Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Aliaksandry Pulinowicz i wszystkich więźniów politycznych na Białorusi oraz ich pełnej rehabilitacji. Potępia prześladowania polityczne i domaga się natychmiastowego uchylenia artykułu 411 białoruskiego kodeksu karnego, wykorzystywanego do arbitralnego przedłużania detencji. Tekst wzywa także do wzmocnienia sankcji ukierunkowanych i wsparcia międzynarodowych mechanizmów wymiaru sprawiedliwości, takich jak Międzynarodowy Trybunał Karny. Parlament zwraca się do Komisji i państw członkowskich o podjęcie działań; nie jest to ustawa.
Według Parlamentu Białoruś arbitralnie przetrzymuje 853 więźniów politycznych, w tym Aliaksandrę Pulinowicz, 16-latkę skazaną na ponad 10 lat więzienia za antywojenne graffiti. Artykuł 411 kodeksu karnego jest wykorzystywany do nieograniczonego przedłużania kar na podstawie sfabrykowanych naruszeń dyscyplinarnych, co dotknęło ponad 80 osób od 2020 roku. Parlament uważa, że uwolnienie wszystkich więźniów politycznych i zakończenie represji są warunkami wstępnymi wszelkiego dialogu politycznego i współpracy gospodarczej z reżimem.
Żądanie natychmiastowego uwolnieniaParlament żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Aliaksandry Pulinowicz i wszystkich więźniów politycznych, ich całkowitej rehabilitacji i pełnego przywrócenia praw.
Uchylenie artykułu 411Potępia systematyczne stosowanie artykułu 411 białoruskiego kodeksu karnego jako narzędzia prześladowań politycznych, domaga się jego natychmiastowego uchylenia oraz żąda uwolnienia i pełnej rehabilitacji prawnej wszystkich osób skazanych na podstawie tego przepisu. Około 50 więźniów politycznych pozostaje w detencji na podstawie tego zarzutu.
Koniec złego traktowaniaParlament usilnie wzywa władze białoruskie do zaprzestania wszelkich form złego traktowania, przetrzymywania w izolacji, odmowy opieki medycznej oraz dostępu do adwokatów i rodziny, a także pracy przymusowej, oraz do zbadania zgonów w detencji i zarzutów tortur.
Wzmocnione sankcje ukierunkowaneWzywa Radę do rozszerzenia, wzmocnienia i ścisłego stosowania sankcji ukierunkowanych wobec wszystkich osób i podmiotów odpowiedzialnych za prześladowania polityczne, represje i akty tortur.
Wsparcie dla międzynarodowego wymiaru sprawiedliwościParlament zwraca się do Unii i jej państw członkowskich o wsparcie gromadzenia dowodów zbrodni reżimu Łukaszenki, w tym na poziomie Organizacji Narodów Zjednoczonych, oraz o wzmocnienie odpowiedzialności poprzez Międzynarodowy Trybunał Karny i postępowania krajowe oparte na jurysdykcji eksterytorialnej i uniwersalnej.
Rezolucja została przyjęta stosunkiem głosów 504 za, 4 przeciw i 55 wstrzymujących się podczas głosowania elektronicznego imiennego.
Ta rezolucja nie ma mocy prawnie wiążącej: wyraża stanowisko polityczne Parlamentu Europejskiego i wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do podjęcia działań. W praktyce wzywa do wzmocnienia sankcji wobec odpowiedzialnych Białorusinów, przyznania wiz humanitarnych uwolnionym więźniom politycznym oraz wsparcia postępowań przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Dla obywateli europejskich oznacza to, że Unia jest wzywane do utrzymania presji na reżim białoruski i nie normalizowania stosunków, dopóki wszyscy więźniowie polityczni nie zostaną uwolnieni, a represje nie ustaną.
Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Aliaksandry Pulinovich oraz wszystkich białoruskich więźniów politycznych. To nie jest ustawa, lecz akt polityczny, który zobowiązuje Unię do nienormalizowania stosunków z reżimem, który więzi nastolatków za antywojenne graffiti.
Aliaksandra Pulinovich miała 16 lat, gdy została aresztowana za graffiti przeciwko wojnie w Ukrainie. Sądzono ją za zamkniętymi drzwiami, skazano na ponad dziesięć lat więzienia i wpisano na listę terrorystów. Jej przypadek nie jest odosobniony: według Parlamentu 853 więźniów politycznych jest wciąż arbitralnie przetrzymywanych. Artykuł 411 białoruskiego kodeksu karnego pozwala na nieograniczone przedłużanie kar na podstawie sfabrykowanych naruszeń dyscyplinarnych, zamieniając detencję w tortury psychologiczne. Ponad 80 osób skazano na tej podstawie od 2020 roku, a około 50 pozostaje w więzieniach, a ich życie i zdrowie są poważnie zagrożone.
Parlament nie poprzestaje na potępieniu: żąda natychmiastowego uchylenia artykułu 411 i pełnej prawnej rehabilitacji wszystkich osób skazanych na mocy tego przepisu. Domaga się także zaprzestania złego traktowania, przetrzymywania w izolacji, odmowy opieki medycznej i dostępu do adwokatów oraz śledztw w sprawie zgonów w areszcie i zarzutów o tortury. To żądania jasne, ale skierowane do reżimu, który nie uznaje żadnej legitymacji tych praw. Tekst uznaje wysiłki Stanów Zjednoczonych na rzecz uzyskania uwolnień, podkreślając jednocześnie, że są one motywowane przetrwaniem gospodarczym reżimu i nie uzasadniają żadnej normalizacji. Uwolnienie wszystkich więźniów politycznych i zakończenie represji pozostają warunkami wstępnymi wszelkiego dialogu politycznego i wszelkiej współpracy gospodarczej.
Unia Europejska jest wezwana do zintensyfikowania wysiłków: do żądania od ambasadorów reżimu ujawnienia stanu zdrowia i miejsca pobytu więźniów, do przyznawania wiz humanitarnych, do udzielania pomocy w readaptacji. Rada jest proszona o rozszerzenie i ścisłe stosowanie ukierunkowanych sankcji wobec odpowiedzialnych za polityczne ściganie, represje i tortury. Parlament wspiera także gromadzenie dowodów zbrodni reżimu, w tym na poziomie Organizacji Narodów Zjednoczonych, oraz postępowania przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym, zwłaszcza skargę wniesioną przez Litwę, a także postępowania krajowe oparte na jurysdykcji uniwersalnej. Podejście oparte na subsydiarności i rynku polegałoby na celowaniu w odpowiedzialne jednostki, a nie na nakładaniu ogólnych sankcji gospodarczych, które uderzają w ludność, oraz na uzależnieniu wszelkiej współpracy gospodarczej od weryfikowalnych reform politycznych, a nie od obietnic uwolnienia bez pokrycia.
Więzienie nastolatka za graffiti to przyznanie się reżimu, który nie boi się już niczego poza wolnością swoich obywateli.
Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której żąda natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Aliaksandry Pulinovich oraz wszystkich białoruskich więźniów politycznych. To nie jest ustawa, lecz akt polityczny, który zobowiązuje Unię do nienormalizowania stosunków z reżimem, który więzi nastolatków za antywojenne graffiti.
Aliaksandra Pulinovich miała 16 lat, gdy została aresztowana za graffiti przeciwko wojnie w Ukrainie. Sądzono ją za zamkniętymi drzwiami, skazano na ponad dziesięć lat więzienia i wpisano na listę terrorystów. Jej przypadek nie jest odosobniony: według Parlamentu 853 więźniów politycznych jest wciąż arbitralnie przetrzymywanych. Artykuł 411 białoruskiego kodeksu karnego pozwala na nieograniczone przedłużanie kar na podstawie sfabrykowanych naruszeń dyscyplinarnych, zamieniając detencję w tortury psychologiczne. Ponad 80 osób skazano na tej podstawie od 2020 roku, a około 50 pozostaje w więzieniach, a ich życie i zdrowie są poważnie zagrożone.
Parlament nie poprzestaje na potępieniu: żąda natychmiastowego uchylenia artykułu 411 i pełnej prawnej rehabilitacji wszystkich osób skazanych na mocy tego przepisu. Domaga się także zaprzestania złego traktowania, przetrzymywania w izolacji, odmowy opieki medycznej i dostępu do adwokatów oraz śledztw w sprawie zgonów w areszcie i zarzutów o tortury. To żądania jasne, ale skierowane do reżimu, który nie uznaje żadnej legitymacji tych praw. Tekst uznaje wysiłki Stanów Zjednoczonych na rzecz uzyskania uwolnień, podkreślając jednocześnie, że są one motywowane przetrwaniem gospodarczym reżimu i nie uzasadniają żadnej normalizacji. Uwolnienie wszystkich więźniów politycznych i zakończenie represji pozostają warunkami wstępnymi wszelkiego dialogu politycznego i wszelkiej współpracy gospodarczej.
Unia Europejska jest wezwana do zintensyfikowania wysiłków: do żądania od ambasadorów reżimu ujawnienia stanu zdrowia i miejsca pobytu więźniów, do przyznawania wiz humanitarnych, do udzielania pomocy w readaptacji. Rada jest proszona o rozszerzenie i ścisłe stosowanie ukierunkowanych sankcji wobec odpowiedzialnych za polityczne ściganie, represje i tortury. Parlament wspiera także gromadzenie dowodów zbrodni reżimu, w tym na poziomie Organizacji Narodów Zjednoczonych, oraz postępowania przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym, zwłaszcza skargę wniesioną przez Litwę, a także postępowania krajowe oparte na jurysdykcji uniwersalnej. Podejście oparte na subsydiarności i rynku polegałoby na celowaniu w odpowiedzialne jednostki, a nie na nakładaniu ogólnych sankcji gospodarczych, które uderzają w ludność, oraz na uzależnieniu wszelkiej współpracy gospodarczej od weryfikowalnych reform politycznych, a nie od obietnic uwolnienia bez pokrycia.
Więzienie nastolatka za graffiti to przyznanie się reżimu, który nie boi się już niczego poza wolnością swoich obywateli.
