Parlament Europejski zezwolił Austrii na zmianę dwustronnej umowy o transporcie drogowym ze Szwajcarią z 22 października 1958 r. aby umożliwić kabotaż, czyli przewóz pasażerów między dwoma punktami po tej samej stronie granicy, w regionach przygranicznych austriacko-szwajcarskich. Zezwolenie to dotyczy międzynarodowych usług autokarowych i autobusowych między oboma krajami i pozostaje uzależnione od dwóch warunków: braku dyskryminacji między przewoźnikami mającymi siedzibę w Unii oraz braku zakłócenia konkurencji. Tekst jest ostatecznym stanowiskiem Parlamentu, już zaakceptowanym przez rządy Unii; stanie się prawem po ich formalnym zatwierdzeniu.
Umowa między Unią a Szwajcarią o transporcie towarów i osób nie zezwala na kabotaż między dwoma punktami w tym samym kraju. Jednak prawa kabotażu już przewidziane w umowach dwustronnych zawartych przed 21 czerwca 1999 r. mogą być utrzymane, pod warunkiem przestrzegania zasad niedyskryminacji i konkurencji. Umowa austriacko-szwajcarska z 1958 r. nie przewidywała tego prawa. Ponieważ te zobowiązania międzynarodowe należą do wyłącznej kompetencji Unii, Austria może zmienić swoją umowę tylko za zgodą Unii. Komisja zaproponowała to zezwolenie; Parlament je zatwierdził.
Zezwolenie na zmianę umowy z 1958 r.Austria jest upoważniona do zmiany dwustronnej umowy o transporcie drogowym, która wiąże ją ze Szwajcarią od 22 października 1958 r. w celu wprowadzenia kabotażu w międzynarodowych usługach przewozu osób autokarami i autobusami między oboma krajami.
Pięć okręgów przygranicznychDozwolony kabotaż obejmuje wyłącznie okręgi administracyjne Bludenz, Bregenz, Dornbirn i Feldkirch w regionie Vorarlberg oraz okręg Landeck w regionie Tyrol.
Dwa łączne warunkiZezwolenie jest ważne tylko wtedy, gdy nie ma dyskryminacji między przewoźnikami mającymi siedzibę w Unii i nie ma zakłócenia konkurencji.
Obowiązek informowania KomisjiAustria musi poinformować Komisję Europejską o zmianie umowy i przekazać jej tekst zmienionej umowy. Komisja musi następnie poinformować o tym Parlament Europejski i Radę.
Adresat decyzjiRepublika Austrii jest jedynym adresatem tej decyzji.
Parlament przyjął tekst 654 głosami za, 4 przeciw i 1 wstrzymującym się, podczas głosowania elektronicznego imiennego.
W praktyce przedsiębiorstwa transportowe mające siedzibę w Austrii będą mogły w pięciu wymienionych okręgach przygranicznych zabierać pasażerów na przejazdy wewnętrzne w Szwajcarii i odwrotnie, w ramach międzynarodowych usług autokarowych lub autobusowych. Podróżni z tych stref przygranicznych mogliby zatem korzystać z większej liczby bezpośrednich połączeń między oboma krajami. Przewoźnicy mający siedzibę w Unii nie mogą być dyskryminowani w stosunku do przewoźników szwajcarskich, a konkurencja nie może być zakłócana. Środek ten nie tworzy ogólnego prawa do kabotażu w całej Unii: ogranicza się do wymienionych okręgów austriackich i do relacji ze Szwajcarią.
Parlament Europejski zezwolił Austrii na zmianę jej dwustronnej umowy o transporcie drogowym ze Szwajcarią z 22 października 1958 r. aby umożliwić kabotaż w pięciu okręgach przygranicznych. Tekst został przyjęty 654 głosami za, 4 przeciw i 1 wstrzymującym się. Decyzja ta jest ostatecznym stanowiskiem Parlamentu, już zaakceptowanym przez rządy Unii; stanie się prawem po ich formalnym zatwierdzeniu. Nie jest to ogólna liberalizacja kabotażu, lecz ukierunkowane, warunkowe i odwoływalne otwarcie.
Kabotaż, czyli przewóz pasażerów między dwoma punktami po tej samej stronie granicy, był dotychczas zakazany przez umowę austriacko-szwajcarską z 1958 r. Unia Europejska zezwala Austrii na jego dopuszczenie, ale tylko w pięciu okręgach przygranicznych i wyłącznie podczas usług międzynarodowych autokarami i autobusami między oboma krajami. To ograniczenie geograficzne i przedmiotowe jest dobre: pozwala uniknąć otwarcia ogólnego prawa do kabotażu w całej Unii, co naraziłoby europejskich przewoźników na nieuregulowaną konkurencję.
Dwa warunki, niedyskryminacja między przewoźnikami mającymi siedzibę w Unii i brak zakłócenia konkurencji, są przeciwwagą dla tego otwarcia. Chronią europejskich przewoźników przed przewagą konkurencyjną, która zostałaby przyznana szwajcarskim operatorom. Ale pozostają pojęciami nieostrymi, których interpretacja i kontrola będą należeć do Komisji, a w ostatniej instancji do Trybunału Sprawiedliwości. Dla przedsiębiorstw oznacza to ograniczoną pewność prawa: będą musiały dokumentować swoją zgodność, co stanowi pewien koszt administracyjny.
Zezwolenie jest ściśle uregulowane: obowiązuje tylko w wymienionych okręgach i tylko w relacji ze Szwajcarią. Nie przewidziano żadnej klauzuli przeglądowej ani rewizyjnej. Jeśli rynek się zmieni, potrzebna będzie nowa decyzja polityczna. Ten stan rzeczy chroni istniejących przewoźników, ale zamraża możliwości rozszerzenia. Podróżni z obszarów przygranicznych mogliby skorzystać z dodatkowych połączeń bezpośrednich, ale tylko w tych pięciu okręgach. Gdzie indziej nic się nie zmienia.
Procedura informacyjna nakłada na Austrię obowiązek powiadomienia Komisji i przekazania jej tekstu zmienionej umowy. Komisja następnie informuje Parlament i Radę. Mechanizm ten jest lekki i proporcjonalny. Nie tworzy nowej ciężkiej biurokracji, ale utrzymuje kontrolę polityczną nad wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii. Można żałować, że nie ma rocznego sprawozdania na temat konkretnych skutków tego otwarcia, ale nie jest to niezbędne.
Ukierunkowane, warunkowe i odwoływalne zezwolenie: tak Europa powinna otwierać swoje rynki, a nie przez jednolite przepisy.
Parlament Europejski zezwolił Austrii na zmianę jej dwustronnej umowy o transporcie drogowym ze Szwajcarią z 22 października 1958 r. aby umożliwić kabotaż w pięciu okręgach przygranicznych. Tekst został przyjęty 654 głosami za, 4 przeciw i 1 wstrzymującym się. Decyzja ta jest ostatecznym stanowiskiem Parlamentu, już zaakceptowanym przez rządy Unii; stanie się prawem po ich formalnym zatwierdzeniu. Nie jest to ogólna liberalizacja kabotażu, lecz ukierunkowane, warunkowe i odwoływalne otwarcie.
Kabotaż, czyli przewóz pasażerów między dwoma punktami po tej samej stronie granicy, był dotychczas zakazany przez umowę austriacko-szwajcarską z 1958 r. Unia Europejska zezwala Austrii na jego dopuszczenie, ale tylko w pięciu okręgach przygranicznych i wyłącznie podczas usług międzynarodowych autokarami i autobusami między oboma krajami. To ograniczenie geograficzne i przedmiotowe jest dobre: pozwala uniknąć otwarcia ogólnego prawa do kabotażu w całej Unii, co naraziłoby europejskich przewoźników na nieuregulowaną konkurencję.
Dwa warunki, niedyskryminacja między przewoźnikami mającymi siedzibę w Unii i brak zakłócenia konkurencji, są przeciwwagą dla tego otwarcia. Chronią europejskich przewoźników przed przewagą konkurencyjną, która zostałaby przyznana szwajcarskim operatorom. Ale pozostają pojęciami nieostrymi, których interpretacja i kontrola będą należeć do Komisji, a w ostatniej instancji do Trybunału Sprawiedliwości. Dla przedsiębiorstw oznacza to ograniczoną pewność prawa: będą musiały dokumentować swoją zgodność, co stanowi pewien koszt administracyjny.
Zezwolenie jest ściśle uregulowane: obowiązuje tylko w wymienionych okręgach i tylko w relacji ze Szwajcarią. Nie przewidziano żadnej klauzuli przeglądowej ani rewizyjnej. Jeśli rynek się zmieni, potrzebna będzie nowa decyzja polityczna. Ten stan rzeczy chroni istniejących przewoźników, ale zamraża możliwości rozszerzenia. Podróżni z obszarów przygranicznych mogliby skorzystać z dodatkowych połączeń bezpośrednich, ale tylko w tych pięciu okręgach. Gdzie indziej nic się nie zmienia.
Procedura informacyjna nakłada na Austrię obowiązek powiadomienia Komisji i przekazania jej tekstu zmienionej umowy. Komisja następnie informuje Parlament i Radę. Mechanizm ten jest lekki i proporcjonalny. Nie tworzy nowej ciężkiej biurokracji, ale utrzymuje kontrolę polityczną nad wyłączną kompetencją zewnętrzną Unii. Można żałować, że nie ma rocznego sprawozdania na temat konkretnych skutków tego otwarcia, ale nie jest to niezbędne.
Ukierunkowane, warunkowe i odwoływalne zezwolenie: tak Europa powinna otwierać swoje rynki, a nie przez jednolite przepisy.