Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której żąda, aby Rosja natychmiast, bezpiecznie i bezwarunkowo zwróciła wszystkie ukraińskie dzieci deportowane lub przymusowo przesiedlone na nieokupowaną część Ukrainy. Tekst potępia deportację, nielegalną adopcję, przymusową rusyfikację i militaryzację tych dzieci oraz stwierdza, że działania Rosji odpowiadają prawnej definicji ludobójstwa. Wzywa także Unię Europejską i państwa członkowskie do wzmocnienia dyplomacji, finansowania, sankcji i wymiaru sprawiedliwości międzynarodowej. Parlament zwraca się do Komisji o zdanie sprawy z wdrażania środków uzgodnionych podczas posiedzenia w dniu 11 maja 2026 r.
Od czasu inwazji Rosji na Ukrainę na pełną skalę w lutym 2022 r. tysiące ukraińskich dzieci zostało deportowanych lub przymusowo przesiedlonych do Rosji albo na terytoria okupowane. Według władz ukraińskich do września 2026 r. odnotowano 20 651 zweryfikowanych przypadków deportacji lub przymusowego przesiedlenia, a do 28 października 2026 r. udało się zwrócić 2 752 dzieci. Parlament Europejski przyjmował już rezolucje w sprawie Ukrainy, w tym we wrześniu 2022 r. i w maju 2025 r. i uważa, że sytuacja uprowadzonych dzieci pozostaje priorytetem humanitarnym i sądowym.
Natychmiastowy i bezwarunkowy powrótRosja musi natychmiast, bezpiecznie i bezwarunkowo zwrócić wszystkie ukraińskie dzieci deportowane lub przymusowo przesiedlone na nieokupowaną część Ukrainy. Powrót ten nigdy nie może służyć jako środek wymiany i nie może być uzależniony od ustępstw terytorialnych, wymiany więźniów ani innych porozumień politycznych.
Koniec praktyk deportacyjnychRosja musi natychmiast zaprzestać deportacji, przymusowego przesiedlania, nielegalnej adopcji, przymusowej rusyfikacji, indoktrynacji i militaryzacji ukraińskich dzieci, w tym praktyk z udziałem Białorusi i Korei Północnej. Musi także zaprzestać zmiany imion, obywatelstwa lub statusu rodzinnego, które uniemożliwiają identyfikację i powrót dzieci.
Dostęp organizacji międzynarodowychRosja musi zapewnić Międzynarodowemu Komitetowi Czerwonego Krzyża, UNICEF, Biuru Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw praw człowieka i innym właściwym organizacjom międzynarodowym natychmiastowy, regularny i niezakłócony dostęp do ukraińskich dzieci przebywających w Rosji i na terytoriach okupowanych. Musi przekazać władzom ukraińskim pełne i weryfikowalne informacje o tożsamości, miejscu pobytu, stanie zdrowia i statusie prawnym każdego dziecka.
Edukacja w języku ukraińskimUkraińskie dzieci na terytoriach czasowo okupowanych muszą mieć dostęp do edukacji w języku ojczystym, w tym za pośrednictwem placówek ukraińskich i nauki online, bez zastraszania, dyskryminacji ani sankcji. Rosja musi również natychmiast zamknąć wszystkie bazy danych i katalogi adopcji online, które reklamują ukraińskie dzieci.
Sankcje i wymiar sprawiedliwości międzynarodowejRada jest wzywana do zaostrzenia i ścisłego stosowania ukierunkowanych sankcji wobec odpowiedzialnych urzędników rosyjskich, białoruskich i północnokoreańskich oraz do objęcia sankcjami Gazpromu, Rosnieftu i ich powiązanych spółek zależnych w następstwie dochodzenia Uniwersytetu Yale z marca 2026 r. Parlament potwierdza swoje poparcie dla Międzynarodowego Trybunału Karnego i jego nakazów aresztowania wobec Władimira Putina i Marii Lwowej-Biełowej oraz wzywa państwa członkowskie do wykonywania jurysdykcji uniwersalnej.
Rezolucja została przyjęta 536 głosami za, 8 przeciw i 37 wstrzymującymi się podczas głosowania elektronicznego imiennego w dniu 12 listopada 2026 r.
Ta rezolucja nie jest ustawą i nie tworzy obowiązków prawnych bezpośrednio wiążących Rosję. Zobowiązuje politycznie Parlament Europejski i wzywa Unię Europejską oraz państwa członkowskie do zintensyfikowania działań dyplomatycznych, finansowania ochrony dzieci i opieki psychologicznej, wzmocnienia sankcji i wspierania postępowań międzynarodowych. W praktyce wzywa państwa członkowskie do oficjalnego uznania działań Rosji wobec ukraińskich dzieci za ludobójstwo oraz do nieuznawania nielegalnych adopcji. Zwraca się także do Komisji o uruchomienie dodatkowych 50 mln euro na ukraiński system ochrony dzieci i o przedstawienie Parlamentowi sprawozdania z wdrażania środków uzgodnionych w dniu 11 maja 2026 r.
Rosja musi zwrócić wszystkie deportowane lub przymusowo przesiedlone ukraińskie dzieci, natychmiast, bezpiecznie i bezwarunkowo. Parlament Europejski zażądał tego stosunkiem głosów 536 za, 8 przeciw i 37 wstrzymujących się, stwierdzając, że czyny te odpowiadają prawnej definicji ludobójstwa. Rezolucja nie jest ustawą, ale wyznacza linię polityczną, którą państwa członkowskie będą musiały wziąć na siebie.
Tekst nie prosi o przysługę, przypomina obowiązek. Rosja musi zwrócić dzieci natychmiast, bezpiecznie i bezwarunkowo, a ten powrót nie może być uzależniony od ustępstw terytorialnych, wymiany jeńców ani innych porozumień politycznych. Logika jest nieubłagana: targowanie się o dzieci to już traktowanie ich jak przedmioty. Parlament wyznacza wyraźną granicę dla nadchodzących negocjacji.
Liczby pokazują skalę dramatu: 20 651 zweryfikowanych przypadków deportacji lub przymusowego przesiedlenia do września 2026 r. 2 752 dzieci zwróconych do 28 października 2026 r. oraz około 1,6 mln ukraińskich dzieci wciąż pod rosyjską okupacją, w tym 600 000 w wieku szkolnym. Za każdą statystyką kryje się nazwisko, rodzina, tożsamość, którą Rosja próbuje wymazać poprzez zmianę imienia, obywatelstwa lub statusu rodzinnego. Parlament żąda zakończenia tych praktyk i niezakłóconego dostępu dla MKCK, UNICEF i Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka.
Rezolucja nie tworzy obowiązków prawnych bezpośrednio stosowalnych wobec Rosji i nie twierdzi, że to czyni. Ale politycznie angażuje Unię i jej państwa członkowskie: Komisja będzie musiała zdać sprawę z wdrożenia środków uzgodnionych 11 maja 2026 r. a Rada jest wzywana do objęcia sankcjami całej sieci współsprawców, od urzędników po agencje adopcyjne. To presja polityczna, która dochodzi do międzynarodowych postępowań.
Parlament nie poprzestaje na potępieniu abstrakcyjnego reżimu. Wskazuje indywidualne odpowiedzialności: federalnych i regionalnych urzędników, rzeczników praw dziecka, pracowników urzędów stanu cywilnego fałszujących akta, kierowników obozów, operatorów transportu. To podejście jest słuszne: dotyczy tych, którzy zorganizowali, ułatwili lub czerpali korzyści z deportacji, a nie populacji wziętej jako zakładnik. Potwierdza też poparcie dla Międzynarodowego Trybunału Karnego i nakazów aresztowania wobec Władimira Putina i Marii Lwowej-Biełowej.
Tekst wzywa do uruchomienia ustawy blokującej w celu ochrony MTK przed amerykańskimi sankcjami o charakterze eksterytorialnym. To żądanie skierowane do Komisji, a nie przyjęta zmiana prawna. Wyraża uzasadniony niepokój: międzynarodowa sprawiedliwość nie może stać się zmienną korygowaną w układach sił między wielkimi mocarstwami. Ale ostrożność jest konieczna: każdy środek odwetowy w handlu ma koszt dla europejskich przedsiębiorstw, a Parlament go nie wycenia.
Targowanie się o dzieci to już traktowanie ich jak przedmioty.
Rosja musi zwrócić wszystkie deportowane lub przymusowo przesiedlone ukraińskie dzieci, natychmiast, bezpiecznie i bezwarunkowo. Parlament Europejski zażądał tego stosunkiem głosów 536 za, 8 przeciw i 37 wstrzymujących się, stwierdzając, że czyny te odpowiadają prawnej definicji ludobójstwa. Rezolucja nie jest ustawą, ale wyznacza linię polityczną, którą państwa członkowskie będą musiały wziąć na siebie.
Tekst nie prosi o przysługę, przypomina obowiązek. Rosja musi zwrócić dzieci natychmiast, bezpiecznie i bezwarunkowo, a ten powrót nie może być uzależniony od ustępstw terytorialnych, wymiany jeńców ani innych porozumień politycznych. Logika jest nieubłagana: targowanie się o dzieci to już traktowanie ich jak przedmioty. Parlament wyznacza wyraźną granicę dla nadchodzących negocjacji.
Liczby pokazują skalę dramatu: 20 651 zweryfikowanych przypadków deportacji lub przymusowego przesiedlenia do września 2026 r. 2 752 dzieci zwróconych do 28 października 2026 r. oraz około 1,6 mln ukraińskich dzieci wciąż pod rosyjską okupacją, w tym 600 000 w wieku szkolnym. Za każdą statystyką kryje się nazwisko, rodzina, tożsamość, którą Rosja próbuje wymazać poprzez zmianę imienia, obywatelstwa lub statusu rodzinnego. Parlament żąda zakończenia tych praktyk i niezakłóconego dostępu dla MKCK, UNICEF i Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka.
Rezolucja nie tworzy obowiązków prawnych bezpośrednio stosowalnych wobec Rosji i nie twierdzi, że to czyni. Ale politycznie angażuje Unię i jej państwa członkowskie: Komisja będzie musiała zdać sprawę z wdrożenia środków uzgodnionych 11 maja 2026 r. a Rada jest wzywana do objęcia sankcjami całej sieci współsprawców, od urzędników po agencje adopcyjne. To presja polityczna, która dochodzi do międzynarodowych postępowań.
Parlament nie poprzestaje na potępieniu abstrakcyjnego reżimu. Wskazuje indywidualne odpowiedzialności: federalnych i regionalnych urzędników, rzeczników praw dziecka, pracowników urzędów stanu cywilnego fałszujących akta, kierowników obozów, operatorów transportu. To podejście jest słuszne: dotyczy tych, którzy zorganizowali, ułatwili lub czerpali korzyści z deportacji, a nie populacji wziętej jako zakładnik. Potwierdza też poparcie dla Międzynarodowego Trybunału Karnego i nakazów aresztowania wobec Władimira Putina i Marii Lwowej-Biełowej.
Tekst wzywa do uruchomienia ustawy blokującej w celu ochrony MTK przed amerykańskimi sankcjami o charakterze eksterytorialnym. To żądanie skierowane do Komisji, a nie przyjęta zmiana prawna. Wyraża uzasadniony niepokój: międzynarodowa sprawiedliwość nie może stać się zmienną korygowaną w układach sił między wielkimi mocarstwami. Ale ostrożność jest konieczna: każdy środek odwetowy w handlu ma koszt dla europejskich przedsiębiorstw, a Parlament go nie wycenia.
Targowanie się o dzieci to już traktowanie ich jak przedmioty.