Parlament Europejski zatwierdził projekt rozporządzenia Rady w sprawie uzgodnień dotyczących finansowania i stosowania zróżnicowanej strategii finansowania. Głosowanie zostało przyjęte stosunkiem głosów 462 za, 121 przeciw i 75 wstrzymujących się. Parlament tym samym podąża za wnioskiem Komisji. Tekst ten stanowi zatwierdzenie: stanie się prawem po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja Europejska zaproponowała rozporządzenie Rady w sprawie uzgodnień dotyczących finansowania i stosowania zróżnicowanej strategii finansowania. Rada przekazała swój projekt rozporządzenia i zwróciła się do Parlamentu o zatwierdzenie. Ta specjalna procedura ustawodawcza oznacza, że Parlament nie zmienia tekstu: wyraża zgodę lub odmawia jej. Zatwierdzając projekt, Parlament otwiera drogę do jego ostatecznego przyjęcia przez Radę.
Zatwierdzenie projektu rozporządzeniaParlament wyraża zgodę na projekt rozporządzenia Rady w sprawie uzgodnień dotyczących finansowania i stosowania zróżnicowanej strategii finansowania.
Przekazanie stanowiskaPrzewodniczący Parlamentu jest zobowiązany do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom narodowym.
Brak wprowadzonych zmianParlament nie zmienił tekstu Rady: zatwierdza go w obecnym kształcie.
Procedura zatwierdzeniaZatwierdzenie to następuje w ramach specjalnej procedury ustawodawczej, odrębnej od zwykłej procedury ustawodawczej.
Parlament przyjął rezolucję stosunkiem głosów 462 za, 121 przeciw i 75 wstrzymujących się.
To głosowanie zatwierdza zasady regulujące sposób, w jaki Unia Europejska organizuje swoje finansowanie i dywersyfikuje źródła finansowania. W praktyce dotyczy to zarządzania funduszami pożyczonymi przez UE oraz strategii mającej na celu rozłożenie ryzyka między różne instrumenty finansowe. Dla obywateli oznacza to, że mechanizmy finansowania polityk europejskich, takie jak programy inwestycyjne czy pożyczki, będą opierać się na zróżnicowanej strategii. Ponieważ tekst został zatwierdzony przez Parlament, pozostaje jedynie jego oficjalna publikacja, aby wszedł w życie.
Parlament Europejski zatwierdził projekt rozporządzenia Rady w sprawie warunków finansowania i zdywersyfikowanej strategii finansowania stosunkiem głosów 462 za, 121 przeciw i 75 wstrzymujących się. W procedurze zatwierdzenia nie wprowadził żadnych poprawek: powiedział tak, en bloc, mechanizmowi, który wiąże finansową sygnaturę Unii, choć wybrani przedstawiciele nie mogli przedyskutować jego parametrów.
Zdywersyfikowana strategia finansowania polega na tym, by nie zależeć od jednego instrumentu przy pozyskiwaniu środków: Unia pożycza kilkoma kanałami, o różnych terminach zapadalności i warunkach, aby rozłożyć ryzyko. Na papierze idea jest zdrowa: pożyczkobiorca, który nie wkłada wszystkich jajek do jednego koszyka, jest mniej wrażliwy. Ale diabeł tkwi w wykonaniu: kto wybiera instrumenty, w jakim momencie i według jakich kryteriów? Zatwierdzony tekst przekazuje te wybory Komisji i jej służbom, bez możliwości ich zmiany, a nawet ukierunkowania przez Parlament.
W procedurze zatwierdzenia Parlament nie ma władzy poprawiania. Może tylko powiedzieć tak albo nie. Mówiąc tak, zatwierdza ramy, których konkretne parametry (kwoty, terminy, kontrahenci) zostaną ustalone później, w drodze aktów delegowanych lub decyzji administracyjnych. Wybrani przedstawiciele, którzy głosowali za, nie będą mieli żadnego sposobu, by wrócić do tych wyborów, chyba że przez nowy tekst. To delegacja suwerenności finansowej organom niepochodzącym z wyboru, w momencie gdy obywatele domagają się rozliczenia z użycia publicznych pieniędzy.
Koszt tego zatwierdzenia nie jest neutralny. Każdy instrument finansowy ma swoją cenę: prowizję, marżę, ryzyko kontrahenta. Dywersyfikując, Unia stara się obniżyć swój całkowity koszt finansowania, ale dodaje złożoności i pośredników. Dla podatnika pytanie nie brzmi, czy strategia jest „zdywersyfikowana”, ale czy jest tańsza i bezpieczniejsza niż prostsza alternatywa. Tekst nie daje żadnej odpowiedzi w liczbach, a Parlament nie zażądał, by ją otrzymać.
Głosowanie (462 za, 121 przeciw, 75 wstrzymujących się) pokazuje szeroką większość, ale nie należy się mylić: to nie jest głosowanie zaufania do strategii, to głosowanie proceduralne. Grupy, które poparły tekst (EPP, S&D, Renew, część ECR), zatwierdziły ramy, nie znając ich szczegółów operacyjnych. Ci, którzy głosowali przeciw (część lewicy i Zieloni), zapewne chcieli zaznaczyć sprzeciw wobec transferu kompetencji, ale ich głos nie powstrzyma wdrożenia. Wstrzymanie się (75 głosów) wyraża dyskomfort: niektórzy chcieliby poprawki, ale procedura na to nie pozwalała.
Pytanie zasadnicze dotyczy kontroli. Zdywersyfikowana strategia finansowania nie jest sama w sobie złem: może zmniejszyć ryzyko ogólne. Ale musi jej towarzyszyć przejrzystość kosztów i demokratyczna kontrola nad mandatami udzielonymi zarządzającym. W obecnym stanie Parlament zatwierdza czek in blanco. Parlamenty narodowe, które otrzymają stanowisko, nie będą miały większego wpływu. To stracona okazja, by uzależnić zatwierdzenie od gwarancji regularnego raportowania przed wybranymi przedstawicielami.
Zatwierdzać mechanizm finansowy bez możliwości przedyskutowania jego parametrów to nie zaufanie, to abdykacja.
Parlament Europejski zatwierdził projekt rozporządzenia Rady w sprawie warunków finansowania i zdywersyfikowanej strategii finansowania stosunkiem głosów 462 za, 121 przeciw i 75 wstrzymujących się. W procedurze zatwierdzenia nie wprowadził żadnych poprawek: powiedział tak, en bloc, mechanizmowi, który wiąże finansową sygnaturę Unii, choć wybrani przedstawiciele nie mogli przedyskutować jego parametrów.
Zdywersyfikowana strategia finansowania polega na tym, by nie zależeć od jednego instrumentu przy pozyskiwaniu środków: Unia pożycza kilkoma kanałami, o różnych terminach zapadalności i warunkach, aby rozłożyć ryzyko. Na papierze idea jest zdrowa: pożyczkobiorca, który nie wkłada wszystkich jajek do jednego koszyka, jest mniej wrażliwy. Ale diabeł tkwi w wykonaniu: kto wybiera instrumenty, w jakim momencie i według jakich kryteriów? Zatwierdzony tekst przekazuje te wybory Komisji i jej służbom, bez możliwości ich zmiany, a nawet ukierunkowania przez Parlament.
W procedurze zatwierdzenia Parlament nie ma władzy poprawiania. Może tylko powiedzieć tak albo nie. Mówiąc tak, zatwierdza ramy, których konkretne parametry (kwoty, terminy, kontrahenci) zostaną ustalone później, w drodze aktów delegowanych lub decyzji administracyjnych. Wybrani przedstawiciele, którzy głosowali za, nie będą mieli żadnego sposobu, by wrócić do tych wyborów, chyba że przez nowy tekst. To delegacja suwerenności finansowej organom niepochodzącym z wyboru, w momencie gdy obywatele domagają się rozliczenia z użycia publicznych pieniędzy.
Koszt tego zatwierdzenia nie jest neutralny. Każdy instrument finansowy ma swoją cenę: prowizję, marżę, ryzyko kontrahenta. Dywersyfikując, Unia stara się obniżyć swój całkowity koszt finansowania, ale dodaje złożoności i pośredników. Dla podatnika pytanie nie brzmi, czy strategia jest „zdywersyfikowana”, ale czy jest tańsza i bezpieczniejsza niż prostsza alternatywa. Tekst nie daje żadnej odpowiedzi w liczbach, a Parlament nie zażądał, by ją otrzymać.
Głosowanie (462 za, 121 przeciw, 75 wstrzymujących się) pokazuje szeroką większość, ale nie należy się mylić: to nie jest głosowanie zaufania do strategii, to głosowanie proceduralne. Grupy, które poparły tekst (EPP, S&D, Renew, część ECR), zatwierdziły ramy, nie znając ich szczegółów operacyjnych. Ci, którzy głosowali przeciw (część lewicy i Zieloni), zapewne chcieli zaznaczyć sprzeciw wobec transferu kompetencji, ale ich głos nie powstrzyma wdrożenia. Wstrzymanie się (75 głosów) wyraża dyskomfort: niektórzy chcieliby poprawki, ale procedura na to nie pozwalała.
Pytanie zasadnicze dotyczy kontroli. Zdywersyfikowana strategia finansowania nie jest sama w sobie złem: może zmniejszyć ryzyko ogólne. Ale musi jej towarzyszyć przejrzystość kosztów i demokratyczna kontrola nad mandatami udzielonymi zarządzającym. W obecnym stanie Parlament zatwierdza czek in blanco. Parlamenty narodowe, które otrzymają stanowisko, nie będą miały większego wpływu. To stracona okazja, by uzależnić zatwierdzenie od gwarancji regularnego raportowania przed wybranymi przedstawicielami.
Zatwierdzać mechanizm finansowy bez możliwości przedyskutowania jego parametrów to nie zaufanie, to abdykacja.
