Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której stanowczo potępia rozwiązanie i zawieszenie organizacji społeczeństwa obywatelskiego w Burkina Faso i wzywa władze burkińskie do natychmiastowego wycofania się z tych środków. Domaga się także zaprzestania zastraszania, uprowadzeń i arbitralnych zatrzymań wobec dziennikarzy, obrońców praw człowieka i opozycjonistów. Tekst wzywa do wiarygodnej mapy drogowej prowadzącej do wolnych wyborów i cywilnego sprawowania rządów. Parlament zwraca się do Komisji Europejskiej o podjęcie działań; nie jest to ustawa.
Od wojskowego zamachu stanu w 2022 r. sytuacja polityczna, bezpieczeństwa i praw człowieka w Burkina Faso znacznie się pogorszyła. Rząd rozwiązał wszystkie partie polityczne i 118 organizacji społeczeństwa obywatelskiego, zawiesił setki stowarzyszeń, w tym Ogólny Związek Studentów Burkiny, oraz zażądał, aby organizacje zamknęły swoje rachunki bankowe i przeniosły je do banku kontrolowanego przez państwo. Ustawa nr 011-2025/ALT o wolności zrzeszania się nakłada restrykcyjne wymogi, nowy kodeks osób i rodziny kryminalizuje promowanie relacji homoseksualnych, a złożono projekt ustawy mającej przywrócić karę śmierci. Miliony osób są przesiedlone i zależne od pomocy humanitarnej.
Natychmiastowe anulowanie rozwiązańParlament stanowczo potępia rozwiązanie i zawieszenie organizacji społeczeństwa obywatelskiego i wzywa władze burkińskie do anulowania tych środków bez zwłoki, w szczególności poprzez zmianę ustawy nr 011-2025/ALT, aby zagwarantować wolność zrzeszania się, zgromadzeń i wypowiedzi.
Koniec zastraszania i zatrzymańŻąda natychmiastowego zaprzestania aktów zastraszania, nielegalnego poboru, nękania, arbitralnych zatrzymań i wymuszonych zaginięć wobec przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, dziennikarzy, obrońców praw człowieka, pracowników humanitarnych i opozycji politycznej, a także domaga się niezależnych śledztw w sprawie wszystkich zarzutów o zbrodnie i naruszenia praw człowieka.
Wolność prasy i partiiParlament wzywa władze burkińskie do poszanowania wolności prasy, zniesienia ograniczeń nałożonych na media i umożliwienia dziennikarzom pracy w sposób wolny i bezpieczny. Wzywa także do przywrócenia praw organizacji studenckich i partii politycznych do organizowania się oraz do przedstawienia wiarygodnej mapy drogowej prowadzącej do wolnych i przejrzystych wyborów i cywilnego sprawowania rządów.
Nie dla przywrócenia kary śmierciWzywa władze do powstrzymania się od przywrócenia kary śmierci, wycofania się z decyzji o wystąpieniu z Międzynarodowego Trybunału Karnego i zaprzestania kryminalizowania działań społeczeństwa obywatelskiego w obronie praw człowieka, równości i niedyskryminacji.
Walka z terroryzmem i partnerzyParlament potwierdza, że walka z terroryzmem musi w pełni respektować międzynarodowe prawo praw człowieka i międzynarodowe prawo humanitarne. Zauważa, że wydalenie wojsk europejskich, rozmontowanie partnerstw bezpieczeństwa i poszukiwanie partnerstwa z Rosją nie poprawiły bezpieczeństwa, i wzywa Unię Europejską do koordynowania działań z partnerami afrykańskimi oraz do wzmocnienia wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego i podmiotów humanitarnych.
Rezolucja została przyjęta 476 głosami za, 11 przeciw i 75 wstrzymującymi się podczas głosowania elektronicznego imiennego w dniu 18 czerwca 2026 r.
Ta rezolucja nie tworzy obowiązku prawnego dla obywateli europejskich, ale wyraża oficjalne stanowisko Parlamentu Europejskiego. Wzywa Unię Europejską do większego wsparcia społeczeństwa obywatelskiego i podmiotów humanitarnych w Burkina Faso oraz do koordynowania działań z partnerami afrykańskimi. Władze burkińskie są wzywane do wycofania się z rozwiązania organizacji, uwolnienia osób arbitralnie zatrzymanych i podjęcia działań na rzecz wolnych wyborów. Parlament zwraca się także do Komisji Europejskiej i państw członkowskich o działania w tym kierunku; nie jest to ustawa.
18 czerwca 2026 r. Parlament Europejski przyjął 476 głosami za, 11 przeciw i 75 wstrzymującymi się rezolucję, która bez ogródek potępia rozwiązanie 118 organizacji społeczeństwa obywatelskiego i wszystkich partii politycznych w Burkina Faso. To nie jest ustawa, lecz akt polityczny, który angażuje Unię i stawia władze burkińskie wobec ich sprzeczności: junta zastąpiła partnerstwa bezpieczeństwa sojuszem z Rosją, a bezpieczeństwo się nie poprawiło. Tekst żąda natychmiastowego anulowania rozwiązań, zakończenia arbitralnych zatrzymań i mapy drogowej do wolnych wyborów.
Rezolucja nie gubi się w ogólnych rozważaniach. Wskazuje konkretny mechanizm: od zamachu stanu w 2022 r. junta rozwiązała wszystkie partie polityczne i 118 organizacji społeczeństwa obywatelskiego, zawiesiła setki stowarzyszeń, w tym Powszechny Związek Studentów Burkińskich, i zażądała, by organizacje zamknęły rachunki bankowe i przeniosły je do banku kontrolowanego przez państwo. Ustawa nr 011-2025/ALT o wolności zrzeszania się nakłada restrykcyjne wymogi, które dławią finansowo i administracyjnie niezależne stowarzyszenia. Parlament domaga się natychmiastowego anulowania tych środków i zmiany tej ustawy. Nie chodzi o ingerencję: gdy państwo kryminalizuje obronę praw człowieka, Unia ma prawo to powiedzieć.
Tekst żąda także zakończenia aktów zastraszania, nielegalnego poboru, nękania, arbitralnych zatrzymań i wymuszonych zaginięć. Domaga się niezależnych śledztw w sprawie wszystkich zarzutów popełnienia zbrodni. To nie jest ustępstwo na rzecz jakiegoś „zrozumienia” okoliczności: walka z terroryzmem, choćby najbardziej uzasadniona, nie usprawiedliwia ani wymuszonych zaginięć, ani czystek etnicznych społeczności Peulów. Parlament potwierdza, że walka z terroryzmem musi respektować międzynarodowe prawo praw człowieka i międzynarodowe prawo humanitarne. To przypomnienie, że cel nie uświęca środków.
Rezolucja nie ogranicza się do praw obywatelskich. Wzywa władze do powstrzymania się od przywracania kary śmierci, do wycofania się z decyzji o wystąpieniu z Międzynarodowego Trybunału Karnego i do zaprzestania kryminalizowania działań społeczeństwa obywatelskiego, które broni równości i niedyskryminacji. W tym ostatnim punkcie nowy kodeks osób i rodziny czyni przestępstwem „promowanie” relacji homoseksualnych. Parlament nie żąda od Burkina Faso zmiany społeczeństwa: żąda, by nie więziono tych, którzy bronią praw podstawowych. Rozróżnienie jest zasadnicze i tekst je zachowuje.
Najmocniejszy fragment to być może stwierdzenie dotyczące bezpieczeństwa. Parlament zauważa, że wydalenie wojsk europejskich, demontaż partnerstw bezpieczeństwa i poszukiwanie partnerstwa z Rosją nie poprawiły bezpieczeństwa. To fakt: ataki terrorystyczne trwają, miliony ludzi są przesiedlone i zależą od pomocy humanitarnej. Ta konstatacja nie jest ingerencją w sprawy wewnętrzne, to ocena wyników. Junta wybrała zerwanie z historycznymi partnerami i zwrot ku Moskwie; musi teraz rozliczyć się ze skutków. Parlament wyraża też zaniepokojenie rosnącymi wpływami Rosji, które przyczyniają się do naruszeń praw człowieka i autorytarnego dryfu.
Rezolucja wzywa Unię Europejską do koordynacji działań z partnerami afrykańskimi i do wzmocnienia wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego i podmiotów humanitarnych. To właściwa odpowiedź: nie porzucać ludności, ale też nie wybielać reżimu, który wybrał represje. Unia musi wspierać tych, którzy na miejscu bronią wolności, i uzależniać pomoc od weryfikowalnych postępów. Tekst nie żąda odcięcia pomocy humanitarnej, co byłoby błędem moralnym, ale żąda, by nie przymykać oczu na naruszenia.
Głosowanie jest jednoznaczne: 476 głosów za, 11 przeciw i 75 wstrzymujących się. Grupy, które się wstrzymały lub były przeciw, nie chciały jasno potępić junty, która rozwiązała całą opozycję polityczną. To nie jest stanowisko zasadnicze, to wybór polityczny. Parlament natomiast wybrał nazwanie represji po imieniu i wyznaczenie wymogów. Rezolucja nie jest ustawą, ale jest aktem politycznym, który angażuje Unię i jej państwa członkowskie. Zostanie przekazana Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi/Wiceprzewodniczącemu, państwom członkowskim, władzom burkińskim, Unii Afrykańskiej i Narodom Zjednoczonym. To niewiele, ale to punkt odniesienia.
Alternatywa liberalna i subsydiarna polegałaby na pójściu dalej: na wyraźnym uzależnieniu pomocy rozwojowej i wsparcia bezpieczeństwa od poszanowania wolności zrzeszania się i przeprowadzenia wolnych wyborów, zamiast poprzestawania na apelach. Parlament mógł zażądać wiążącego mechanizmu monitorowania. Nie zrobił tego. To stracona okazja, ale wysłany sygnał pozostaje silny.
Gdy reżim rozwiązuje 118 organizacji i wszystkie partie, Parlament Europejski ma obowiązek nazwać represje po imieniu, a nie je relatywizować.
18 czerwca 2026 r. Parlament Europejski przyjął 476 głosami za, 11 przeciw i 75 wstrzymującymi się rezolucję, która bez ogródek potępia rozwiązanie 118 organizacji społeczeństwa obywatelskiego i wszystkich partii politycznych w Burkina Faso. To nie jest ustawa, lecz akt polityczny, który angażuje Unię i stawia władze burkińskie wobec ich sprzeczności: junta zastąpiła partnerstwa bezpieczeństwa sojuszem z Rosją, a bezpieczeństwo się nie poprawiło. Tekst żąda natychmiastowego anulowania rozwiązań, zakończenia arbitralnych zatrzymań i mapy drogowej do wolnych wyborów.
Rezolucja nie gubi się w ogólnych rozważaniach. Wskazuje konkretny mechanizm: od zamachu stanu w 2022 r. junta rozwiązała wszystkie partie polityczne i 118 organizacji społeczeństwa obywatelskiego, zawiesiła setki stowarzyszeń, w tym Powszechny Związek Studentów Burkińskich, i zażądała, by organizacje zamknęły rachunki bankowe i przeniosły je do banku kontrolowanego przez państwo. Ustawa nr 011-2025/ALT o wolności zrzeszania się nakłada restrykcyjne wymogi, które dławią finansowo i administracyjnie niezależne stowarzyszenia. Parlament domaga się natychmiastowego anulowania tych środków i zmiany tej ustawy. Nie chodzi o ingerencję: gdy państwo kryminalizuje obronę praw człowieka, Unia ma prawo to powiedzieć.
Tekst żąda także zakończenia aktów zastraszania, nielegalnego poboru, nękania, arbitralnych zatrzymań i wymuszonych zaginięć. Domaga się niezależnych śledztw w sprawie wszystkich zarzutów popełnienia zbrodni. To nie jest ustępstwo na rzecz jakiegoś „zrozumienia” okoliczności: walka z terroryzmem, choćby najbardziej uzasadniona, nie usprawiedliwia ani wymuszonych zaginięć, ani czystek etnicznych społeczności Peulów. Parlament potwierdza, że walka z terroryzmem musi respektować międzynarodowe prawo praw człowieka i międzynarodowe prawo humanitarne. To przypomnienie, że cel nie uświęca środków.
Rezolucja nie ogranicza się do praw obywatelskich. Wzywa władze do powstrzymania się od przywracania kary śmierci, do wycofania się z decyzji o wystąpieniu z Międzynarodowego Trybunału Karnego i do zaprzestania kryminalizowania działań społeczeństwa obywatelskiego, które broni równości i niedyskryminacji. W tym ostatnim punkcie nowy kodeks osób i rodziny czyni przestępstwem „promowanie” relacji homoseksualnych. Parlament nie żąda od Burkina Faso zmiany społeczeństwa: żąda, by nie więziono tych, którzy bronią praw podstawowych. Rozróżnienie jest zasadnicze i tekst je zachowuje.
Najmocniejszy fragment to być może stwierdzenie dotyczące bezpieczeństwa. Parlament zauważa, że wydalenie wojsk europejskich, demontaż partnerstw bezpieczeństwa i poszukiwanie partnerstwa z Rosją nie poprawiły bezpieczeństwa. To fakt: ataki terrorystyczne trwają, miliony ludzi są przesiedlone i zależą od pomocy humanitarnej. Ta konstatacja nie jest ingerencją w sprawy wewnętrzne, to ocena wyników. Junta wybrała zerwanie z historycznymi partnerami i zwrot ku Moskwie; musi teraz rozliczyć się ze skutków. Parlament wyraża też zaniepokojenie rosnącymi wpływami Rosji, które przyczyniają się do naruszeń praw człowieka i autorytarnego dryfu.
Rezolucja wzywa Unię Europejską do koordynacji działań z partnerami afrykańskimi i do wzmocnienia wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego i podmiotów humanitarnych. To właściwa odpowiedź: nie porzucać ludności, ale też nie wybielać reżimu, który wybrał represje. Unia musi wspierać tych, którzy na miejscu bronią wolności, i uzależniać pomoc od weryfikowalnych postępów. Tekst nie żąda odcięcia pomocy humanitarnej, co byłoby błędem moralnym, ale żąda, by nie przymykać oczu na naruszenia.
Głosowanie jest jednoznaczne: 476 głosów za, 11 przeciw i 75 wstrzymujących się. Grupy, które się wstrzymały lub były przeciw, nie chciały jasno potępić junty, która rozwiązała całą opozycję polityczną. To nie jest stanowisko zasadnicze, to wybór polityczny. Parlament natomiast wybrał nazwanie represji po imieniu i wyznaczenie wymogów. Rezolucja nie jest ustawą, ale jest aktem politycznym, który angażuje Unię i jej państwa członkowskie. Zostanie przekazana Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi/Wiceprzewodniczącemu, państwom członkowskim, władzom burkińskim, Unii Afrykańskiej i Narodom Zjednoczonym. To niewiele, ale to punkt odniesienia.
Alternatywa liberalna i subsydiarna polegałaby na pójściu dalej: na wyraźnym uzależnieniu pomocy rozwojowej i wsparcia bezpieczeństwa od poszanowania wolności zrzeszania się i przeprowadzenia wolnych wyborów, zamiast poprzestawania na apelach. Parlament mógł zażądać wiążącego mechanizmu monitorowania. Nie zrobił tego. To stracona okazja, ale wysłany sygnał pozostaje silny.
Gdy reżim rozwiązuje 118 organizacji i wszystkie partie, Parlament Europejski ma obowiązek nazwać represje po imieniu, a nie je relatywizować.
