Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której z zadowoleniem przyjmuje otwarcie wszystkich grup rozdziałów negocjacyjnych z Albanią w ciągu 13 miesięcy i odnotowuje jej ambicję zakończenia negocjacji akcesyjnych do końca 2027 r. Domaga się także reform wyborczych, sądowniczych i antykorupcyjnych, moratorium na budowy w strefach chronionych oraz środków naprawczych po nieprawidłowościach w programie rolnym IPARD II. Tekst nie jest ustawą: Parlament wzywa rząd Albanii do działania.
Każdego roku Komisja publikuje sprawozdanie na temat postępów krajów kandydujących do Unii Europejskiej. Sprawozdanie za 2025 r. dotyczące Albanii stanowi podstawę dla Parlamentu do oceny reform w tym kraju. Albania jest oficjalnym kandydatem od 2014 r. a negocjacje akcesyjne prowadzi od 2022 r. W latach 2025 i 2026 przyspieszyła tempo, otwierając wszystkie grupy rozdziałów negocjacyjnych w zaledwie 13 miesięcy. Parlament wykorzystuje to roczne sprawozdanie, aby pochwalić postępy i wymienić to, co pozostaje do zrobienia przed ewentualnym przystąpieniem.
Moratorium w strefach chronionychParlament wzywa władze Albanii do natychmiastowego wstrzymania wszelkich nowych pozwoleń, prac budowlanych i zagospodarowania w strefach chronionych. Moratorium to ma obowiązywać do czasu uchylenia niezgodnych przepisów zmienionej ustawy o strefach chronionych i pełnego przestrzegania europejskich norm ochrony przyrody. Każdy projekt będzie musiał zostać poddany pełnej ocenie oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa.
Reforma wyborcza przed kolejnymi wyboramiParlament wzywa większość i opozycję do przeprowadzenia kompleksowej reformy wyborczej wraz ze społeczeństwem obywatelskim, wdrażając zalecenia OBWE/Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka oraz Komisji Weneckiej na długo przed kolejnymi cyklami wyborczymi. Wskazuje na nierówne warunki konkurencji, nadużywanie zasobów administracyjnych, finansowanie partii, kupowanie głosów i wywieranie presji na wyborców.
Naprawa nieprawidłowości w programie IPARD IIPo poważnych nieprawidłowościach stwierdzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) we wdrażaniu programu IPARD II w Albanii Parlament domaga się natychmiastowych środków naprawczych i pełnej przejrzystości wykorzystania pomocy finansowej Unii.
Niezależność wymiaru sprawiedliwości i walka z korupcjąParlament domaga się pełnego wdrożenia przepisów antykorupcyjnych, w szczególności dotyczących ochrony sygnalistów i konfliktów interesów. Chce wystarczających zasobów dla specjalnej prokuratury antykorupcyjnej (SPAK) bez ograniczania jej uprawnień śledczych oraz większych wysiłków na rzecz wykrywania, zamrażania i konfiskaty majątku pochodzącego z przestępstw. Wzywa także do terminowego wykonania wszystkich wyroków Trybunału Konstytucyjnego.
Prawa mniejszości i par tej samej płciParlament wzywa Albanię do wzmocnienia ochrony mniejszości etnicznych i religijnych oraz grup wrażliwych (Romów, Egipcjan, osób z niepełnosprawnościami, pracowników migrujących, osób LGBTIQ+), do zagwarantowania nauczania w językach mniejszości oraz do ochrony praw własności mniejszości greckiej. Wzywa rząd do utworzenia rejestrowanego związku partnerskiego w celu uznania i ochrony par tej samej płci, zgodnie z krajowym planem działania na lata 2021-2027.
Parlament przyjął rezolucję stosunkiem głosów 483 za, 103 przeciw i 70 wstrzymujących się, w głosowaniu elektronicznym imiennym w dniu 17 czerwca 2026 r.
Dla obywateli Albanii tekst ten nie ma mocy prawnej: jest to polityczny apel skierowany do władz w Tiranie. W praktyce Parlament Europejski uzależnia swoje wsparcie od postępów w zakresie praworządności, walki z korupcją, wolności mediów i ochrony środowiska. Mieszkańcy stref chronionych mogliby zobaczyć wstrzymanie prac budowlanych, gdyby zastosowano się do żądanego moratorium. Pary tej samej płci wciąż czekają na prawne uznanie. Rolnicy korzystający z programu IPARD II mogliby zostać objęci wzmożonymi kontrolami po zgłoszonych nieprawidłowościach. Dla obywateli Unii stawką jest zapewnienie, że europejskie pieniądze są dobrze wykorzystywane, a rozszerzenie odbywa się na solidnych podstawach.
Parlament Europejski przyjął 17 czerwca 2026 r. rezolucję w sprawie sprawozdania Komisji za 2025 r. dotyczącego Albanii stosunkiem głosów 483 za, 103 przeciw i 70 wstrzymujących się. Z zadowoleniem przyjmuje otwarcie wszystkich grup rozdziałów negocjacyjnych w ciągu 13 miesięcy i odnotowuje albańską ambicję zamknięcia negocjacji do końca 2027 r. Ale ten tekst nie jest ustawą: to lista warunków politycznych skierowana do Tirany, i to ciężka.
Albania otworzyła wszystkie grupy rozdziałów w ciągu 13 miesięcy i Parlament chwali to bez zastrzeżeń. Ale otwierać rozdziały to nie to samo co je zamykać. Tekst odnotowuje ambicję Tirany, by zakończyć do końca 2027 r. nie czyniąc z tego wiążącego terminu. Prawdziwy warunek leży gdzie indziej: rygorystyczne wdrażanie przyjętego prawodawstwa. I tu jest problem, a Parlament o tym wie.
Roczne sprawozdanie Komisji stanowi podstawę tej rezolucji, która nie jest aktem legislacyjnym. Nie zmienia żadnej reguły, nie tworzy żadnego bezpośredniego obowiązku prawnego. Mówi, czego Parlament oczekuje, i mówi to precyzyjnie. Dla obywateli Albanii oznacza to, że europejskie wsparcie pozostaje uzależnione od konkretnych wyników: niezależnego sądownictwa, osądzania korupcji, wolnych mediów, chronionego środowiska.
Parlament domaga się wystarczających zasobów dla specjalnej prokuratury antykorupcyjnej (SPAK) bez ograniczania jej uprawnień śledczych oraz większych wysiłków na rzecz wykrywania, zamrażania i konfiskaty majątku przestępczego. Odnotowuje, że Albania spadła na 91. miejsce w indeksie percepcji korupcji w 2025 r. z 80. w 2024 r. To nie detal: korupcja na wysokim szczeblu zniechęca do inwestycji i odwraca publiczne pieniądze. Bez skutecznej konfiskaty sieci przestępcze zachowują swoje zyski i nadal kupują współudział.
W sprawie programu IPARD II poważne nieprawidłowości stwierdzone przez OLAF wymagają natychmiastowych środków naprawczych. Parlament żąda pełnej przejrzystości wykorzystania pomocy Unii. Dla albańskich rolników-beneficjentów może to oznaczać wzmocnione kontrole; dla europejskiego podatnika to minimalny warunek, by przekazane pieniądze nie ginęły w nieprzejrzystych układach. Zaufanie do rozszerzenia rozstrzyga się na tego rodzaju weryfikacji, nie na deklaracjach.
Parlament żąda natychmiastowego moratorium na wszystkie nowe procedury wydawania pozwoleń, prace budowlane i interwencje rozwojowe na obszarach chronionych, do czasu uchylenia niezgodnych przepisów zmienionej ustawy o obszarach chronionych i pełnego przestrzegania europejskich norm ochrony przyrody. Każdy projekt powinien podlegać pełnej ocenie oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa. To żądanie polityczne, nie ustawa: samo w sobie nie wstrzymuje budów, ale wiąże postęp w akcesji z tym punktem.
Moratorium nie jest polityką środowiskową. Zawiesza decyzje, nie zastępuje ich. Alternatywą pomocniczą byłoby uzależnienie europejskich funduszy od mierzalnych wyników, zamiast piętrzenia procedur. Ale Parlament wybrał drogę polityczną: ustala warunki i pozostawia Trianie odpowiedzialność za ich spełnienie. Mieszkańcy dotkniętych obszarów zobaczą, czy obietnice przekładają się na czyny.
Otwarcie rozdziałów w 13 miesięcy ma wartość tylko wtedy, gdy idą za nim reformy. Parlament ustalił cenę, nie datę.
Parlament Europejski przyjął 17 czerwca 2026 r. rezolucję w sprawie sprawozdania Komisji za 2025 r. dotyczącego Albanii stosunkiem głosów 483 za, 103 przeciw i 70 wstrzymujących się. Z zadowoleniem przyjmuje otwarcie wszystkich grup rozdziałów negocjacyjnych w ciągu 13 miesięcy i odnotowuje albańską ambicję zamknięcia negocjacji do końca 2027 r. Ale ten tekst nie jest ustawą: to lista warunków politycznych skierowana do Tirany, i to ciężka.
Albania otworzyła wszystkie grupy rozdziałów w ciągu 13 miesięcy i Parlament chwali to bez zastrzeżeń. Ale otwierać rozdziały to nie to samo co je zamykać. Tekst odnotowuje ambicję Tirany, by zakończyć do końca 2027 r. nie czyniąc z tego wiążącego terminu. Prawdziwy warunek leży gdzie indziej: rygorystyczne wdrażanie przyjętego prawodawstwa. I tu jest problem, a Parlament o tym wie.
Roczne sprawozdanie Komisji stanowi podstawę tej rezolucji, która nie jest aktem legislacyjnym. Nie zmienia żadnej reguły, nie tworzy żadnego bezpośredniego obowiązku prawnego. Mówi, czego Parlament oczekuje, i mówi to precyzyjnie. Dla obywateli Albanii oznacza to, że europejskie wsparcie pozostaje uzależnione od konkretnych wyników: niezależnego sądownictwa, osądzania korupcji, wolnych mediów, chronionego środowiska.
Parlament domaga się wystarczających zasobów dla specjalnej prokuratury antykorupcyjnej (SPAK) bez ograniczania jej uprawnień śledczych oraz większych wysiłków na rzecz wykrywania, zamrażania i konfiskaty majątku przestępczego. Odnotowuje, że Albania spadła na 91. miejsce w indeksie percepcji korupcji w 2025 r. z 80. w 2024 r. To nie detal: korupcja na wysokim szczeblu zniechęca do inwestycji i odwraca publiczne pieniądze. Bez skutecznej konfiskaty sieci przestępcze zachowują swoje zyski i nadal kupują współudział.
W sprawie programu IPARD II poważne nieprawidłowości stwierdzone przez OLAF wymagają natychmiastowych środków naprawczych. Parlament żąda pełnej przejrzystości wykorzystania pomocy Unii. Dla albańskich rolników-beneficjentów może to oznaczać wzmocnione kontrole; dla europejskiego podatnika to minimalny warunek, by przekazane pieniądze nie ginęły w nieprzejrzystych układach. Zaufanie do rozszerzenia rozstrzyga się na tego rodzaju weryfikacji, nie na deklaracjach.
Parlament żąda natychmiastowego moratorium na wszystkie nowe procedury wydawania pozwoleń, prace budowlane i interwencje rozwojowe na obszarach chronionych, do czasu uchylenia niezgodnych przepisów zmienionej ustawy o obszarach chronionych i pełnego przestrzegania europejskich norm ochrony przyrody. Każdy projekt powinien podlegać pełnej ocenie oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa. To żądanie polityczne, nie ustawa: samo w sobie nie wstrzymuje budów, ale wiąże postęp w akcesji z tym punktem.
Moratorium nie jest polityką środowiskową. Zawiesza decyzje, nie zastępuje ich. Alternatywą pomocniczą byłoby uzależnienie europejskich funduszy od mierzalnych wyników, zamiast piętrzenia procedur. Ale Parlament wybrał drogę polityczną: ustala warunki i pozostawia Trianie odpowiedzialność za ich spełnienie. Mieszkańcy dotkniętych obszarów zobaczą, czy obietnice przekładają się na czyny.
Otwarcie rozdziałów w 13 miesięcy ma wartość tylko wtedy, gdy idą za nim reformy. Parlament ustalił cenę, nie datę.
