Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να άρει την κοινοβουλευτική ασυλία του András Tivadar Kulja, Ούγγρου ευρωβουλευτή, στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας για δυσφήμιση που κίνησε εναντίον του ιδιώτης καταγγέλλων στην Ουγγαρία. Η απόφαση αυτή επιτρέπει στις ουγγρικές αρχές να συνεχίσουν την υπόθεση. Η ψηφοφορία διεξήχθη με ανάταση χειρός, χωρίς ατομική καταμέτρηση των ψήφων. Δεν πρόκειται για νόμο αλλά για εσωτερική απόφαση του Κοινοβουλίου.
Ο András Tivadar Kulja, εκλεγείς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο 2024, είναι αποδέκτης ιδιωτικής καταγγελίας για δυσφήμιση κατόπιν ανάρτησης στο Facebook στις 31 Ιουλίου 2025. Το Κεντρικό Περιφερειακό Δικαστήριο της Πέστης ζήτησε την άρση της ασυλίας του στις 11 Δεκεμβρίου 2025. Το Κοινοβούλιο άκουσε τον ενδιαφερόμενο στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 πριν λάβει την απόφασή του.
Άρση της ασυλίας για τον KuljaΤο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αίρει την κοινοβουλευτική ασυλία του András Tivadar Kulja, επιτρέποντας έτσι στην ποινική διαδικασία για δυσφήμιση να συνεχιστεί στην Ουγγαρία.
Άμεση διαβίβαση της απόφασηςΗ Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οφείλει να διαβιβάσει χωρίς καθυστέρηση την απόφαση στην αρμόδια ουγγρική δικαστική αρχή και στον András Tivadar Kulja.
Περιορισμός στην ποινική διαδικασίαΗ άρση της ασυλίας αφορά αποκλειστικά τη διαδικασία που κίνησε ιδιώτης καταγγέλλων για φερόμενες πράξεις δυσφήμισης που τελέστηκαν το 2025. Δεν προδικάζει σε τίποτα την ενοχή ή την αθωότητα του κ. Kulja.
Η απόφαση εγκρίθηκε με ανάταση χειρός. Δεν υπάρχει διαθέσιμη ατομική καταμέτρηση των ψήφων.
Για τους Ούγγρους πολίτες, η απόφαση αυτή σημαίνει ότι η δικαιοσύνη μπορεί πλέον να εξετάσει καταγγελία για δυσφήμιση κατά ευρωβουλευτή, χωρίς η κοινοβουλευτική ασυλία να αποτελεί εμπόδιο. Καταδεικνύει ότι η ασυλία προστατεύει την άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων και όχι το ίδιο το πρόσωπο. Η διαδικασία θα συνεχιστεί ενώπιον των ουγγρικών δικαστηρίων.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήρε την ασυλία του András Tivadar Kulja, Ούγγρου βουλευτή, στο πλαίσιο ιδιωτικής μήνυσης για συκοφαντική δυσφήμιση. Μια απόφαση που υπενθυμίζει ότι η ασυλία προστατεύει το κοινοβουλευτικό αξίωμα, όχι το πρόσωπο.
Η κοινοβουλευτική ασυλία δεν είναι προσωπική ασπίδα. Υπάρχει για να διασφαλίζει ότι οι βουλευτές μπορούν να εκφράζουν τις απόψεις τους και να ψηφίζουν χωρίς να φοβούνται εκφοβιστικές διώξεις. Εν προκειμένω, το Κοινοβούλιο έκρινε ότι η επίδικη δημοσίευση, ένα μήνυμα στο Facebook της 31ης Ιουλίου 2025 που ισχυριζόταν ότι δημόσια κονδύλια σχετικά με αγορές ιατρικού εξοπλισμού είχαν ωφελήσει οικογενειακή επιχείρηση, δεν ενέπιπτε στην άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων κατά την έννοια του άρθρου 8 του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Το αίτημα άρσης της ασυλίας προήλθε από το κεντρικό περιφερειακό δικαστήριο της Πέστης, στο οποίο προσέφυγε ιδιώτης καταγγέλλων, και όχι από πολιτική αρχή. Το Κοινοβούλιο ακολούθησε επομένως τη συνήθη διαδικασία: άκουσε τον ενδιαφερόμενο στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 και στη συνέχεια αποφάσισε, με ανάταση χειρός, να άρει την ασυλία.
Η απόφαση αυτή έχει συγκεκριμένη συνέπεια: η ουγγρική δικαιοσύνη θα μπορεί να εξετάσει την καταγγελία επί της ουσίας. Για τους πολίτες, αυτό σημαίνει ότι κανένας ευρωβουλευτής δεν μπορεί να αποφύγει μια συνήθη ποινική διαδικασία επικαλούμενος ασυλία που δεν καλύπτει συκοφαντικές δηλώσεις. Είναι καλό νέο για το κράτος δικαίου: η ασυλία πρέπει να παραμένει μια εξαίρεση αυστηρά οριοθετημένη, και όχι ένα διακριτικό προνόμιο.
Το Κοινοβούλιο θα μπορούσε να παραπέμψει το αίτημα στην επιτροπή νομικών υποθέσεων για βαθύτερη εξέταση, αλλά επέλεξε να αποφασίσει γρήγορα. Έτσι, στέλνει σαφές μήνυμα: οι ισχυρισμοί περί διαφθοράς ή ευνοιοκρατίας πρέπει να μπορούν να εξετάζονται από τα δικαστήρια, και οι βουλευτές πρέπει να λογοδοτούν όπως κάθε πολίτης. Η διαδικασία για συκοφαντική δυσφήμιση, από την πλευρά της, θα πρέπει να αποδείξει αν οι δηλώσεις ήταν βάσιμες ή όχι. Τίποτα στην απόφαση του Κοινοβουλίου δεν προδικάζει την έκβαση της δίκης.
Η ψηφοφορία με ανάταση χειρός δεν επιτρέπει να γνωρίζουμε την κατανομή των ψήφων ανά πολιτική ομάδα. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί λυπηρό: σε ένα ζήτημα που αγγίζει την ασυλία και την ελευθερία της έκφρασης, η διαφάνεια θα ήταν προτιμότερη. Οι ψηφοφόροι έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν ποιοι στήριξαν την άρση της ασυλίας και ποιοι αντιτάχθηκαν. Μια ονομαστική ψηφοφορία θα επέτρεπε αυτόν τον έλεγχο. Δεν είναι λεπτομέρεια: η κοινοβουλευτική ασυλία είναι ένας ισχυρός μηχανισμός και η χρήση της πρέπει να είναι ιχνηλάσιμη.
Ωστόσο, η ίδια η απόφαση συνάδει με τη λογική της επικουρικότητας: στην ουγγρική δικαιοσύνη, και όχι σε ευρωπαϊκό όργανο, εναπόκειται να κρίνει τη διαφορά. Το Κοινοβούλιο περιορίστηκε στην άρση του διαδικαστικού εμποδίου, χωρίς να αποφανθεί επί της ουσίας. Αυτή είναι η σωστή προσέγγιση. Μια εναλλακτική θα ήταν να παραπέμψει την υπόθεση στην επιτροπή νομικών υποθέσεων για μακρύτερη εξέταση, αλλά αυτό θα καθυστερούσε μια διαδικασία που διαρκεί ήδη πάνω από ένα χρόνο. Η ταχύτητα, εδώ, υπηρετεί τη δικαιοσύνη.
Η ασυλία δεν είναι προσωπικό προνόμιο: προστατεύει το αξίωμα, όχι το πρόσωπο.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήρε την ασυλία του András Tivadar Kulja, Ούγγρου βουλευτή, στο πλαίσιο ιδιωτικής μήνυσης για συκοφαντική δυσφήμιση. Μια απόφαση που υπενθυμίζει ότι η ασυλία προστατεύει το κοινοβουλευτικό αξίωμα, όχι το πρόσωπο.
Η κοινοβουλευτική ασυλία δεν είναι προσωπική ασπίδα. Υπάρχει για να διασφαλίζει ότι οι βουλευτές μπορούν να εκφράζουν τις απόψεις τους και να ψηφίζουν χωρίς να φοβούνται εκφοβιστικές διώξεις. Εν προκειμένω, το Κοινοβούλιο έκρινε ότι η επίδικη δημοσίευση, ένα μήνυμα στο Facebook της 31ης Ιουλίου 2025 που ισχυριζόταν ότι δημόσια κονδύλια σχετικά με αγορές ιατρικού εξοπλισμού είχαν ωφελήσει οικογενειακή επιχείρηση, δεν ενέπιπτε στην άσκηση των κοινοβουλευτικών καθηκόντων κατά την έννοια του άρθρου 8 του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Το αίτημα άρσης της ασυλίας προήλθε από το κεντρικό περιφερειακό δικαστήριο της Πέστης, στο οποίο προσέφυγε ιδιώτης καταγγέλλων, και όχι από πολιτική αρχή. Το Κοινοβούλιο ακολούθησε επομένως τη συνήθη διαδικασία: άκουσε τον ενδιαφερόμενο στις 28 Σεπτεμβρίου 2026 και στη συνέχεια αποφάσισε, με ανάταση χειρός, να άρει την ασυλία.
Η απόφαση αυτή έχει συγκεκριμένη συνέπεια: η ουγγρική δικαιοσύνη θα μπορεί να εξετάσει την καταγγελία επί της ουσίας. Για τους πολίτες, αυτό σημαίνει ότι κανένας ευρωβουλευτής δεν μπορεί να αποφύγει μια συνήθη ποινική διαδικασία επικαλούμενος ασυλία που δεν καλύπτει συκοφαντικές δηλώσεις. Είναι καλό νέο για το κράτος δικαίου: η ασυλία πρέπει να παραμένει μια εξαίρεση αυστηρά οριοθετημένη, και όχι ένα διακριτικό προνόμιο.
Το Κοινοβούλιο θα μπορούσε να παραπέμψει το αίτημα στην επιτροπή νομικών υποθέσεων για βαθύτερη εξέταση, αλλά επέλεξε να αποφασίσει γρήγορα. Έτσι, στέλνει σαφές μήνυμα: οι ισχυρισμοί περί διαφθοράς ή ευνοιοκρατίας πρέπει να μπορούν να εξετάζονται από τα δικαστήρια, και οι βουλευτές πρέπει να λογοδοτούν όπως κάθε πολίτης. Η διαδικασία για συκοφαντική δυσφήμιση, από την πλευρά της, θα πρέπει να αποδείξει αν οι δηλώσεις ήταν βάσιμες ή όχι. Τίποτα στην απόφαση του Κοινοβουλίου δεν προδικάζει την έκβαση της δίκης.
Η ψηφοφορία με ανάταση χειρός δεν επιτρέπει να γνωρίζουμε την κατανομή των ψήφων ανά πολιτική ομάδα. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί λυπηρό: σε ένα ζήτημα που αγγίζει την ασυλία και την ελευθερία της έκφρασης, η διαφάνεια θα ήταν προτιμότερη. Οι ψηφοφόροι έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν ποιοι στήριξαν την άρση της ασυλίας και ποιοι αντιτάχθηκαν. Μια ονομαστική ψηφοφορία θα επέτρεπε αυτόν τον έλεγχο. Δεν είναι λεπτομέρεια: η κοινοβουλευτική ασυλία είναι ένας ισχυρός μηχανισμός και η χρήση της πρέπει να είναι ιχνηλάσιμη.
Ωστόσο, η ίδια η απόφαση συνάδει με τη λογική της επικουρικότητας: στην ουγγρική δικαιοσύνη, και όχι σε ευρωπαϊκό όργανο, εναπόκειται να κρίνει τη διαφορά. Το Κοινοβούλιο περιορίστηκε στην άρση του διαδικαστικού εμποδίου, χωρίς να αποφανθεί επί της ουσίας. Αυτή είναι η σωστή προσέγγιση. Μια εναλλακτική θα ήταν να παραπέμψει την υπόθεση στην επιτροπή νομικών υποθέσεων για μακρύτερη εξέταση, αλλά αυτό θα καθυστερούσε μια διαδικασία που διαρκεί ήδη πάνω από ένα χρόνο. Η ταχύτητα, εδώ, υπηρετεί τη δικαιοσύνη.
Η ασυλία δεν είναι προσωπικό προνόμιο: προστατεύει το αξίωμα, όχι το πρόσωπο.