Parlament Europejski przyjął stanowisko w sprawie harmonizacji podstawy opodatkowania przedsiębiorstw w UE. Tekst dotyczy stworzenia wspólnych zasad obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu, co ma na celu walkę z unikaniem opodatkowania i zapewnienie sprawiedliwej konkurencji. Decyzja zapada w kontekście znaczących różnic w systemach podatkowych między państwami członkowskimi.
Propozycja opiera się na art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu UE i stanowi odpowiedź na raporty wskazujące, że różnice w opodatkowaniu sięgają od 9% do 31,5%. Głównym celem jest zapewnienie, by przedsiębiorstwa płaciły podatki tam, gdzie osiągają zyski, przy jednoczesnym zachowaniu kompetencji państw członkowskich w zakresie stawek podatkowych.
Procedura legislacyjna przebiega w trybie konsultacji. Parlament zatwierdził poprawioną propozycję Komisji i wezwał Radę do ponownej konsultacji w przypadku istotnych zmian. Wdrażanie będzie koordynowane z dyrektywą (UE) 2022/2523 dotyczącą minimalnego opodatkowania globalnego.
Przedsiębiorstwa skorzystają na uproszczeniu przepisów i większej przewidywalności. Obywatele mogą oczekiwać bardziej sprawiedliwego systemu podatkowego i zmniejszenia unikania opodatkowania, co przełoży się na większe wpływy budżetowe. Działania mają wspierać innowacje i zatrudnienie poprzez poprawę warunków konkurencji.
Parlament Europejski przyjął 13 listopada 2025 r. rezolucję ustawodawczą zatwierdzającą wniosek BEFIT wraz z poprawkami. Za deklarowanym celem uproszczenia tekst wprowadza minimalną sankcję w wysokości 0,1 % obrotu grupy w przypadku braku deklaracji lub celowo błędnej informacji oraz wydłuża do 10 lat okres, w którym państwa członkowskie mogą korygować opodatkowanie po odwołaniu. Dla przedsiębiorstw koszt zgodności rośnie, zanim uproszczenie w ogóle się zmaterializuje.
Poprawka 77 ustala minimalną sankcję w wysokości 0,1 % obrotu grupy BEFIT w przypadku braku deklaracji informacji lub celowo błędnej informacji. Dla grupy osiągającej 500 mln euro obrotu oznacza to 500 000 euro. Kwota ta jest należna nawet wtedy, gdy błąd zostanie szybko poprawiony, i dochodzi do istniejących sankcji krajowych. Ciężar spada na przedsiębiorstwa, które już ponoszą wysokie koszty zgodności z podatkiem, którego stawka pozostaje krajowa.
Logika jest logiką nieufności wobec podatników: zakłada się, że bez odstraszającej sankcji przedsiębiorstwa nie składałyby deklaracji. Tymczasem większość grup stara się wręcz dostosować do przepisów, aby uniknąć cięższych korekt. Podejście oparte na indywidualnej odpowiedzialności celowałoby w stwierdzone zachowania oszukańcze, a nie w zwykłe błędy w deklaracji. Minimalna sankcja natomiast uderza bez rozróżnienia w grupy, które mylą się w dobrej wierze.
Poprawka 76 wydłuża do 10 lat okres, w którym państwa członkowskie mogą korygować opodatkowanie grupy BEFIT po odwołaniu administracyjnym lub sądowym. W praktyce przedsiębiorstwo, które wygra odwołanie od opodatkowania, może mieć swoją sytuację podatkową rewidowaną przez dekadę. To wydłużenie tworzy trwałą niepewność dla inwestycji i restrukturyzacji. Przedsiębiorstwa potrzebują widoczności, aby planować; tak długi termin zmusza je do tworzenia rezerw na ryzyka podatkowe przez lata.
Prawo podatkowe powinno pozwalać korygować błędy, ale nie do tego stopnia, by każda kontrola stawała się permanentnym mieczem Damoklesa. Okres 10 lat jest nadmierny, gdy administracje dysponują już szerokimi uprawnieniami. Zapowiadane przez BEFIT uproszczenie nie przełoży się na mniej biurokracji, jeśli terminy kontroli się wydłużą.
Poprawka 78 wzywa Komisję do ponownego przeanalizowania przejściowej reguły podziału i zaproponowania stałej metody opartej na sprzedaży, sile roboczej, aktywach i obecności cyfrowej. Poprawka 79 precyzuje, że wniosek ten będzie musiał zostać przedstawiony przed końcem okresu przejściowego. Jednak nie ustalono żadnego konkretnego terminu samego przeglądu, a stała metoda pozostaje do zdefiniowania. Przedsiębiorstwa będą więc musiały stosować formułę przejściową, której dokładnego czasu trwania nie znają.
Ta niepewność jest kosztowna: grupy muszą wdrożyć systemy obliczania podstawy według formuły przejściowej, wiedząc, że się ona zmieni. Koszt przejścia ponoszą przedsiębiorstwa, a nie administracje. Bardziej liberalne podejście polegałoby na pozostawieniu państwom członkowskim stosowania własnych reguł podziału albo na natychmiastowym przyjęciu prostej i przewidywalnej stałej metody.
Minimalna sankcja w wysokości 0,1 % obrotu i 10-letni termin: oto uproszczenie obiecane europejskim przedsiębiorstwom.
Parlament Europejski przyjął 13 listopada 2025 r. rezolucję ustawodawczą zatwierdzającą wniosek BEFIT wraz z poprawkami. Za deklarowanym celem uproszczenia tekst wprowadza minimalną sankcję w wysokości 0,1 % obrotu grupy w przypadku braku deklaracji lub celowo błędnej informacji oraz wydłuża do 10 lat okres, w którym państwa członkowskie mogą korygować opodatkowanie po odwołaniu. Dla przedsiębiorstw koszt zgodności rośnie, zanim uproszczenie w ogóle się zmaterializuje.
Poprawka 77 ustala minimalną sankcję w wysokości 0,1 % obrotu grupy BEFIT w przypadku braku deklaracji informacji lub celowo błędnej informacji. Dla grupy osiągającej 500 mln euro obrotu oznacza to 500 000 euro. Kwota ta jest należna nawet wtedy, gdy błąd zostanie szybko poprawiony, i dochodzi do istniejących sankcji krajowych. Ciężar spada na przedsiębiorstwa, które już ponoszą wysokie koszty zgodności z podatkiem, którego stawka pozostaje krajowa.
Logika jest logiką nieufności wobec podatników: zakłada się, że bez odstraszającej sankcji przedsiębiorstwa nie składałyby deklaracji. Tymczasem większość grup stara się wręcz dostosować do przepisów, aby uniknąć cięższych korekt. Podejście oparte na indywidualnej odpowiedzialności celowałoby w stwierdzone zachowania oszukańcze, a nie w zwykłe błędy w deklaracji. Minimalna sankcja natomiast uderza bez rozróżnienia w grupy, które mylą się w dobrej wierze.
Poprawka 76 wydłuża do 10 lat okres, w którym państwa członkowskie mogą korygować opodatkowanie grupy BEFIT po odwołaniu administracyjnym lub sądowym. W praktyce przedsiębiorstwo, które wygra odwołanie od opodatkowania, może mieć swoją sytuację podatkową rewidowaną przez dekadę. To wydłużenie tworzy trwałą niepewność dla inwestycji i restrukturyzacji. Przedsiębiorstwa potrzebują widoczności, aby planować; tak długi termin zmusza je do tworzenia rezerw na ryzyka podatkowe przez lata.
Prawo podatkowe powinno pozwalać korygować błędy, ale nie do tego stopnia, by każda kontrola stawała się permanentnym mieczem Damoklesa. Okres 10 lat jest nadmierny, gdy administracje dysponują już szerokimi uprawnieniami. Zapowiadane przez BEFIT uproszczenie nie przełoży się na mniej biurokracji, jeśli terminy kontroli się wydłużą.
Poprawka 78 wzywa Komisję do ponownego przeanalizowania przejściowej reguły podziału i zaproponowania stałej metody opartej na sprzedaży, sile roboczej, aktywach i obecności cyfrowej. Poprawka 79 precyzuje, że wniosek ten będzie musiał zostać przedstawiony przed końcem okresu przejściowego. Jednak nie ustalono żadnego konkretnego terminu samego przeglądu, a stała metoda pozostaje do zdefiniowania. Przedsiębiorstwa będą więc musiały stosować formułę przejściową, której dokładnego czasu trwania nie znają.
Ta niepewność jest kosztowna: grupy muszą wdrożyć systemy obliczania podstawy według formuły przejściowej, wiedząc, że się ona zmieni. Koszt przejścia ponoszą przedsiębiorstwa, a nie administracje. Bardziej liberalne podejście polegałoby na pozostawieniu państwom członkowskim stosowania własnych reguł podziału albo na natychmiastowym przyjęciu prostej i przewidywalnej stałej metody.
Minimalna sankcja w wysokości 0,1 % obrotu i 10-letni termin: oto uproszczenie obiecane europejskim przedsiębiorstwom.
