Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której potępia islamistyczną infiltrację, domaga się europejskiej metody rozpoznawania jej oznak oraz wzywa do wpisania podmiotów powiązanych z Bractwem Muzułmańskim na unijną listę antyterrorystyczną, gdy spełnione są kryteria prawne. Domaga się także, aby fundusze europejskie nie trafiały do żadnej sieci znajdującej się już na tej liście, oraz aby Komisja rozliczyła się z finansowania przekazanego podmiotom podejrzanym o powiązania z Bractwem Muzułmańskim. Nie jest to ustawa: Parlament wyraża stanowisko polityczne i kieruje postulaty do Komisji i państw członkowskich.
Tekst wychodzi z założenia, że sieci islamistyczne wykorzystują procedury, finansowanie i język instytucji europejskich, aby zyskać legitymację i osłabić wartości demokratyczne od wewnątrz. Wymienia Radę Muzułmanów Europejskich, dawniej Federację Organizacji Islamskich w Europie, oraz powiązane z nią organizacje, takie jak FEMYSO. Rezolucja podkreśla rozróżnienie między islamem jako religią a islamizmem politycznym oraz to, że walka z dyskryminacją nie może służyć uniemożliwianiu jakiejkolwiek krytyki islamu.
Europejska metoda rozpoznawania infiltracjiParlament domaga się wspólnej metody identyfikowania oznak islamistycznej infiltracji: mieszania religii z polityką, podwójnego dyskursu instytucjonalnego, nieprzejrzystości finansowej, powtarzających się partnerstw, bliskości z już zidentyfikowanymi sieciami, raportów o charakterze aktywistycznym, odtwarzania struktur i wykorzystywania ram walki z dyskryminacją.
Wpis na listę antyterrorystyczną, jeśli spełnione są kryteriaWzywa Radę do wpisania podmiotów i osób powiązanych z Bractwem Muzułmańskim na unijną listę organizacji terrorystycznych, gdy spełnione są kryteria wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, oraz do zastosowania odpowiednich środków ograniczających. Ocena nie może ograniczać się do oficjalnie zadeklarowanych struktur: należy uwzględnić podmioty stowarzyszone, organizacje fasadowe, pośredników finansowych i sieci młodzieżowe.
Żadnych funduszy UE dla sieci z listyParlament nalega, aby Komisja zapewniła, że żadne fundusze Unii nie trafią, bezpośrednio ani pośrednio, do podmiotów, partnerów, wykonawców, podwykonawców, beneficjentów rzeczywistych ani odbiorców końcowych powiązanych z sieciami znajdującymi się na unijnej liście antyterrorystycznej. Domaga się także pełnego przeglądu wszystkich przypadków funduszy przekazanych osobom lub podmiotom podejrzanym o powiązania z Bractwem Muzułmańskim lub islamizmem politycznym, wraz z kwotami, programami, uzasadnieniami i uchybieniami w kontroli, oraz udostępnienia umów o dotację.
Większa przejrzystość i kontrola finansowaniaKomisja jest wzywana do zapewnienia pełnej identyfikowalności łańcuchów finansowania, w tym poddotacji, pośredników finansowych i beneficjentów rzeczywistych, do wzmocnienia obowiązków należytej staranności organów zarządzających i beneficjentów oraz do pełnego wykorzystania systemu wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES), gdy podmioty promują islamistyczną infiltrację, radykalizację, antysemityzm lub terroryzm.
Europejska lista kaznodziejów nienawiściParlament domaga się unijnej listy kaznodziejów nienawiści i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do wzmocnienia kontroli wiz, dokumentów pobytowych i zezwoleń na przemieszczanie się, gdy osoby są powiązane z tą listą. Popiera także wszelkie środki krajowe mające na celu zakaz pełnego zakrycia twarzy (nikabu lub burki) w przestrzeni publicznej oraz w lokalach otwartych dla publiczności.
Rezolucja została przyjęta stosunkiem głosów 381 za, 167 przeciw i 15 wstrzymujących się podczas głosowania elektronicznego imiennego.
Dla obywateli to głosowanie nie tworzy nowego obowiązku prawnego: określa stanowisko polityczne Parlamentu i wywiera presję na Komisję i państwa członkowskie. W praktyce Parlament domaga się, aby finansowanie europejskie było śledzone aż do odbiorców końcowych, a podmioty powiązane z sieciami terrorystycznymi z listy były wykluczone z dotacji. Domaga się także, aby organizacje powiązane z Radą Muzułmanów Europejskich, takie jak FEMYSO, zostały pozbawione dostępu do instytucji europejskich i wykreślone z unijnego rejestru przejrzystości. Kontrole na granicach i dotyczące dokumentów pobytowych mogłyby zostać wzmocnione wobec osób wpisanych na przyszłą listę kaznodziejów nienawiści, a środki krajowe zakazujące nikabu lub burki w przestrzeni publicznej są popierane.
381 głosami przeciw 167 Parlament Europejski potępia islamistyczną infiltrację i domaga się wpisania sieci powiązanych z Braćmi Muzułmanami na unijną listę antyterrorystyczną, gdy spełnione są kryteria prawne. Żąda też pełnej przejrzystości unijnych funduszy wypłaconych podejrzanym podmiotom. Ale ta rezolucja nie jest ustawą: wyznacza stanowisko polityczne i wywiera presję na Komisję i Radę. Prawdziwa stawka jest właśnie tu: instytucje europejskie finansują, konsultują i zapraszają struktury, których potem odmawiają nazwać.
Parlament nie stanowi tu prawa. Kieruje żądania do Komisji, Rady i państw członkowskich. Czwartkowe głosowanie nie tworzy żadnego nowego obowiązku: ustala większość polityczną i ujawnia linię podziału. 381 głosów za, 167 przeciw i 15 wstrzymujących się mówi jedno: większość wybranych przedstawicieli odmawia dalszego traktowania sieci islamistycznych jako reprezentatywnych rozmówców.
Praktyczny skutek będzie zależał od dwóch podmiotów. Najpierw Rady, która jako jedyna może wpisać podmioty na listę antyterrorystyczną. Następnie Komisji, która zarządza funduszami i może uruchomić system wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES), narzędzie pozwalające wykluczyć beneficjenta z unijnych dotacji. Parlament domaga się pełnego wykorzystania tego narzędzia, gdy podmioty promują islamistyczną infiltrację, radykalizację lub antysemityzm. To żądanie, nie automatyczny mechanizm.
Najbardziej konkretny punkt rezolucji dotyczy finansów. Parlament żąda, by Komisja przedstawiła pełny obraz wszystkich przypadków unijnych funduszy wypłaconych osobom lub podmiotom podejrzewanym o powiązania z Braćmi Muzułmanami lub islamem politycznym, wraz z kwotami, programami, uzasadnieniami i uchybieniami w kontroli. Domaga się też pełnej identyfikowalności łańcuchów finansowania, w tym poddotacji, pośredników finansowych i beneficjentów rzeczywistych. Dla małej firmy lub stowarzyszenia ubiegającego się o dotację oznacza to cięższe kontrole i dłuższe terminy. Dla podatnika oznacza to, że publiczne pieniądze przestają być wypłacane bez względu na wartości tych, którzy je otrzymują.
Rezolucja nie ogranicza się do żądania rozliczeń: wskazuje mechanizm. Sieć, która otrzymuje unijne fundusze, zyskuje uznanie instytucjonalne, potem dostęp do konsultacji i wydarzeń, a następnie legitymację medialną. Każdy etap wzmacnia następny. Żądając pozbawienia organizacji powiązanych z Radą Muzułmanów Europejskich, takich jak FEMYSO, dostępu do instytucji i wykreślenia ich z rejestru przejrzystości, Parlament uderza w to błędne koło. Ale czyni to rezolucją, nie zmieniając zasad dostępu ani kryteriów kwalifikowalności.
Parlament popiera krajowe środki zakazujące noszenia nikabu i burki w przestrzeni publicznej, ale nie narzuca ich na poziomie europejskim. Wzywa Radę do wpisania podmiotów na listę antyterrorystyczną, ale sam tego nie robi. Domaga się europejskiej listy kaznodziejów nienawiści, ale tej listy nie tworzy. Każde żądanie pozostaje zawieszone na woli politycznej Rady i Komisji.
Podejście oparte na pomocniczości i rynku zrobiłoby odwrotnie: zaczęłoby od odcięcia finansowania strukturom, które nie szanują wartości Unii, zmieniając rozporządzenie finansowe tak, by wykluczenie było automatyczne, a nie uznaniowe. Narzuciłoby też przejrzystość beneficjentów rzeczywistych wszystkich unijnych dotacji, bez czekania na szczególne żądanie Parlamentu. Obecna rezolucja domaga się przejrzystości; nie organizuje jej.
Większość istnieje, by nazwać sieci; jeszcze nie istnieje, by odciąć fundusze.
381 głosami przeciw 167 Parlament Europejski potępia islamistyczną infiltrację i domaga się wpisania sieci powiązanych z Braćmi Muzułmanami na unijną listę antyterrorystyczną, gdy spełnione są kryteria prawne. Żąda też pełnej przejrzystości unijnych funduszy wypłaconych podejrzanym podmiotom. Ale ta rezolucja nie jest ustawą: wyznacza stanowisko polityczne i wywiera presję na Komisję i Radę. Prawdziwa stawka jest właśnie tu: instytucje europejskie finansują, konsultują i zapraszają struktury, których potem odmawiają nazwać.
Parlament nie stanowi tu prawa. Kieruje żądania do Komisji, Rady i państw członkowskich. Czwartkowe głosowanie nie tworzy żadnego nowego obowiązku: ustala większość polityczną i ujawnia linię podziału. 381 głosów za, 167 przeciw i 15 wstrzymujących się mówi jedno: większość wybranych przedstawicieli odmawia dalszego traktowania sieci islamistycznych jako reprezentatywnych rozmówców.
Praktyczny skutek będzie zależał od dwóch podmiotów. Najpierw Rady, która jako jedyna może wpisać podmioty na listę antyterrorystyczną. Następnie Komisji, która zarządza funduszami i może uruchomić system wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES), narzędzie pozwalające wykluczyć beneficjenta z unijnych dotacji. Parlament domaga się pełnego wykorzystania tego narzędzia, gdy podmioty promują islamistyczną infiltrację, radykalizację lub antysemityzm. To żądanie, nie automatyczny mechanizm.
Najbardziej konkretny punkt rezolucji dotyczy finansów. Parlament żąda, by Komisja przedstawiła pełny obraz wszystkich przypadków unijnych funduszy wypłaconych osobom lub podmiotom podejrzewanym o powiązania z Braćmi Muzułmanami lub islamem politycznym, wraz z kwotami, programami, uzasadnieniami i uchybieniami w kontroli. Domaga się też pełnej identyfikowalności łańcuchów finansowania, w tym poddotacji, pośredników finansowych i beneficjentów rzeczywistych. Dla małej firmy lub stowarzyszenia ubiegającego się o dotację oznacza to cięższe kontrole i dłuższe terminy. Dla podatnika oznacza to, że publiczne pieniądze przestają być wypłacane bez względu na wartości tych, którzy je otrzymują.
Rezolucja nie ogranicza się do żądania rozliczeń: wskazuje mechanizm. Sieć, która otrzymuje unijne fundusze, zyskuje uznanie instytucjonalne, potem dostęp do konsultacji i wydarzeń, a następnie legitymację medialną. Każdy etap wzmacnia następny. Żądając pozbawienia organizacji powiązanych z Radą Muzułmanów Europejskich, takich jak FEMYSO, dostępu do instytucji i wykreślenia ich z rejestru przejrzystości, Parlament uderza w to błędne koło. Ale czyni to rezolucją, nie zmieniając zasad dostępu ani kryteriów kwalifikowalności.
Parlament popiera krajowe środki zakazujące noszenia nikabu i burki w przestrzeni publicznej, ale nie narzuca ich na poziomie europejskim. Wzywa Radę do wpisania podmiotów na listę antyterrorystyczną, ale sam tego nie robi. Domaga się europejskiej listy kaznodziejów nienawiści, ale tej listy nie tworzy. Każde żądanie pozostaje zawieszone na woli politycznej Rady i Komisji.
Podejście oparte na pomocniczości i rynku zrobiłoby odwrotnie: zaczęłoby od odcięcia finansowania strukturom, które nie szanują wartości Unii, zmieniając rozporządzenie finansowe tak, by wykluczenie było automatyczne, a nie uznaniowe. Narzuciłoby też przejrzystość beneficjentów rzeczywistych wszystkich unijnych dotacji, bez czekania na szczególne żądanie Parlamentu. Obecna rezolucja domaga się przejrzystości; nie organizuje jej.
Większość istnieje, by nazwać sieci; jeszcze nie istnieje, by odciąć fundusze.
