Parlament Europejski zagłosował za uchyleniem immunitetu parlamentarnego Afroditi Latinopoulou, greckiej posłanki, w ramach postępowania karnego w sprawie zniesławienia w Grecji. Decyzja ta pozwala greckim organom sądowym ścigać posłankę za wiadomość opublikowaną na Twitterze 13 czerwca 2020 r. przed jej wyborem do Parlamentu w czerwcu 2024 r. Głosowanie zostało przyjęte przez podniesienie rąk, bez indywidualnego liczenia głosów. Decyzja jest natychmiast przekazywana właściwemu greckiemu organowi sądowemu oraz zainteresowanej.
Afroditi Latinopoulou jest posłanką do Parlamentu Europejskiego od czerwca 2024 r. Skarga złożona 9 lipca 2020 r. w Grecji zarzuca jej tweet z 13 czerwca 2020 r. zawierający wypowiedzi uznane za zniesławiające wobec polityka. Grecki wymiar sprawiedliwości zwrócił się o uchylenie jej immunitetu parlamentarnego, co jest procedurą niezbędną do ścigania posła do Parlamentu Europejskiego na terytorium kraju ojczystego. Parlament rozpatrzył ten wniosek i uznał, że nie ma oznak prześladowania (fumus persecutionis) oraz że zarzucane fakty nie dotyczyły opinii wyrażanych w ramach wykonywania mandatu.
Uchylenie immunitetuParlament Europejski uchyla immunitet parlamentarny Afroditi Latinopoulou, umożliwiając greckiemu wymiarowi sprawiedliwości ściganie jej za zniesławienie.
Natychmiastowe przekazaniePrzewodnicząca Parlamentu jest zobowiązana do niezwłocznego przekazania decyzji właściwemu organowi sądowemu Republiki Greckiej oraz Afroditi Latinopoulou.
Zakres ograniczony do postępowaniaUchylenie immunitetu dotyczy wyłącznie konkretnego postępowania karnego opisanego we wniosku, związanego z wiadomością z 13 czerwca 2020 r. i nie przesądza o istocie sprawy.
Brak przywileju osobistegoParlament przypomina, że immunitet parlamentarny nie jest przywilejem osobistym, lecz gwarancją niezależności, i nie obejmuje wypowiedzi wygłaszanych poza wykonywaniem funkcji parlamentarnych.
Decyzja została przyjęta przez podniesienie rąk, bez głosowania imiennego. Nie jest zatem dostępne indywidualne liczenie głosów.
Decyzja ta oznacza, że posłanka do Parlamentu Europejskiego może być ścigana przez wymiar sprawiedliwości swojego kraju za czyny popełnione przed objęciem mandatu. Pokazuje, że immunitet parlamentarny, który chroni posłów w wykonywaniu ich funkcji, nie stoi na przeszkodzie ściganiu, gdy nie ma oznak działań politycznych. Dla obywateli potwierdza to, że posłowie do Parlamentu Europejskiego nie korzystają z powszechnej bezkarności, a krajowy wymiar sprawiedliwości może prowadzić swoje postępowanie, gdy spełnione są warunki.
Parlament Europejski uchylił immunitet greckiej posłance Afroditi Latinopoulou, aby umożliwić wymiarowi sprawiedliwości jej kraju ściganie jej za zniesławienie. To słuszna decyzja i nie mówi nic o jej winie: mówi jedynie, że przywilej parlamentarny nie obejmuje tweeta opublikowanego przed objęciem mandatu.
Decyzję podjęto przez podniesienie rąk, bez indywidualnego liczenia głosów. W tak wrażliwej sprawie tajemnica indywidualnych stanowisk jest wygodą dla posłów, a nie informacją dla obywateli. Głosowanie imienne zmusiłoby każdego do publicznego wzięcia odpowiedzialności za swój wybór: chronić koleżankę czy pozwolić działać wymiarowi sprawiedliwości. Regulamin na to pozwala; przejrzystość zyskałaby, gdyby tego wymagano.
Pozostaje to, co najważniejsze: posłanka nie stoi ponad prawem swojego kraju w sprawie czynów popełnionych przed wyborem, a złożony w 2020 r. pozew o zniesławienie może wreszcie trafić na swoją drogę. Przewlekłość sprawy, sześć lat między tweetem a wnioskiem przekazanym w marcu 2026 r. przypomina o rzeczywistym koszcie postępowań immunitetowych: dla skarżącego, dla obrony i dla zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Prostsze podejście polegałoby na rozpatrywaniu takich wniosków w krótkim i stałym terminie, z systematycznym głosowaniem imiennym, a nie zależnie od kolejnych sesji.
Immunitet nie jest przywilejem osobistym: chroni funkcję, a funkcja nie obejmuje tweeta sprzed objęcia mandatu.
Parlament Europejski uchylił immunitet greckiej posłance Afroditi Latinopoulou, aby umożliwić wymiarowi sprawiedliwości jej kraju ściganie jej za zniesławienie. To słuszna decyzja i nie mówi nic o jej winie: mówi jedynie, że przywilej parlamentarny nie obejmuje tweeta opublikowanego przed objęciem mandatu.
Decyzję podjęto przez podniesienie rąk, bez indywidualnego liczenia głosów. W tak wrażliwej sprawie tajemnica indywidualnych stanowisk jest wygodą dla posłów, a nie informacją dla obywateli. Głosowanie imienne zmusiłoby każdego do publicznego wzięcia odpowiedzialności za swój wybór: chronić koleżankę czy pozwolić działać wymiarowi sprawiedliwości. Regulamin na to pozwala; przejrzystość zyskałaby, gdyby tego wymagano.
Pozostaje to, co najważniejsze: posłanka nie stoi ponad prawem swojego kraju w sprawie czynów popełnionych przed wyborem, a złożony w 2020 r. pozew o zniesławienie może wreszcie trafić na swoją drogę. Przewlekłość sprawy, sześć lat między tweetem a wnioskiem przekazanym w marcu 2026 r. przypomina o rzeczywistym koszcie postępowań immunitetowych: dla skarżącego, dla obrony i dla zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Prostsze podejście polegałoby na rozpatrywaniu takich wniosków w krótkim i stałym terminie, z systematycznym głosowaniem imiennym, a nie zależnie od kolejnych sesji.
Immunitet nie jest przywilejem osobistym: chroni funkcję, a funkcja nie obejmuje tweeta sprzed objęcia mandatu.