzony przez państwa członkowskie, zanim zacznie obowiązywać.
Parlament Europejski przyjął 578 głosami za, 25 przeciw i 4 wstrzymującymi się rewizję własnego statutu: posłanka będzie mogła odtąd powierzyć swój głos na posiedzeniu plenarnym innemu wybranemu przez siebie posłowi, od trzech miesięcy przed przewidywaną datą porodu do sześciu miesięcy po porodzie. Dotychczas nie istniał żaden tego typu mechanizm. Ale nic nie jest jeszcze stosowane: Rada musi przyjąć rozporządzenie, a państwa członkowskie zatwierdzić zmianę europejskiego aktu wyborczego.
Tekst nie tworzy europejskiego urlopu rodzicielskiego ani powszechnego głosowania zdalnego. Wpisuje w statut posłów prawo ograniczone w czasie i przedmiocie: posłanka, która rodzi, może delegować swój głos, i tylko w okresie wokół porodu. Mandat jest nadal sprawowany, okręg wyborczy nadal reprezentowany, ale decyzja polityczna zostaje przeniesiona na dowolnie wybranego kolegę.
Ten wybór pełnomocnictwa zamiast głosowania elektronicznego ma zaletę: pozostaje możliwy do prześledzenia i kontroli. Głos delegowany jest identyfikowalny, przypisany do wskazanego pełnomocnika, a nie rozmyty w systemie technicznym, za który nikt by nie odpowiadał. Przejrzystość przywołana w motywach jest tu jedynie uzasadnieniem politycznym, nie nowym obowiązkiem, ale sam mechanizm idzie w tym kierunku.
Granica jest wyraźna: środek nie obejmuje urlopu rodzicielskiego w szerokim sensie ani nieobecności z powodu choroby lub wypadku. To celowana odpowiedź na konkretny problem, nie przebudowa mandatu parlamentarnego.
Prawdziwym wyzwaniem nie jest zasada, lecz kalendarz. Parlament przyjął rezolucję ustawodawczą na podstawie art. 223 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: Rada musi przyjąć rozporządzenie, a państwa członkowskie zatwierdzić zmianę aktu wyborczego zgodnie z ich przepisami konstytucyjnymi. Dopóki te etapy nie zostaną pokonane, żadna posłanka nie może delegować swojego głosu.
Każdy miesiąc opóźnienia ma jednak identyfikowalny koszt: posłanka nieobecna z powodu porodu pozostawia swój okręg bez głosu w momencie głosowań, a kobiety, które wahają się przed kandydowaniem, wiedzą, że zasada nie jest jeszcze w mocy. Parlament wzywa państwa członkowskie do szybkiego działania; to jedyna część tekstu, która od nich zależy, i to ona zdecyduje, czy prawo kiedykolwiek zaistnieje.
Prostsze podejście polegałoby na wpisaniu mechanizmu bezpośrednio do regulaminu Parlamentu, bez przechodzenia przez rewizję statutu i aktu wyborczego. Wybór ciężkiej drogi kosztuje czas, a czas kosztuje utraconą reprezentację.
Prawo uchwalone 578 głosami jest warte tyle, ile warte jest wtedy, gdy Rada i państwa członkowskie uczynią je stosowalnym.
Parlament Europejski przyjął 578 głosami za, 25 przeciw i 4 wstrzymującymi się rewizję własnego statutu: posłanka będzie mogła odtąd powierzyć swój głos na posiedzeniu plenarnym innemu wybranemu przez siebie posłowi, od trzech miesięcy przed przewidywaną datą porodu do sześciu miesięcy po porodzie. Dotychczas nie istniał żaden tego typu mechanizm. Ale nic nie jest jeszcze stosowane: Rada musi przyjąć rozporządzenie, a państwa członkowskie zatwierdzić zmianę europejskiego aktu wyborczego.
Tekst nie tworzy europejskiego urlopu rodzicielskiego ani powszechnego głosowania zdalnego. Wpisuje w statut posłów prawo ograniczone w czasie i przedmiocie: posłanka, która rodzi, może delegować swój głos, i tylko w okresie wokół porodu. Mandat jest nadal sprawowany, okręg wyborczy nadal reprezentowany, ale decyzja polityczna zostaje przeniesiona na dowolnie wybranego kolegę.
Ten wybór pełnomocnictwa zamiast głosowania elektronicznego ma zaletę: pozostaje możliwy do prześledzenia i kontroli. Głos delegowany jest identyfikowalny, przypisany do wskazanego pełnomocnika, a nie rozmyty w systemie technicznym, za który nikt by nie odpowiadał. Przejrzystość przywołana w motywach jest tu jedynie uzasadnieniem politycznym, nie nowym obowiązkiem, ale sam mechanizm idzie w tym kierunku.
Granica jest wyraźna: środek nie obejmuje urlopu rodzicielskiego w szerokim sensie ani nieobecności z powodu choroby lub wypadku. To celowana odpowiedź na konkretny problem, nie przebudowa mandatu parlamentarnego.
Prawdziwym wyzwaniem nie jest zasada, lecz kalendarz. Parlament przyjął rezolucję ustawodawczą na podstawie art. 223 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: Rada musi przyjąć rozporządzenie, a państwa członkowskie zatwierdzić zmianę aktu wyborczego zgodnie z ich przepisami konstytucyjnymi. Dopóki te etapy nie zostaną pokonane, żadna posłanka nie może delegować swojego głosu.
Każdy miesiąc opóźnienia ma jednak identyfikowalny koszt: posłanka nieobecna z powodu porodu pozostawia swój okręg bez głosu w momencie głosowań, a kobiety, które wahają się przed kandydowaniem, wiedzą, że zasada nie jest jeszcze w mocy. Parlament wzywa państwa członkowskie do szybkiego działania; to jedyna część tekstu, która od nich zależy, i to ona zdecyduje, czy prawo kiedykolwiek zaistnieje.
Prostsze podejście polegałoby na wpisaniu mechanizmu bezpośrednio do regulaminu Parlamentu, bez przechodzenia przez rewizję statutu i aktu wyborczego. Wybór ciężkiej drogi kosztuje czas, a czas kosztuje utraconą reprezentację.
Prawo uchwalone 578 głosami jest warte tyle, ile warte jest wtedy, gdy Rada i państwa członkowskie uczynią je stosowalnym.