Parlament Europejski przyjął swoje roczne sprawozdanie za 2025 r. w sprawie unii bankowej. Wzywa do szybkiego dokończenia unii bankowej, w szczególności poprzez kontynuowanie prac nad europejskim systemem gwarantowania depozytów (EDIS) jako trzecim filarem, oraz do pogłębienia integracji rynków. Tekst postuluje również lepszą ochronę mieszkań będących głównym miejscem zamieszkania oraz wzmocniony nadzór nad kryptoaktywami.
Unia bankowa opiera się na dwóch istniejących filarach: jednolitym nadzorze bankowym i jednolitej resolution w przypadku upadłości. Trzeci filar, europejski system gwarantowania depozytów (EDIS), jest proponowany od 2015 r. ale nigdy nie został przyjęty. Parlament od dawna opowiada się za jego ustanowieniem, aby chronić depozyty w równym stopniu w całej Unii i ograniczyć powiązania między bankami a państwami. Niniejsze roczne sprawozdanie jest okazją dla Parlamentu do potwierdzenia swoich priorytetów i skierowania swoich postulatów do Komisji, Rady i organów nadzoru.
Szybkie dokończenie unii bankowejParlament domaga się szybkiego dokończenia unii bankowej, w szczególności poprzez kontynuowanie prac nad europejskim systemem gwarantowania depozytów (EDIS) jako trzecim filarem, oraz przyjęcie środków na rzecz pogłębienia integracji rynków i ułatwienia przepływu kapitału i płynności w grupach bankowych.
Ochrona mieszkań będących głównym miejscem zamieszkaniaParlament domaga się odpowiedniej ochrony mieszkań będących głównym miejscem zamieszkania, zwłaszcza dla gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji, z uwzględnieniem powierzchni lokalu oraz faktu, że kredytobiorca spłacił już znaczną część pierwotnego kredytu (na przykład 50 %).
Nadzór nad kryptoaktywamiParlament zwraca się do Komisji, Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i organów krajowych o zapewnienie ścisłego, spójnego i rzetelnego wdrożenia i stosowania rozporządzenia w sprawie rynków kryptoaktywów (MiCA), aby chronić konsumentów i zwalczać przestępczość finansową.
Wzmocnienie resolution bankowejParlament przypomina, że w przypadku upadłości banku straty w pierwszej kolejności ponoszą akcjonariusze, wierzyciele lub mechanizmy finansowane przez sektor, a środki publiczne są wykorzystywane tylko w ostateczności. Podkreśla potrzebę wystarczającego minimalnego wymogu dotyczącego funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych (MREL), aby zapewnić wiarygodność ram resolution.
Ratifikacja traktatu EMSParlament po raz kolejny wzywa do pełnej ratyfikacji umowy zmieniającej traktat ustanawiający Europejski Mechanizm Stabilności (EMS), aby wzmocnić wiarygodność, zdolność do resolution i odporność strefy euro.
Sprawozdanie zostało przyjęte 376 głosami za, przy 187 głosach przeciw i 17 wstrzymujących się podczas głosowania elektronicznego imiennego.
Sprawozdanie to nie jest ustawą: wyraża stanowisko polityczne Parlamentu i jest skierowane do Komisji, Rady i organów nadzoru. W praktyce opowiada się za lepszą ochroną wrażliwych kredytobiorców, zwłaszcza w przypadku kredytów hipotecznych, oraz za stricter ramami dla kryptoaktywów w celu ochrony konsumentów. Postuluje również, aby upadłości banków nie były finansowane ze środków publicznych, lecz w pierwszej kolejności przez akcjonariuszy i sektor finansowy. Postulaty te będą musiały zostać podjęte przez Komisję lub państwa członkowskie, aby przełożyć się na wiążące przepisy.
Parlament Europejski przyjął swój roczny raport za 2025 rok dotyczący unii bankowej stosunkiem głosów 376 do 187, przy 17 głosach wstrzymujących się. Naciska na Komisję i Radę, by dokończyły unię bankową, w szczególności poprzez utworzenie europejskiego systemu gwarantowania depozytów (EDIS), trzeciego filaru, którego brakuje od 2015 roku. Jednak za tym żądaniem kompletności tekst milczy na temat kosztu takiego mechanizmu dla banków i deponentów oraz przeszkód, które dławią konkurencyjność sektora.
Parlament domaga się EDIS, aby chronić depozyty w całej Unii i ograniczyć powiązanie między bankami a państwami. Cel jest chwalebny: dziś deponent niemiecki i deponent włoski nie są objęci taką samą ochroną, a upadłość banku krajowego może nadal skazić dług suwerenny. Ale tekst nie mówi nic o koszcie. Wspólny fundusz gwarantowania depozytów musi być zasilany przez banki, a ten koszt przenosi się na klientów. Bez mechanizmu rynkowego do wyceny ryzyka tworzy się wspólnota, w której najbezpieczniejsze banki płacą za najbardziej ryzykowne. Parlament wspomina o składkach opartych na profilu ryzyka, ale nie precyzuje, jak uniknąć subsydiowania najsłabszych banków przez najsilniejsze. Podejście oparte na zasadach pomocniczości i indywidualnej odpowiedzialności wymagałoby najpierw niezależnej oceny skutków i jasnego pułapu transferów między systemami krajowymi.
Parlament domaga się odpowiedniej ochrony głównych miejsc zamieszkania, z uwzględnieniem powierzchni i spłaty co najmniej 50 % pierwotnego kredytu. Co do zasady ochrona gospodarstw domowych w trudnej sytuacji jest uzasadniona. Ale sformułowanie pozostaje niejasne: kto definiuje powierzchnię? Jak weryfikować spłatę? Banki będą musiały wprowadzić kosztowne kontrole, a ten koszt zostanie przeniesiony na wszystkich kredytobiorców, w tym tych, którzy nie są w trudnej sytuacji. Alternatywa liberalna polegałaby na pozostawieniu państwom członkowskim ustalenia własnych zasad ochrony, dostosowanych do ich rynku nieruchomości, zamiast narzucania jednolitych ram europejskich, które ignorują różnice krajowe.
Parlament wzywa do ścisłego stosowania MiCA i do europejskiego nadzoru nad pośrednikami niebankowymi. Logika jest zdrowa: po upadku FTX potrzebne są jasne zasady gry. Ale uwaga, by nie przekształcić nadzoru w prewencyjną biurokrację. Banki są coraz bardziej narażone na fundusze niebankowe, a test warunków skrajnych o charakterze systemowym jest użyteczny. Jednak utworzenie nowej warstwy nadzoru europejskiego dla IFNB może dodać kosztów i opóźnień innowacyjnym podmiotom, podczas gdy Wielka Brytania i Stany Zjednoczone idą szybciej. Parlament powinien był zażądać uproszczenia istniejących przepisów, zanim dodał nowe.
EDIS bez ceny to obietnica, którą zapłacą banki, a sfinansują deponenci.
Parlament Europejski przyjął swój roczny raport za 2025 rok dotyczący unii bankowej stosunkiem głosów 376 do 187, przy 17 głosach wstrzymujących się. Naciska na Komisję i Radę, by dokończyły unię bankową, w szczególności poprzez utworzenie europejskiego systemu gwarantowania depozytów (EDIS), trzeciego filaru, którego brakuje od 2015 roku. Jednak za tym żądaniem kompletności tekst milczy na temat kosztu takiego mechanizmu dla banków i deponentów oraz przeszkód, które dławią konkurencyjność sektora.
Parlament domaga się EDIS, aby chronić depozyty w całej Unii i ograniczyć powiązanie między bankami a państwami. Cel jest chwalebny: dziś deponent niemiecki i deponent włoski nie są objęci taką samą ochroną, a upadłość banku krajowego może nadal skazić dług suwerenny. Ale tekst nie mówi nic o koszcie. Wspólny fundusz gwarantowania depozytów musi być zasilany przez banki, a ten koszt przenosi się na klientów. Bez mechanizmu rynkowego do wyceny ryzyka tworzy się wspólnota, w której najbezpieczniejsze banki płacą za najbardziej ryzykowne. Parlament wspomina o składkach opartych na profilu ryzyka, ale nie precyzuje, jak uniknąć subsydiowania najsłabszych banków przez najsilniejsze. Podejście oparte na zasadach pomocniczości i indywidualnej odpowiedzialności wymagałoby najpierw niezależnej oceny skutków i jasnego pułapu transferów między systemami krajowymi.
Parlament domaga się odpowiedniej ochrony głównych miejsc zamieszkania, z uwzględnieniem powierzchni i spłaty co najmniej 50 % pierwotnego kredytu. Co do zasady ochrona gospodarstw domowych w trudnej sytuacji jest uzasadniona. Ale sformułowanie pozostaje niejasne: kto definiuje powierzchnię? Jak weryfikować spłatę? Banki będą musiały wprowadzić kosztowne kontrole, a ten koszt zostanie przeniesiony na wszystkich kredytobiorców, w tym tych, którzy nie są w trudnej sytuacji. Alternatywa liberalna polegałaby na pozostawieniu państwom członkowskim ustalenia własnych zasad ochrony, dostosowanych do ich rynku nieruchomości, zamiast narzucania jednolitych ram europejskich, które ignorują różnice krajowe.
Parlament wzywa do ścisłego stosowania MiCA i do europejskiego nadzoru nad pośrednikami niebankowymi. Logika jest zdrowa: po upadku FTX potrzebne są jasne zasady gry. Ale uwaga, by nie przekształcić nadzoru w prewencyjną biurokrację. Banki są coraz bardziej narażone na fundusze niebankowe, a test warunków skrajnych o charakterze systemowym jest użyteczny. Jednak utworzenie nowej warstwy nadzoru europejskiego dla IFNB może dodać kosztów i opóźnień innowacyjnym podmiotom, podczas gdy Wielka Brytania i Stany Zjednoczone idą szybciej. Parlament powinien był zażądać uproszczenia istniejących przepisów, zanim dodał nowe.
EDIS bez ceny to obietnica, którą zapłacą banki, a sfinansują deponenci.
