Parlament Europejski zatwierdził stanowisko Rady w sprawie budżetu korygującego nr 2/2026, który zwiększa płatności o 8,004 miliarda euro, w tym 5,4 miliarda na spójność i 2,2 miliarda na plany strategiczne WPR. Tekst został ostatecznie przyjęty i zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym. Przewiduje także 53 stanowiska dla pożyczki dla Ukrainy oraz wzmocnioną rezerwę rolną w wysokości 300 milionów euro.
Budżet Unii na 2026 rok był pod presją: zaległości w płatnościach z 2025 roku w obszarze spójności oraz przyspieszenie wdrażania programów stworzyły potrzeby gotówkowe. Komisja zaproponowała budżet korygujący w celu dostosowania dochodów i wydatków. Parlament zatwierdził stanowisko Rady, co zamyka procedurę budżetową dla tego budżetu korygującego.
Płatności na spójność +5,4 miliardaŚrodki na płatności dla programów spójności rosną z poziomu początkowego o 5,4 miliarda euro, aby szybciej płacić beneficjentom i regionom.
Płatności WPR +2,2 miliardaŚrodki na płatności dla planów strategicznych w ramach WPR (EFRROW) rosną o 2,2 miliarda euro, aby wspierać rolników i rozwój obszarów wiejskich.
Rezerwa rolna +300 milionówRezerwa rolna zostaje wzmocniona o 300 milionów euro, aby pomóc rolnikom borykającym się z poważnymi problemami z płynnością, a Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) zostaje zwiększony o 140 milionów euro.
53 stanowiska dla pożyczki dla UkrainyZarządzanie pożyczką wspierającą Ukrainę wymaga 53 miejsc pracy, w tym 41 poza stałymi etatami, przy szacowanym wpływie na budżet w wysokości 3,2 miliona euro przez sześć miesięcy w 2026 roku.
Dochody: +4,36 miliarda DNBWkłady państw członkowskich oparte na dochodzie narodowym brutto (DNB) rosną o 4 364,9 miliona euro w porównaniu z budżetem korygującym nr 1/2026, a zasoby własne inne niż DNB rosną o 2 997,9 miliona euro.
Parlament przyjął tekst stosunkiem głosów 440 za, 127 przeciw i 104 wstrzymujących się (głosowanie elektroniczne przez wywołanie imion).
W praktyce regiony i rolnicy skorzystają na szybszych i wyższych płatnościach w 2026 roku: 5,4 miliarda euro dodatkowo na spójność i 2,2 miliarda na plany strategiczne WPR. Rezerwa rolna zostaje wzmocniona o 300 milionów euro, aby stawić czoła kryzysom. Budżet UE jest także dostosowany, aby sfinansować pożyczkę dla Ukrainy, z 53 stanowiskami i 1 milionem euro wydatków na wsparcie. Państwa członkowskie wniosą większy wkład poprzez zasób DNB, w wysokości 4,36 miliarda euro dodatkowo. Tekst został ostatecznie przyjęty i zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym.
Budżet korygujący nr 2/2026 został przyjęty: 8,004 mld euro dodatkowych płatności, w tym 5,4 mld na spójność i 2,2 mld na plany strategiczne WPR. Regiony i rolnicy otrzymają pieniądze szybciej, ale rachunek trafia do państw członkowskich poprzez zasób DNB, w wysokości 4,36 mld euro. Parlament zatwierdza bez korygowania mechanizm, który czyni krajowego podatnika rezydualnym finansującym każde odchylenie.
Zaległości płatności z 2025 r. w spójności, w połączeniu z przyspieszeniem wdrażania, stawiają budżet 2026 pod presją. Komisja proponuje zatem zwiększenie płatności o 8 mld euro. Parlament zatwierdza i z zadowoleniem przyjmuje postępy we wdrażaniu. Ale kto płaci? Państwa członkowskie, poprzez zasób DNB, o 4,3649 mld euro więcej niż w budżecie korygującym nr 1/2026. Regiony i rolnicy otrzymują pieniądze szybciej, co jest dobrą wiadomością dla ich płynności. Zła wiadomość jest taka, że to nadrabianie zaległości nie usuwa przyczyny: sztywnego budżetu rocznego, źle skalibrowanych programów wieloletnich i Komisji, która zarządza płynnością z dnia na dzień.
Mechanizm jest prosty: gdy płatności się opóźniają, środki się kumulują; gdy przyspieszają, potrzebne są świeże pieniądze. Państwa członkowskie są wzywane na ratunek, bez marginesu manewru co do kalendarza ani kwot. Podejście oparte na pomocniczości polegałoby na pozostawieniu krajowym i regionalnym organom zarządzającym odpowiedzialności za kalendarze płatności, z przewidywalnymi kopertami i jasnymi zasadami przenoszenia, zamiast centralizować płynność w Brukseli i przerzucać rachunek na stolice.
Pożyczka wsparcia dla Ukrainy wymaga nowej ekspertyzy finansowej i prawnej. Komisja wnioskuje o 53 etaty, w tym 41 poza etatami stałymi, za koszt 3,2 mln euro na sześć miesięcy w 2026 r. Parlament przyjmuje to do wiadomości i podkreśla, że zasada dobrowolnego utrzymania zatrudnienia okazała się kontrproduktywna. Ma rację, mówiąc to: instytucja, która otrzymuje nowe zadanie, musi móc rekrutować, w przeciwnym razie odciąga pracowników od innych zadań. Ale trzeba też zapytać, dlaczego taka struktura jest konieczna. Pożyczka gwarantowana przez państwa członkowskie mogłaby być zarządzana przez bank publiczny lub przez Europejski Bank Inwestycyjny, z niższymi kosztami administracyjnymi i jasną odpowiedzialnością. Komisja woli internalizować, co rozszerza jej zakres i budżet.
Finansowanie tych kosztów odbywa się poprzez uruchomienie instrumentu elastyczności (1 mln euro) i mechanizmu jednolitego marginesu (3,2 mln euro). Innymi słowy, pobiera się istniejące marginesy, już bardzo wąskie. Parlament się tym niepokoi, słusznie, ale nie proponuje zmniejszenia zakresu. Domaga się nowych zasobów własnych, do 60 mld euro rocznie. To stanowisko polityczne, nie reguła operacyjna. Alternatywa liberalna polegałaby na uzależnieniu tych wydatków od równoważnych oszczędności w innych liniach lub na finansowaniu ich poprzez wewnętrzne przesunięcia, a nie poprzez nowe podatki europejskie.
Regiony i rolnicy otrzymują pieniądze szybciej, ale państwa członkowskie płacą więcej, nie mogąc nigdy zakwestionować mechanizmu.
Budżet korygujący nr 2/2026 został przyjęty: 8,004 mld euro dodatkowych płatności, w tym 5,4 mld na spójność i 2,2 mld na plany strategiczne WPR. Regiony i rolnicy otrzymają pieniądze szybciej, ale rachunek trafia do państw członkowskich poprzez zasób DNB, w wysokości 4,36 mld euro. Parlament zatwierdza bez korygowania mechanizm, który czyni krajowego podatnika rezydualnym finansującym każde odchylenie.
Zaległości płatności z 2025 r. w spójności, w połączeniu z przyspieszeniem wdrażania, stawiają budżet 2026 pod presją. Komisja proponuje zatem zwiększenie płatności o 8 mld euro. Parlament zatwierdza i z zadowoleniem przyjmuje postępy we wdrażaniu. Ale kto płaci? Państwa członkowskie, poprzez zasób DNB, o 4,3649 mld euro więcej niż w budżecie korygującym nr 1/2026. Regiony i rolnicy otrzymują pieniądze szybciej, co jest dobrą wiadomością dla ich płynności. Zła wiadomość jest taka, że to nadrabianie zaległości nie usuwa przyczyny: sztywnego budżetu rocznego, źle skalibrowanych programów wieloletnich i Komisji, która zarządza płynnością z dnia na dzień.
Mechanizm jest prosty: gdy płatności się opóźniają, środki się kumulują; gdy przyspieszają, potrzebne są świeże pieniądze. Państwa członkowskie są wzywane na ratunek, bez marginesu manewru co do kalendarza ani kwot. Podejście oparte na pomocniczości polegałoby na pozostawieniu krajowym i regionalnym organom zarządzającym odpowiedzialności za kalendarze płatności, z przewidywalnymi kopertami i jasnymi zasadami przenoszenia, zamiast centralizować płynność w Brukseli i przerzucać rachunek na stolice.
Pożyczka wsparcia dla Ukrainy wymaga nowej ekspertyzy finansowej i prawnej. Komisja wnioskuje o 53 etaty, w tym 41 poza etatami stałymi, za koszt 3,2 mln euro na sześć miesięcy w 2026 r. Parlament przyjmuje to do wiadomości i podkreśla, że zasada dobrowolnego utrzymania zatrudnienia okazała się kontrproduktywna. Ma rację, mówiąc to: instytucja, która otrzymuje nowe zadanie, musi móc rekrutować, w przeciwnym razie odciąga pracowników od innych zadań. Ale trzeba też zapytać, dlaczego taka struktura jest konieczna. Pożyczka gwarantowana przez państwa członkowskie mogłaby być zarządzana przez bank publiczny lub przez Europejski Bank Inwestycyjny, z niższymi kosztami administracyjnymi i jasną odpowiedzialnością. Komisja woli internalizować, co rozszerza jej zakres i budżet.
Finansowanie tych kosztów odbywa się poprzez uruchomienie instrumentu elastyczności (1 mln euro) i mechanizmu jednolitego marginesu (3,2 mln euro). Innymi słowy, pobiera się istniejące marginesy, już bardzo wąskie. Parlament się tym niepokoi, słusznie, ale nie proponuje zmniejszenia zakresu. Domaga się nowych zasobów własnych, do 60 mld euro rocznie. To stanowisko polityczne, nie reguła operacyjna. Alternatywa liberalna polegałaby na uzależnieniu tych wydatków od równoważnych oszczędności w innych liniach lub na finansowaniu ich poprzez wewnętrzne przesunięcia, a nie poprzez nowe podatki europejskie.
Regiony i rolnicy otrzymują pieniądze szybciej, ale państwa członkowskie płacą więcej, nie mogąc nigdy zakwestionować mechanizmu.