Parlament Europejski przyjął 30 kwietnia 2026 r. rezolucję, w której wzywa Komisję i państwa członkowskie do usunięcia barier w przedsiębiorczości kobiet na obszarach wiejskich, wyspiarskich i najbardziej oddalonych. Domaga się lepszego dostępu do finansowania, funduszu dedykowanego założycielkom firm, konta oszczędnościowo-inwestycyjnego dostosowanego do kobiet z obszarów o niekorzystnych warunkach oraz rocznego sprawozdania na temat platformy dla kobiet w rolnictwie. Tekst nie jest ustawą: wyraża stanowisko polityczne Parlamentu i nie tworzy żadnych wiążących zobowiązań prawnych.
Kobiety przedsiębiorcze z obszarów wiejskich, wyspiarskich i najbardziej oddalonych napotykają szczególne przeszkody: brak usług opieki nad dziećmi, ograniczony dostęp do kredytów i sieci kontaktów, luki w wiedzy finansowej. Badanie Komisji Europejskiej wykazało, że mężczyźni uzyskiwali średnio o 18 punktów procentowych wyższe wyniki niż kobiety w zakresie wiedzy finansowej. Komisja ogłosiła zamiar utworzenia platformy dla kobiet w rolnictwie i przedstawiła swoją strategię na rzecz unii oszczędności i inwestycji. Parlament postanowił odpowiedzieć na te zapowiedzi szeregiem postulatów politycznych.
Fundusz dla założycielek firmParlament wzywa Komisję do utworzenia dedykowanego funduszu, który zapewni ukierunkowane wsparcie finansowe i możliwości inwestycyjne przedsiębiorstwom prowadzonym przez kobiety, zwłaszcza na obszarach wiejskich i wyspiarskich.
Konto oszczędnościowo-inwestycyjne na miaręPopiera strategię unii oszczędności i inwestycji oraz domaga się konta oszczędnościowo-inwestycyjnego specjalnie zaprojektowanego dla kobiet mieszkających na obszarach o niekorzystnych warunkach.
Roczne sprawozdanie na temat kobiet w rolnictwieParlament z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do utworzenia platformy dla kobiet w rolnictwie i wzywa ją do corocznego przedstawiania sprawozdania z jej działalności i wyników.
Finansowanie europejskie po 2027 r.Apeluje, aby przedsiębiorczość kobiet na obszarach wiejskich, górskich, przygranicznych, wyspiarskich i najbardziej oddalonych była w pełni wspierana w kolejnym budżecie UE po 2027 r. z uwzględnieniem równości kobiet i mężczyzn we wszystkich programach.
Opieka nad dziećmi i szkoleniaWzywa państwa członkowskie do priorytetowego traktowania inwestycji w edukację i opiekę nad małymi dziećmi za pośrednictwem funduszy europejskich oraz do rozwijania szkoleń dla kobiet w zakresie cyfryzacji, finansów i zarządzania przedsiębiorstwem, a także sieci mentorskich.
Rezolucja została przyjęta 404 głosami za, przy 102 głosach przeciw i 67 wstrzymujących się podczas głosowania elektronicznego imiennego.
Dla kobiet, które prowadzą lub chcą założyć firmę na obszarach wiejskich, wyspiarskich lub najbardziej oddalonych, ta rezolucja wysyła silny sygnał polityczny: Parlament Europejski domaga się, aby fundusze europejskie były bardziej dostępne, aby rozwijano szkolenia i sieci mentorskie oraz aby lepiej finansowano opiekę nad dziećmi. Nie zmienia bezpośrednio obowiązującego prawa i nie tworzy nowych praw wykonalnych. Postulaty, takie jak utworzenie funduszu dla założycielek firm czy dedykowanego konta oszczędnościowego, będą musiały zostać zrealizowane przez Komisję i państwa członkowskie, aby przyniosły rzeczywisty efekt.
30 kwietnia 2026 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której domaga się funduszu dedykowanego założycielkom firm, konta oszczędnościowo-inwestycyjnego szytego na miarę oraz lepszego dostępu do europejskiego finansowania dla kobiet z obszarów wiejskich, wyspiarskich i najdalej oddalonych. Głosowanie jest wyraźne (404 za, 102 przeciw, 67 wstrzymujących się), ale tekst nie jest ustawą: wyraża intencję polityczną i nie tworzy żadnego prawa wykonalnego. Prawdziwym wyzwaniem nie jest wysokość funduszy, lecz metoda: czy chcemy pomóc kobietom w podejmowaniu działalności przez usuwanie przeszkód, czy przez dodawanie okienek, etykiet i sprawozdań?
Parlament domaga się dedykowanego funduszu, ukierunkowanego konta oszczędnościowego, europejskiej karty równości dostępu do finansowania oraz zintegrowanej strategii z mierzalnymi celami. Każdy dodatek uzasadniony jest realnym problemem: kobiety z obszarów wiejskich mają mniejszy dostęp do kredytu, sieci kontaktów i informacji. Ale każde nowe rozwiązanie tworzy też warstwę administracyjną, kolejną teczkę, kolejne kryterium kwalifikowalności. Dla osamotnionej przedsiębiorczyni koszt czasu spędzonego na wypełnianiu formularzy jest kosztem alternatywnym: to godziny odebrane pozyskiwaniu klientów lub produkcji.
Tekst przyznaje zresztą, że brak dostępnych usług opieki nad dziećmi pozostaje jedną z głównych przeszkód. Odpowiedzią proponowaną jest jednak inwestowanie przez EFS+ i EFRR, a nie uwolnienie podaży opieki nad dziećmi. Podejście liberalne polegałoby na ograniczeniu norm, które podrażają tworzenie żłobków, i pozostawieniu społecznościom lokalnym organizowania rozwiązań dostosowanych do potrzeb, zamiast finansowania programów odgórnych. Podobnie konto oszczędnościowo-inwestycyjne „szyte na miarę” dla kobiet z obszarów defaworyzowanych zakłada złożoną publiczną inżynierię finansową, podczas gdy proste i neutralne ramy podatkowe zachęciłyby wszystkich oszczędzających, kobiety i mężczyzn, do inwestowania w lokalne przedsiębiorstwa.
Parlament słusznie sprzeciwia się centralizacji polityki spójności i broni zasady partnerstwa. Ale jednocześnie domaga się zintegrowanej strategii europejskiej z dedykowanymi zasobami, co popycha w przeciwnym kierunku: scentralizowanej koordynacji, która wyznacza cele i wskaźniki, a następnie wymaga od regionów dostosowania się do nich. Pomocniczość nie jest sloganem: oznacza, że decyzje o wykorzystaniu funduszy powinny pozostawać na poziomie najbliższym beneficjentom, z prostymi zasadami i kontrolą ex post.
Głosowanie (404 za, 102 przeciw, 67 wstrzymujących się) pokazuje szeroką większość za wysłaniem sygnału politycznego. Grupy, które głosowały przeciw lub wstrzymały się, nie kwestionują celu pomocy kobietom przedsiębiorczyniom, lecz zapewne odruch regulacyjny i budżetowy. Tekst nie tworzy żadnego obowiązku, ale przygotowuje grunt pod kolejne programowanie budżetowe: apele o dedykowany fundusz i stabilne zasoby w WRF po 2027 r. są balonami próbnymi. Podatnicy i przedsiębiorstwa powinni wiedzieć, że te żądania, gdyby zostały spełnione, przełożyłyby się na nowe linie budżetowe lub przesunięcia w ramach istniejących funduszy.
Rezolucja wspomina też o konieczności zmniejszenia obciążeń administracyjnych (punkt 14), ale bez wyznaczania wiążącego celu. To paradoks: domaga się mniej biurokracji, jednocześnie tworząc nowe instrumenty. Wiarygodną alternatywą byłoby uzależnienie istniejących funduszy od mierzalnych wyników, poszerzenie dostępu do kredytu przez usunięcie barier regulacyjnych przy wejściu oraz pozostawienie regionom eksperymentowania z rozwiązaniami w zakresie opieki nad dziećmi i mentoringu bez przechodzenia przez europejskie nabory projektów. Parlament preferował drogę zaleceń, która nic nie kosztuje politycznie, ale też nie uwalnia energii.
Nie tworzy się przedsiębiorczyń ukierunkowanymi funduszami, uwalnia się je przez usuwanie przeszkód.
30 kwietnia 2026 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której domaga się funduszu dedykowanego założycielkom firm, konta oszczędnościowo-inwestycyjnego szytego na miarę oraz lepszego dostępu do europejskiego finansowania dla kobiet z obszarów wiejskich, wyspiarskich i najdalej oddalonych. Głosowanie jest wyraźne (404 za, 102 przeciw, 67 wstrzymujących się), ale tekst nie jest ustawą: wyraża intencję polityczną i nie tworzy żadnego prawa wykonalnego. Prawdziwym wyzwaniem nie jest wysokość funduszy, lecz metoda: czy chcemy pomóc kobietom w podejmowaniu działalności przez usuwanie przeszkód, czy przez dodawanie okienek, etykiet i sprawozdań?
Parlament domaga się dedykowanego funduszu, ukierunkowanego konta oszczędnościowego, europejskiej karty równości dostępu do finansowania oraz zintegrowanej strategii z mierzalnymi celami. Każdy dodatek uzasadniony jest realnym problemem: kobiety z obszarów wiejskich mają mniejszy dostęp do kredytu, sieci kontaktów i informacji. Ale każde nowe rozwiązanie tworzy też warstwę administracyjną, kolejną teczkę, kolejne kryterium kwalifikowalności. Dla osamotnionej przedsiębiorczyni koszt czasu spędzonego na wypełnianiu formularzy jest kosztem alternatywnym: to godziny odebrane pozyskiwaniu klientów lub produkcji.
Tekst przyznaje zresztą, że brak dostępnych usług opieki nad dziećmi pozostaje jedną z głównych przeszkód. Odpowiedzią proponowaną jest jednak inwestowanie przez EFS+ i EFRR, a nie uwolnienie podaży opieki nad dziećmi. Podejście liberalne polegałoby na ograniczeniu norm, które podrażają tworzenie żłobków, i pozostawieniu społecznościom lokalnym organizowania rozwiązań dostosowanych do potrzeb, zamiast finansowania programów odgórnych. Podobnie konto oszczędnościowo-inwestycyjne „szyte na miarę” dla kobiet z obszarów defaworyzowanych zakłada złożoną publiczną inżynierię finansową, podczas gdy proste i neutralne ramy podatkowe zachęciłyby wszystkich oszczędzających, kobiety i mężczyzn, do inwestowania w lokalne przedsiębiorstwa.
Parlament słusznie sprzeciwia się centralizacji polityki spójności i broni zasady partnerstwa. Ale jednocześnie domaga się zintegrowanej strategii europejskiej z dedykowanymi zasobami, co popycha w przeciwnym kierunku: scentralizowanej koordynacji, która wyznacza cele i wskaźniki, a następnie wymaga od regionów dostosowania się do nich. Pomocniczość nie jest sloganem: oznacza, że decyzje o wykorzystaniu funduszy powinny pozostawać na poziomie najbliższym beneficjentom, z prostymi zasadami i kontrolą ex post.
Głosowanie (404 za, 102 przeciw, 67 wstrzymujących się) pokazuje szeroką większość za wysłaniem sygnału politycznego. Grupy, które głosowały przeciw lub wstrzymały się, nie kwestionują celu pomocy kobietom przedsiębiorczyniom, lecz zapewne odruch regulacyjny i budżetowy. Tekst nie tworzy żadnego obowiązku, ale przygotowuje grunt pod kolejne programowanie budżetowe: apele o dedykowany fundusz i stabilne zasoby w WRF po 2027 r. są balonami próbnymi. Podatnicy i przedsiębiorstwa powinni wiedzieć, że te żądania, gdyby zostały spełnione, przełożyłyby się na nowe linie budżetowe lub przesunięcia w ramach istniejących funduszy.
Rezolucja wspomina też o konieczności zmniejszenia obciążeń administracyjnych (punkt 14), ale bez wyznaczania wiążącego celu. To paradoks: domaga się mniej biurokracji, jednocześnie tworząc nowe instrumenty. Wiarygodną alternatywą byłoby uzależnienie istniejących funduszy od mierzalnych wyników, poszerzenie dostępu do kredytu przez usunięcie barier regulacyjnych przy wejściu oraz pozostawienie regionom eksperymentowania z rozwiązaniami w zakresie opieki nad dziećmi i mentoringu bez przechodzenia przez europejskie nabory projektów. Parlament preferował drogę zaleceń, która nic nie kosztuje politycznie, ale też nie uwalnia energii.
Nie tworzy się przedsiębiorczyń ukierunkowanymi funduszami, uwalnia się je przez usuwanie przeszkód.
