Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której zdecydowanie potępia represje kubańskiego reżimu i żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Félixa Navarro, jego córki Saylí Navarro oraz wszystkich innych więźniów politycznych. Wzywa również do uruchomienia klauzuli dotyczącej praw człowieka w umowie UE-Kuba oraz do zawieszenia tej umowy, jeśli Kuba nie podejmie konkretnych kroków w kierunku demokracji. Tekst ten jest deklaracją polityczną: nie tworzy zobowiązania prawnego, ale wyraża oficjalne stanowisko Unii Europejskiej.
Félix Navarro, 72 lata, historyczny dysydent i obrońca praw człowieka, został zwolniony w styczniu 2025 r. w ramach porozumienia wynegocjowanego przez Kościół katolicki, ale jego zwolnienie zostało cofnięte w kwietniu 2025 r. Cierpi na cukrzycę i przewlekłe choroby układu oddechowego, a w kwietniu 2026 r. miał zostać pobity przez strażników więziennych przed umieszczeniem w izolatce. Jego córka Saylí Navarro, współzałożycielka organizacji Damas de Blanco (laureatka Nagrody Sacharowa), również jest uwięziona. W sierpniu 2026 r. na Kubie odnotowano 1339 więźniów politycznych, w tym 155 kobiet i 38 nieletnich, zgodnie z danymi przytoczonymi w rezolucji.
Żądanie natychmiastowego uwolnieniaParlament żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Félixa Navarro, Saylí Navarro oraz wszystkich innych więźniów politycznych.
Opieka medyczna dla więźniówWzywa, aby Félix Navarro i wszyscy inni więźniowie otrzymali natychmiastową, odpowiednią i niezależną opiekę medyczną, oraz przypomina władzom kubańskim o ich obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa fizycznego więźniów.
Sankcje wobec odpowiedzialnychParlament ponawia apel o sankcje w ramach globalnego unijnego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka wobec osób odpowiedzialnych za represje, począwszy od Miguela Díaza-Canela.
Umowa UE-Kuba zagrożona zawieszeniemWzywa do uruchomienia klauzuli dotyczącej praw człowieka w umowie o dialogu politycznym i współpracy UE-Kuba oraz do natychmiastowego zawieszenia tej umowy, jeśli reżim nie podejmie konkretnych i weryfikowalnych kroków w kierunku pluralistycznej demokracji i uwolnienia wszystkich więźniów politycznych.
Koniec przymusowego wygnaniaPotępia przymusowe wygnanie jako środek przymusu i żąda, aby każdy więzień miał prawo pozostać w swoim kraju i do niego powrócić bez warunków wstępnych.
Rezolucja została przyjęta 374 głosami za, 198 przeciw i 19 wstrzymującymi się podczas głosowania elektronicznego imiennego w dniu 17 września 2026 r.
Rezolucja ta nie zmienia bezpośrednio prawa europejskiego: wyraża stanowisko polityczne Parlamentu Europejskiego i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do działania. W praktyce wzywa do nałożenia europejskich sankcji na kubańskich odpowiedzialnych za represje, w tym Miguela Díaza-Canela, i grozi zawieszeniem umowy o dialogu i współpracy między UE a Kubą, jeśli nie zostaną podjęte żadne konkretne kroki w celu uwolnienia więźniów politycznych i podjęcia działań na rzecz demokracji. Dla obywateli europejskich oznacza to, że Parlament naciska na UE, aby zaostrzyła swoje stanowisko wobec Kuby, ale na tym etapie żaden prawnie wiążący środek nie jest jeszcze w mocy.
Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 roku, stosunkiem głosów 374 do 198 przy 19 wstrzymujących się, rezolucję, która żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Félixa Navarro, jego córki Saylí Navarro oraz wszystkich kubańskich więźniów politycznych. Tekst jest deklaracją polityczną, nie ustawą: nikogo nie uwalnia, ale ustala stanowisko, którego Komisja i państwa członkowskie nie będą mogły dłużej ignorować. Prawdziwą stawką nie jest głosowanie, lecz to, co się stanie, jeśli reżim Miguela Díaza-Canela nie ruszy z miejsca.
Umowa o dialogu politycznym i współpracy między UE a Kubą ma zawierać klauzulę dotyczącą praw człowieka. W praktyce klauzula ta nigdy nie została uruchomiona, a reżim kontynuował: 1 339 odnotowanych więźniów politycznych w sierpniu 2026 roku, w tym 155 kobiet i 38 nieletnich, według danych cytowanych w rezolucji. Parlament domaga się zatem uruchomienia klauzuli, a w razie braku konkretnych i weryfikowalnych kroków ku demokracji pluralistycznej i uwolnienia wszystkich więźniów, zawieszenia umowy. To stanowisko stanowcze, ale pozostaje apelem: decyzja należy do Rady i Komisji.
Mechanizm jest prosty: umowa o dialogu bez rzeczywistej warunkowości staje się alibi. Reżim podpisuje, niczego nie zmienia, a UE nadal współpracuje. Grożąc zawieszeniem, Parlament wprowadza koszt dla reżimu, ale także dla państw członkowskich, które będą musiały wziąć na siebie to zerwanie. Pytanie brzmi, czy Rada pójdzie za tym, czy rezolucja pozostanie martwą literą.
Parlament ponawia apel o sankcje w ramach globalnego unijnego reżimu sankcji w dziedzinie praw człowieka wobec odpowiedzialnych za represje, poczynając od Miguela Díaza-Canela. Reżim ten pozwala zamrażać aktywa i zakazywać podróży, ale nikogo nie wskazuje automatycznie: decyzja należy do Rady, jednomyślnie. Rezolucja nie nakłada sankcji; domaga się, by je nałożono.
Dla obywateli europejskich oznacza to, że Parlament naciska na zaostrzenie, ale w prawie europejskim nic się nie zmieni, dopóki Rada nie podejmie działań. Koszt bezczynności jest jasny: każdy miesiąc bez sankcji to czas zyskany przez reżim i cena płacona przez więźniów. Alternatywą byłoby uzależnienie stosunków gospodarczych i współpracy od weryfikowalnych postępów, zamiast poprzestawania na deklaracjach.
Rezolucja, która żąda uwolnienia bez zawieszenia umowy, daje reżimowi czas na zyskanie przewagi.
Parlament Europejski przyjął 17 września 2026 roku, stosunkiem głosów 374 do 198 przy 19 wstrzymujących się, rezolucję, która żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Félixa Navarro, jego córki Saylí Navarro oraz wszystkich kubańskich więźniów politycznych. Tekst jest deklaracją polityczną, nie ustawą: nikogo nie uwalnia, ale ustala stanowisko, którego Komisja i państwa członkowskie nie będą mogły dłużej ignorować. Prawdziwą stawką nie jest głosowanie, lecz to, co się stanie, jeśli reżim Miguela Díaza-Canela nie ruszy z miejsca.
Umowa o dialogu politycznym i współpracy między UE a Kubą ma zawierać klauzulę dotyczącą praw człowieka. W praktyce klauzula ta nigdy nie została uruchomiona, a reżim kontynuował: 1 339 odnotowanych więźniów politycznych w sierpniu 2026 roku, w tym 155 kobiet i 38 nieletnich, według danych cytowanych w rezolucji. Parlament domaga się zatem uruchomienia klauzuli, a w razie braku konkretnych i weryfikowalnych kroków ku demokracji pluralistycznej i uwolnienia wszystkich więźniów, zawieszenia umowy. To stanowisko stanowcze, ale pozostaje apelem: decyzja należy do Rady i Komisji.
Mechanizm jest prosty: umowa o dialogu bez rzeczywistej warunkowości staje się alibi. Reżim podpisuje, niczego nie zmienia, a UE nadal współpracuje. Grożąc zawieszeniem, Parlament wprowadza koszt dla reżimu, ale także dla państw członkowskich, które będą musiały wziąć na siebie to zerwanie. Pytanie brzmi, czy Rada pójdzie za tym, czy rezolucja pozostanie martwą literą.
Parlament ponawia apel o sankcje w ramach globalnego unijnego reżimu sankcji w dziedzinie praw człowieka wobec odpowiedzialnych za represje, poczynając od Miguela Díaza-Canela. Reżim ten pozwala zamrażać aktywa i zakazywać podróży, ale nikogo nie wskazuje automatycznie: decyzja należy do Rady, jednomyślnie. Rezolucja nie nakłada sankcji; domaga się, by je nałożono.
Dla obywateli europejskich oznacza to, że Parlament naciska na zaostrzenie, ale w prawie europejskim nic się nie zmieni, dopóki Rada nie podejmie działań. Koszt bezczynności jest jasny: każdy miesiąc bez sankcji to czas zyskany przez reżim i cena płacona przez więźniów. Alternatywą byłoby uzależnienie stosunków gospodarczych i współpracy od weryfikowalnych postępów, zamiast poprzestawania na deklaracjach.
Rezolucja, która żąda uwolnienia bez zawieszenia umowy, daje reżimowi czas na zyskanie przewagi.
