Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której zdecydowanie potępia demontaż wolności w Hongkongu i żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Leticii Wong, Lee Cheuk-yana, Chow Hang-tung, Alberta Ho, Jimmy'ego Laia oraz wszystkich innych osób przetrzymywanych za korzystanie z podstawowych wolności. Domaga się uchylenia ustawy o bezpieczeństwie narodowym i rozporządzenia o ochronie bezpieczeństwa narodowego, a także sankcji UE wobec szefa rządu Johna Lee Ka-chiu i odpowiedzialnych za represje. Tekst wzywa również państwa członkowskie do zawieszenia traktatów ekstradycyjnych z Chinami. Parlament zwraca się do Komisji i rządów UE o podjęcie działań; nie jest to ustawa.
Hongkong podlega od 2020 roku ustawie o bezpieczeństwie narodowym, uzupełnionej w 2024 roku rozporządzeniem o ochronie bezpieczeństwa narodowego. Przepisy te są wykorzystywane do ścigania aktywistów, księgarzy i obrońców praw człowieka. 24 czerwca 2026 roku księgarka Leticia Wong i jej mąż zostali aresztowani i grozi im od 7 do 21 lat więzienia. Lee Cheuk-yan i Chow Hang-tung zostali skazani na siedem lat więzienia, Albert Ho na ponad pięć lat, a Jimmy Lai odbywa karę 20 lat. Od początku czerwca 2026 roku 401 osób zostało aresztowanych, a 182 skazanych za przestępstwa związane z bezpieczeństwem narodowym. Parlament Europejski reaguje na tę sytuację, przyjmując rezolucję polityczną.
Żądanie natychmiastowego uwolnieniaParlament wzywa władze Hongkongu do bezwarunkowego uwolnienia Leticii Wong, Lee Cheuk-yana, Chow Hang-tung, Alberta Ho, Jimmy'ego Laia oraz wszystkich innych osób przetrzymywanych za korzystanie z podstawowych wolności i do wycofania wszystkich zarzutów przeciwko nim.
Uchylenie represyjnych ustawPotępia stosowanie ustawy o bezpieczeństwie narodowym i rozporządzenia o ochronie bezpieczeństwa narodowego, które posłużyły do ścigania aktywistów, i domaga się ich uchylenia.
Żądanie sankcji europejskichParlament wzywa Radę do pilnego nałożenia sankcji, w ramach unijnego globalnego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka, na szefa rządu Johna Lee Ka-chiu oraz wszystkich odpowiedzialnych urzędników Hongkongu i Chin zaangażowanych w represje wolności w Hongkongu.
Zawieszenie ekstradycjiWzywa wszystkie państwa członkowskie do zawieszenia traktatów ekstradycyjnych z Chinami i do ochrony osób prześladowanych w UE przed ryzykiem ponadnarodowych represji.
Wzmocnione zaangażowanie dyplomatyczneWzywa delegację UE do zintensyfikowania monitorowania spraw Leticii Wong, Lee Cheuk-yana, Chow Hang-tung, Alberta Ho i Jimmy'ego Laia oraz do systematycznego umieszczania praw człowieka i wolności mediów w porządku obrad stosunków między UE a Chinami.
Rezolucja została przyjęta 459 głosami za, 12 przeciw i 86 wstrzymujących się, w głosowaniu elektronicznym imiennym.
Ta rezolucja nie tworzy nowych obowiązków prawnych dla obywateli UE, ale wyraża oficjalne stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Hongkongu. Wzywa rządy UE do zawieszenia traktatów ekstradycyjnych z Chinami, co mogłoby zmienić gwarancje oferowane osobom poszukiwanym przez Pekin, które znajdują się w Unii. Apeluje także o sankcje wobec urzędników Hongkongu i Chin, decyzja ta należy jednak do Rady. Wreszcie wzywa UE do obrony wolności mediów i podstawowych praw w kontaktach z Chinami.
Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której potępia demontaż wolności w Hongkongu i żąda uwolnienia Leticii Wong, Lee Cheuk-yana, Chow Hang-tung, Alberta Ho, Jimmy'ego Laia oraz wszystkich więźniów politycznych. Głosowanie jest jednoznaczne: 459 za, 12 przeciw, 86 wstrzymujących się. Ale rezolucja to nie polityka. Wyraża stanowisko; nikogo nie uwalnia. Liczy się teraz to, co Rada zrobi z wnioskami o sankcje i co państwa członkowskie zrobią z traktatami ekstradycyjnymi.
Parlament nie głosuje nad ustawą. Głosuje nad rezolucją: dokumentem politycznym, który wyraża jego stanowisko, a nie stanowisko państw. Wezwania do uwolnienia Leticii Wong, skazanej za sprzedaż książek, czy Lee Cheuk-yana i Chow Hang-tung, skazanych na siedem lat za organizowanie czuwań, nie mają żadnej mocy wykonawczej. Mówią, co myśli UE; nie zmieniają tego, co robi Hongkong. To rozróżnienie, które obywatele Europy muszą zrozumieć: Parlament mówi, ale to Rada i rządy mogą działać.
Tekst jest precyzyjny i udokumentowany: 401 aresztowań i 182 wyroków skazujących od czerwca 2026 roku, kary od siedmiu do dwudziestu lat, księgarze ścigani za swoje stragany. Ta precyzja jest użyteczna. Ustala fakty i czyni represje trudnymi do zaprzeczenia. Ale nie rysuje jeszcze odpowiedzi. Rezolucja, która potępia bez decydowania, zostawia czas reżimom na umocnienie się, a ofiarom na gnicie w więzieniach.
Parlament wzywa Radę do nałożenia sankcji na Johna Lee Ka-chiu i odpowiedzialnych za represje. To najbardziej konkretna część tekstu i jedyna, która mogłaby zmienić bodźce. Ale Rada decyduje jednomyślnie. Każde państwo członkowskie może zablokować. Koszt tej blokady ponoszą ci, którzy w Hongkongu ryzykują więzienie za książkę lub świecę. Parlament może żądać; nie może przymuszać. Pytanie jest więc proste: czy rządy europejskie naprawdę chcą sankcjonować, czy wolą deklarację, która nic nie kosztuje?
Żądanie zawieszenia traktatów ekstradycyjnych z Chinami podlega tej samej logice. Traktat ekstradycyjny nie jest ozdobą dyplomatyczną. Naraża każdą osobę obecną w UE na wydanie systemowi, w którym sprawiedliwość jest narzędziem represji. Parlament wzywa państwa członkowskie do zawieszenia tych traktatów. Niektóre już to zrobiły; inne nie. Wezwanie jest słuszne, ale pozostaje wezwaniem. Ochrona osób prześladowanych będzie zależeć od decyzji każdego rządu, a nie od tego głosowania.
Tekst przypomina też, że wspólna deklaracja chińsko-brytyjska pozostaje prawnie wiążąca i że Hongkong jest związany Międzynarodowym paktem praw obywatelskich i politycznych. To prawnie ścisłe. Ale przypomnienie prawa ma wartość tylko wtedy, gdy ktoś jest gotów wyciągnąć z niego konsekwencje. Parlament zrobił swoje: nazwał przypadki, policzył represje i wskazał odpowiedzialnych. Piłka jest po stronie Rady i stolic.
Rezolucja, która potępia bez decydowania, zostawia czas reżimom na umocnienie się, a ofiarom na gnicie w więzieniach.
Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której potępia demontaż wolności w Hongkongu i żąda uwolnienia Leticii Wong, Lee Cheuk-yana, Chow Hang-tung, Alberta Ho, Jimmy'ego Laia oraz wszystkich więźniów politycznych. Głosowanie jest jednoznaczne: 459 za, 12 przeciw, 86 wstrzymujących się. Ale rezolucja to nie polityka. Wyraża stanowisko; nikogo nie uwalnia. Liczy się teraz to, co Rada zrobi z wnioskami o sankcje i co państwa członkowskie zrobią z traktatami ekstradycyjnymi.
Parlament nie głosuje nad ustawą. Głosuje nad rezolucją: dokumentem politycznym, który wyraża jego stanowisko, a nie stanowisko państw. Wezwania do uwolnienia Leticii Wong, skazanej za sprzedaż książek, czy Lee Cheuk-yana i Chow Hang-tung, skazanych na siedem lat za organizowanie czuwań, nie mają żadnej mocy wykonawczej. Mówią, co myśli UE; nie zmieniają tego, co robi Hongkong. To rozróżnienie, które obywatele Europy muszą zrozumieć: Parlament mówi, ale to Rada i rządy mogą działać.
Tekst jest precyzyjny i udokumentowany: 401 aresztowań i 182 wyroków skazujących od czerwca 2026 roku, kary od siedmiu do dwudziestu lat, księgarze ścigani za swoje stragany. Ta precyzja jest użyteczna. Ustala fakty i czyni represje trudnymi do zaprzeczenia. Ale nie rysuje jeszcze odpowiedzi. Rezolucja, która potępia bez decydowania, zostawia czas reżimom na umocnienie się, a ofiarom na gnicie w więzieniach.
Parlament wzywa Radę do nałożenia sankcji na Johna Lee Ka-chiu i odpowiedzialnych za represje. To najbardziej konkretna część tekstu i jedyna, która mogłaby zmienić bodźce. Ale Rada decyduje jednomyślnie. Każde państwo członkowskie może zablokować. Koszt tej blokady ponoszą ci, którzy w Hongkongu ryzykują więzienie za książkę lub świecę. Parlament może żądać; nie może przymuszać. Pytanie jest więc proste: czy rządy europejskie naprawdę chcą sankcjonować, czy wolą deklarację, która nic nie kosztuje?
Żądanie zawieszenia traktatów ekstradycyjnych z Chinami podlega tej samej logice. Traktat ekstradycyjny nie jest ozdobą dyplomatyczną. Naraża każdą osobę obecną w UE na wydanie systemowi, w którym sprawiedliwość jest narzędziem represji. Parlament wzywa państwa członkowskie do zawieszenia tych traktatów. Niektóre już to zrobiły; inne nie. Wezwanie jest słuszne, ale pozostaje wezwaniem. Ochrona osób prześladowanych będzie zależeć od decyzji każdego rządu, a nie od tego głosowania.
Tekst przypomina też, że wspólna deklaracja chińsko-brytyjska pozostaje prawnie wiążąca i że Hongkong jest związany Międzynarodowym paktem praw obywatelskich i politycznych. To prawnie ścisłe. Ale przypomnienie prawa ma wartość tylko wtedy, gdy ktoś jest gotów wyciągnąć z niego konsekwencje. Parlament zrobił swoje: nazwał przypadki, policzył represje i wskazał odpowiedzialnych. Piłka jest po stronie Rady i stolic.
Rezolucja, która potępia bez decydowania, zostawia czas reżimom na umocnienie się, a ofiarom na gnicie w więzieniach.