Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 r. rezolucję, w której pozytywnie przyjmuje opublikowaną przez Komisję ocenę wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), ale ubolewa nad brakiem jasnego zobowiązania co do dalszych działań, harmonogramu i konkretnych środków. Domaga się ambitnej, ukierunkowanej i szybkiej rewizji WPRyb oraz pakietu środków upraszczających przed końcem 2026 r. Tekst nie jest ustawą: określa stanowisko polityczne Parlamentu i przewiduje, że jeśli Komisja nie przedstawi konkretnych wniosków ustawodawczych do końca 2026 r. Parlament zastrzega sobie prawo do samodzielnego zainicjowania inicjatywy ustawodawczej.
WPRyb od 2013 r. reguluje zarządzanie rybołówstwem w Unii: kwoty, obowiązek wyładunku połowów, wsparcie dla floty i akwakultury. Komisja opublikowała 30 kwietnia 2026 r. ocenę tych ram, która uznaje postępy, ale także nieosiągnięte cele. Kontekst zmienił się od 2013 r. (brexit, pandemia, wojna w Ukrainie, wzrost kosztów energii, presja na zasoby), a Parlament uważa, że obecne ramy wymagają dostosowania. W swojej rezolucji wymienia obszary do przeglądu: obowiązek wyładunku, zdolność połowowa, maksymalny podtrzymywalny połów, regionalizacja, kontrola, organizacja rynku, finansowanie i akwakultura.
Wymagany od Komisji plan działaniaParlament zwraca się do Komisji o przedstawienie jasnego planu wskazującego niezbędne środki i akty prawne, w tym prawo pochodne, harmonogram procedury i oczekiwane zmniejszenie obciążeń administracyjnych.
Pakiet uproszczeń przed końcem 2026 r.Parlament żąda, aby zapowiedziany pakiet środków upraszczających w sektorze rybołówstwa i akwakultury został przedstawiony przed końcem 2026 r. tak aby ograniczyć formalności administracyjne przy zachowaniu celów zrównoważonego rozwoju.
Obowiązek wyładunku: alternatywne narzędziaDostrzegając trudności praktyczne, zwłaszcza w połowach mieszanych, Parlament zachęca Komisję do zaproponowania innych narzędzi zarządzania (sztuczna inteligencja, zarządzanie kwotami, rezerwy kwot, zamykanie w czasie rzeczywistym, wymiana między państwami członkowskimi i organizacjami producentów), przy zachowaniu ogólnych celów obowiązku wyładunku.
Zdolność połowowa: tonaż socjalny i bezpieczeństwoParlament zachęca Komisję do rewizji ram zdolności połowowej z uwzględnieniem tonażu socjalnego i bezpieczeństwa, bez zwiększania zdolności połowowej statków ani przyczyniania się do nadmiernej zdolności, aby umożliwić modernizację, wymianę i dekarbonizację floty.
Maksymalny podtrzymywalny połów i dane społeczno-gospodarczeParlament domaga się, aby stosowanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu uwzględniało specyfikę różnych łowisk, w szczególności łowisk mieszanych, oraz aby względy społeczno-gospodarcze były brane pod uwagę równolegle z najlepszymi opiniami naukowymi.
Kontrola i rynek: uprościć i lepiej informowaćParlament zachęca Komisję do ponownego przeanalizowania i uproszczenia wdrażania rozporządzenia o kontroli rybołówstwa (deklaracje, cyfrowa identyfikowalność, rejestracja połowów, ważenie, nadzór elektroniczny) oraz do rozwiązania problemów z cyfrowym certyfikatem CATCH. Domaga się także ukierunkowanej rewizji wspólnej organizacji rynków, aby wzmocnić przejrzystość, identyfikowalność i obowiązkowe wskazywanie pochodzenia.
Parlament przyjął rezolucję stosunkiem głosów 368 za, 172 przeciw i 69 wstrzymujących się, w głosowaniu elektronicznym imiennym 17 września 2026 r.
Dla rybaków, producentów akwakultury i konsumentów ta rezolucja nie zmienia jeszcze przepisów: określa stanowisko Parlamentu i presję polityczną na Komisję. W praktyce Parlament domaga się, aby trudności związane z obowiązkiem wyładunku były rozwiązywane elastyczniejszymi narzędziami, aby modernizacja floty była ułatwiona bez zwiększania zdolności połowowej oraz aby przepisy dotyczące kontroli i etykietowania zostały uproszczone i wyjaśnione. Jeśli Komisja nie przedstawi konkretnych wniosków ustawodawczych do końca 2026 r. Parlament zastrzega sobie prawo do zainicjowania własnej inicjatywy ustawodawczej, aby przyspieszyć realizację tych postulatów.
Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 r. rezolucję, która przychylnie przyjmuje ocenę wspólnej polityki rybołówstwa, ale stwierdza, że Komisja nie dołączyła ani zobowiązania do działań następczych, ani harmonogramu, ani konkretnej reformy. Żąda ambitnego i ukierunkowanego przeglądu, pakietu uproszczeń przed końcem 2026 r. i zastrzega sobie prawo do samodzielnego stanowienia prawa, jeśli nic nie zostanie zaproponowane.
Komisja opublikowała 30 kwietnia 2026 r. ocenę, która uznaje postęp środowiskowy, a w tym samym dokumencie przyznaje niezdolność do osiągnięcia kilku celów WPRyb. Na tym się zatrzymuje. Żadnego wniosku ustawodawczego, żadnego harmonogramu, żadnej reformy. Dla armatora, który tej zimy musi zdecydować, czy wymienić statek, czy odejść z zawodu, ocena bez następstw jest nic niewarta: koszt opóźnienia płaci się zamrożonymi inwestycjami i pokoleniami rybaków, którzy nie przejmują pałeczki.
Parlament domaga się zatem wyraźnej mapy drogowej: jakie akty prawne, w jakiej kolejności, z jakim liczbowym zmniejszeniem obciążeń administracyjnych. To właściwa metoda, ponieważ czyni Komisję odpowiedzialną za harmonogram. Ale mapa drogowa to nie ustawa: dopóki teksty nie zostaną złożone, obowiązują przepisy z 2013 r. a praktyczne trudności wskazane w rezolucji nadal się utrzymują.
W kwestii obowiązku wyładunku Parlament nie domaga się rezygnacji: stwierdza, że w połowach mieszanych obowiązek ten powoduje niepożądane połowy i nieproporcjonalne skutki społeczno-gospodarcze, i żąda dodatkowych narzędzi zarządzania, rezerw kwot, zamknięć w czasie rzeczywistym, wymiany między państwami członkowskimi i organizacjami producentów. Logika jest zdrowa: nie znosi się ograniczenia, daje się podmiotom środki do jego stosowania bez niszczenia ich rentowności.
To samo podejście do zdolności połowowej. Obecne ramy ograniczają tonaż, co szkodzi bezpieczeństwu na pokładzie i dekarbonizacji. Parlament domaga się uwzględnienia tonażu społecznego i bezpieczeństwa, bez zwiększania zdolności połowowej ani tworzenia nadmiernej zdolności. Warunek jest niezbędny: bez niego przegląd stałby się blankietem dla przełowienia.
Pozostają kontrola i rynek. Parlament chce uprościć deklaracje, cyfrową identyfikowalność, ważenie i certyfikat CATCH oraz zrewidować wspólną organizację rynków, aby narzucić pochodzenie i normy równoważne importowi. W tym punkcie spójność z celem konkurencyjności jest realna: europejski rybak, który przestrzega surowych przepisów, nie może mierzyć się z produktami importowanymi, które nie podlegają żadnym.
Rezolucja ma jedną zasługę: przenosi ciężar dowodu. To nie sektor musi wykazywać, że przepisy są niemożliwe do stosowania, lecz Komisja musi wykazać, tekst po tekście, że jej wnioski rzeczywiście zmniejszają formalności. Zapowiedziany pakiet uproszczeń ma zostać przedstawiony przed końcem 2026 r. a Parlament zastrzega sobie art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jeśli nic nie zostanie zaproponowane.
Bardziej liberalna alternatywa polegałaby na ustaleniu z góry pułapu obciążeń administracyjnych na statek i rok, z obowiązkiem zniesienia istniejącej reguły za każdą nową wprowadzoną regułę. Parlament woli żądać wniosków od Komisji; to wolniejsze, ale to jedyna droga zgodna z traktatami.
Ocena, która nie prowadzi do żadnego tekstu, pozostawia rybaków samych wobec przepisów, które sama Komisja uznaje za nieodpowiednie.
Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 r. rezolucję, która przychylnie przyjmuje ocenę wspólnej polityki rybołówstwa, ale stwierdza, że Komisja nie dołączyła ani zobowiązania do działań następczych, ani harmonogramu, ani konkretnej reformy. Żąda ambitnego i ukierunkowanego przeglądu, pakietu uproszczeń przed końcem 2026 r. i zastrzega sobie prawo do samodzielnego stanowienia prawa, jeśli nic nie zostanie zaproponowane.
Komisja opublikowała 30 kwietnia 2026 r. ocenę, która uznaje postęp środowiskowy, a w tym samym dokumencie przyznaje niezdolność do osiągnięcia kilku celów WPRyb. Na tym się zatrzymuje. Żadnego wniosku ustawodawczego, żadnego harmonogramu, żadnej reformy. Dla armatora, który tej zimy musi zdecydować, czy wymienić statek, czy odejść z zawodu, ocena bez następstw jest nic niewarta: koszt opóźnienia płaci się zamrożonymi inwestycjami i pokoleniami rybaków, którzy nie przejmują pałeczki.
Parlament domaga się zatem wyraźnej mapy drogowej: jakie akty prawne, w jakiej kolejności, z jakim liczbowym zmniejszeniem obciążeń administracyjnych. To właściwa metoda, ponieważ czyni Komisję odpowiedzialną za harmonogram. Ale mapa drogowa to nie ustawa: dopóki teksty nie zostaną złożone, obowiązują przepisy z 2013 r. a praktyczne trudności wskazane w rezolucji nadal się utrzymują.
W kwestii obowiązku wyładunku Parlament nie domaga się rezygnacji: stwierdza, że w połowach mieszanych obowiązek ten powoduje niepożądane połowy i nieproporcjonalne skutki społeczno-gospodarcze, i żąda dodatkowych narzędzi zarządzania, rezerw kwot, zamknięć w czasie rzeczywistym, wymiany między państwami członkowskimi i organizacjami producentów. Logika jest zdrowa: nie znosi się ograniczenia, daje się podmiotom środki do jego stosowania bez niszczenia ich rentowności.
To samo podejście do zdolności połowowej. Obecne ramy ograniczają tonaż, co szkodzi bezpieczeństwu na pokładzie i dekarbonizacji. Parlament domaga się uwzględnienia tonażu społecznego i bezpieczeństwa, bez zwiększania zdolności połowowej ani tworzenia nadmiernej zdolności. Warunek jest niezbędny: bez niego przegląd stałby się blankietem dla przełowienia.
Pozostają kontrola i rynek. Parlament chce uprościć deklaracje, cyfrową identyfikowalność, ważenie i certyfikat CATCH oraz zrewidować wspólną organizację rynków, aby narzucić pochodzenie i normy równoważne importowi. W tym punkcie spójność z celem konkurencyjności jest realna: europejski rybak, który przestrzega surowych przepisów, nie może mierzyć się z produktami importowanymi, które nie podlegają żadnym.
Rezolucja ma jedną zasługę: przenosi ciężar dowodu. To nie sektor musi wykazywać, że przepisy są niemożliwe do stosowania, lecz Komisja musi wykazać, tekst po tekście, że jej wnioski rzeczywiście zmniejszają formalności. Zapowiedziany pakiet uproszczeń ma zostać przedstawiony przed końcem 2026 r. a Parlament zastrzega sobie art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jeśli nic nie zostanie zaproponowane.
Bardziej liberalna alternatywa polegałaby na ustaleniu z góry pułapu obciążeń administracyjnych na statek i rok, z obowiązkiem zniesienia istniejącej reguły za każdą nową wprowadzoną regułę. Parlament woli żądać wniosków od Komisji; to wolniejsze, ale to jedyna droga zgodna z traktatami.
Ocena, która nie prowadzi do żadnego tekstu, pozostawia rybaków samych wobec przepisów, które sama Komisja uznaje za nieodpowiednie.
