Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 r. stosunkiem głosów 395 za, 136 przeciw i 80 wstrzymujących się rezolucję z inicjatywy własnej w sprawie wpływu mediów społecznościowych i środowiska internetowego na młodych ludzi. Tekst ten przedstawia stanowisko polityczne Parlamentu i jego zalecenia w wielu dziedzinach, od cyberprzemocy po weryfikację wieku. Nie jest to ostateczne prawo europejskie, lecz stanowisko, które posłuży jako podstawa przyszłych prac legislacyjnych.
Młodzi ludzie spędzają coraz większą część życia online, na platformach, w grach wideo i usługach cyfrowych. Parlament Europejski uważa, że istniejące przepisy, takie jak dyrektywa o usługach medialnych audiowizualnych, rozporządzenie o usługach cyfrowych, ogólne rozporządzenie o ochronie danych i rozporządzenie o sztucznej inteligencji, powinny być lepiej stosowane i uzupełnione w celu ochrony małoletnich. Rezolucja wskazuje również nowe zagrożenia, w tym towarzyszy emocjonalnych, treści generowane przez sztuczną inteligencję, deepfake'i i reklamy ukierunkowane.
Chronić małoletnich onlineParlament wzywa do działań w zakresie weryfikacji wieku, kontroli rodzicielskiej, minimalnego wieku cyfrowego i ochrony małoletnich w projektowaniu platform.
Zwalczać cyberprzemocDomaga się planu działania przeciwko cyberprzemocy i nękaniu online oraz działań na rzecz zdrowia psychicznego młodych ludzi.
Regulować influencerów i reklamęWskazuje na ryzyka związane z influencerami, reklamą ukierunkowaną i szkodliwymi treściami oraz wzywa do wprowadzenia zabezpieczeń.
Działać w zakresie sztucznej inteligencjiWskazuje na ryzyka związane z towarzyszami emocjonalnymi, systemami sztucznej inteligencji w zabawkach i inteligentnych urządzeniach, treściami generowanymi przez sztuczną inteligencję, uprzedzeniami płciowymi i deepfake'ami.
Wzmocnić przejrzystość algorytmówDomaga się większej przejrzystości i odpowiedzialności algorytmów oraz monitorowania i wdrażania polityk w tym zakresie.
Rezolucja została przyjęta stosunkiem głosów 395 za, 136 przeciw i 80 wstrzymujących się. Jest to rezolucja z inicjatywy własnej, czyli stanowisko polityczne Parlamentu, a nie ostateczny tekst legislacyjny.
Ta rezolucja nie tworzy jeszcze nowych obowiązków prawnych dla platform ani użytkowników. Wskazuje jednak priorytety Parlamentu Europejskiego dla przyszłych tekstów legislacyjnych, w szczególności dotyczących weryfikacji wieku, kontroli rodzicielskiej, zwalczania cyberprzemocy i regulacji sztucznej inteligencji. Młodzi ludzie i rodziny mogą zobaczyć, jak te tematy staną się konkretnymi propozycjami w nadchodzących miesiącach.
Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 r. stosunkiem głosów 395 do 136 przy 80 wstrzymujących się rezolucję z inicjatywy własnej, w której domaga się zintegrowanej strategii europejskiej w celu ochrony młodych ludzi w mediach społecznościowych. To nie jest ustawa, lecz program pracy: weryfikacja wieku z poszanowaniem prywatności, tryb młodzieżowy, bezpieczne ustawienia domyślne, całkowity zakaz reklamy ukierunkowanej wobec nieletnich. Piłka jest teraz po stronie Komisji, a koszt oczekiwania mierzy się w latach ekspozycji dzieci.
Głosowanie z 17 września nie zmienia obowiązujących przepisów. Rezolucja z inicjatywy własnej jest politycznym apelem skierowanym do Komisji i państw członkowskich: nie tworzy ani prawa, ani sankcji. Platformy mogą więc nadal stosować te same ustawienia domyślne, kierować reklamy do nieletnich i pozostawiać działanie nieprzejrzystych algorytmów, dopóki obowiązujące teksty nie zostaną zmienione. Parlament o tym wie i domaga się zintegrowanej strategii, ale nie głosuje nad obowiązkami, które uczyniłyby ją skuteczną.
Kontrast z przywoływaną pilnością jest uderzający. Tekst przyznaje, że młodzi ludzie spędzają coraz większą część życia online, a nowe zagrożenia, takie jak towarzysze emocjonalni, treści generowane przez sztuczną inteligencję czy deepfake'i, wykraczają poza obecne ramy. Jednocześnie odsyła to, co najważniejsze, do nowelizacji dyrektywy o usługach medialnych audiowizualnych i do przyszłego rozporządzenia o uczciwości cyfrowej. Dla rodziny oznacza to kolejne lata z tymi samymi narzędziami, tymi samymi uzależniającymi projektami i tymi samymi reklamami.
Parlament domaga się także weryfikacji wieku z poszanowaniem prywatności. Intencja jest dobra, ale mechanizm wymaga analizy: każda weryfikacja wieku wiąże się z gromadzeniem danych osobowych, a diabeł tkwi w szczegółach. Scentralizowana weryfikacja przez zaufaną stronę trzecią tworzy rejestr wszystkich użytkowników; lokalna weryfikacja przez szacowanie rysów twarzy stwarza inne ryzyka. Tekst nie rozstrzyga tej kwestii, a to właśnie ten rodzaj wyboru, w którym koszt dla wolności młodych ludzi i dorosłych trzeba zważyć, zanim zostanie narzucony.
W kwestii reklamy ukierunkowanej Parlament zatrzymuje się w pół drogi: zwraca się do Komisji o ocenę luk i rozważenie całkowitego zakazu, sam go nie przyjmując. Jasny zakaz miałby jedną zaletę: byłby prosty we wdrożeniu i kontroli. Platformy straciłyby źródło przychodów, ale pobierałyby opłaty za reklamę kontekstową, mniej inwazyjną i mniej zależną od gromadzenia danych. Koszt dla przedsiębiorstw byłby realny, ale znany, ograniczony i przewidywalny, zamiast być przerzucany na dzieci.
Tryb młodzieżowy i bezpieczne ustawienia domyślne podlegają tej samej logice: Parlament ich sobie życzy, ale ich nie narzuca. A ustawienie domyślne to najpotężniejsza dźwignia, jaką dysponuje regulator, ponieważ nie wymaga żadnego wysiłku od użytkownika. Pozostawienie jej do uznania platform oznacza pozostawienie wyboru tym, których model biznesowy opiera się na uwadze. Subsydiarne i liberalne ramy wyznaczyłyby minimalne zasady na poziomie europejskim, pozostawiłyby państwom członkowskim dostosowanie stosowania, a podmiotom wybór środków technicznych, pod groźbą szybkich sankcji.
Pozostaje kwestia zasobów. Parlament domaga się środków dla krajowych organów i koordynatorów ds. usług cyfrowych w ramach finansowych na lata 2028-2034. To warunek każdego poważnego stosowania przepisów: bez przeszkolonych kontrolerów istniejące zasady pozostają martwą literą. Trzeba jednak powiedzieć to jasno: ochrona nieletnich nie zostanie zapewniona przez kolejną rezolucję, lecz przez organy zdolne do szybkiego i surowego karania oraz przez platformy, które wiedzą, że bezczynność drogo kosztuje.
Rezolucja nie chroni żadnego dziecka: wyznacza intencję, nie regułę.
Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 r. stosunkiem głosów 395 do 136 przy 80 wstrzymujących się rezolucję z inicjatywy własnej, w której domaga się zintegrowanej strategii europejskiej w celu ochrony młodych ludzi w mediach społecznościowych. To nie jest ustawa, lecz program pracy: weryfikacja wieku z poszanowaniem prywatności, tryb młodzieżowy, bezpieczne ustawienia domyślne, całkowity zakaz reklamy ukierunkowanej wobec nieletnich. Piłka jest teraz po stronie Komisji, a koszt oczekiwania mierzy się w latach ekspozycji dzieci.
Głosowanie z 17 września nie zmienia obowiązujących przepisów. Rezolucja z inicjatywy własnej jest politycznym apelem skierowanym do Komisji i państw członkowskich: nie tworzy ani prawa, ani sankcji. Platformy mogą więc nadal stosować te same ustawienia domyślne, kierować reklamy do nieletnich i pozostawiać działanie nieprzejrzystych algorytmów, dopóki obowiązujące teksty nie zostaną zmienione. Parlament o tym wie i domaga się zintegrowanej strategii, ale nie głosuje nad obowiązkami, które uczyniłyby ją skuteczną.
Kontrast z przywoływaną pilnością jest uderzający. Tekst przyznaje, że młodzi ludzie spędzają coraz większą część życia online, a nowe zagrożenia, takie jak towarzysze emocjonalni, treści generowane przez sztuczną inteligencję czy deepfake'i, wykraczają poza obecne ramy. Jednocześnie odsyła to, co najważniejsze, do nowelizacji dyrektywy o usługach medialnych audiowizualnych i do przyszłego rozporządzenia o uczciwości cyfrowej. Dla rodziny oznacza to kolejne lata z tymi samymi narzędziami, tymi samymi uzależniającymi projektami i tymi samymi reklamami.
Parlament domaga się także weryfikacji wieku z poszanowaniem prywatności. Intencja jest dobra, ale mechanizm wymaga analizy: każda weryfikacja wieku wiąże się z gromadzeniem danych osobowych, a diabeł tkwi w szczegółach. Scentralizowana weryfikacja przez zaufaną stronę trzecią tworzy rejestr wszystkich użytkowników; lokalna weryfikacja przez szacowanie rysów twarzy stwarza inne ryzyka. Tekst nie rozstrzyga tej kwestii, a to właśnie ten rodzaj wyboru, w którym koszt dla wolności młodych ludzi i dorosłych trzeba zważyć, zanim zostanie narzucony.
W kwestii reklamy ukierunkowanej Parlament zatrzymuje się w pół drogi: zwraca się do Komisji o ocenę luk i rozważenie całkowitego zakazu, sam go nie przyjmując. Jasny zakaz miałby jedną zaletę: byłby prosty we wdrożeniu i kontroli. Platformy straciłyby źródło przychodów, ale pobierałyby opłaty za reklamę kontekstową, mniej inwazyjną i mniej zależną od gromadzenia danych. Koszt dla przedsiębiorstw byłby realny, ale znany, ograniczony i przewidywalny, zamiast być przerzucany na dzieci.
Tryb młodzieżowy i bezpieczne ustawienia domyślne podlegają tej samej logice: Parlament ich sobie życzy, ale ich nie narzuca. A ustawienie domyślne to najpotężniejsza dźwignia, jaką dysponuje regulator, ponieważ nie wymaga żadnego wysiłku od użytkownika. Pozostawienie jej do uznania platform oznacza pozostawienie wyboru tym, których model biznesowy opiera się na uwadze. Subsydiarne i liberalne ramy wyznaczyłyby minimalne zasady na poziomie europejskim, pozostawiłyby państwom członkowskim dostosowanie stosowania, a podmiotom wybór środków technicznych, pod groźbą szybkich sankcji.
Pozostaje kwestia zasobów. Parlament domaga się środków dla krajowych organów i koordynatorów ds. usług cyfrowych w ramach finansowych na lata 2028-2034. To warunek każdego poważnego stosowania przepisów: bez przeszkolonych kontrolerów istniejące zasady pozostają martwą literą. Trzeba jednak powiedzieć to jasno: ochrona nieletnich nie zostanie zapewniona przez kolejną rezolucję, lecz przez organy zdolne do szybkiego i surowego karania oraz przez platformy, które wiedzą, że bezczynność drogo kosztuje.
Rezolucja nie chroni żadnego dziecka: wyznacza intencję, nie regułę.
