Στις 18 Ιουνίου 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει έντονα τις προκλητικές ενέργειες της Ρωσίας, ιδίως τις εισβολές drones στον εναέριο χώρο της Ρουμανίας, των κρατών της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) και της Φινλανδίας. Οι ευρωβουλευτές θεωρούν ότι αυτές οι πράξεις συνιστούν παραβίαση του διεθνούς δικαίου και απειλή για την ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από την έναρξη του ρωσικού επιθετικού πολέμου κατά της Ουκρανίας, έχουν αναφερθεί επανειλημμένα περιστατικά με ρωσικά drones σε γειτονικές χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ειδικότερα, drones έχουν εισέλθει στον εναέριο χώρο της Ρουμανίας, των κρατών της Βαλτικής και της Φινλανδίας, προκαλώντας ανησυχίες για πιθανή κλιμάκωση. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αντέδρασε εγκρίνοντας ένα επείγον ψήφισμα για να εκφράσει την αλληλεγγύη του προς τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη και να απαιτήσει μέτρα από τη Ρωσία.
Στο ψήφισμά του, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:
Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 412 ψήφους υπέρ, 63 κατά και 53 αποχές. Αυτή η ευρεία υποστήριξη δείχνει την ενότητα του Κοινοβουλίου απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις.
Αυτό το ψήφισμα στέλνει ένα σαφές μήνυμα: η ΕΕ δεν θα ανεχθεί παραβιάσεις του εναέριου χώρου της και υποστηρίζει τα κράτη μέλη της. Για τους πολίτες, αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις τους ενθαρρύνονται να ενισχύσουν την ασφάλεια των συνόρων και να συνεργαστούν με το ΝΑΤΟ. Αν και το ψήφισμα δεν έχει άμεση νομική ισχύ, επηρεάζει μελλοντικές αποφάσεις της ΕΕ σχετικά με κυρώσεις και άμυνα. Οι πολίτες μπορούν να αναμένουν αυξημένη επαγρύπνηση και μέτρα προστασίας του εναέριου χώρου.
Ένα ρωσικό drone εξερράγη πάνω σε μια πολυκατοικία στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας, στις 29 Μαΐου 2026, τραυματίζοντας δύο άτομα και αναγκάζοντας την εκκένωση περισσότερων από 70 κατοίκων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει αυτές τις προκλήσεις και ζητά συγκεκριμένα μέσα για την ανατολική πτέρυγα. Η κρίση είναι ορθή, αλλά ένα ψήφισμα δεν ανιχνεύει κανένα drone: οι ικανότητες, οι προϋπολογισμοί και οι γρήγορες αποφάσεις προστατεύουν τους πολίτες, όχι οι δηλώσεις.
Το ψήφισμα λέει την αλήθεια: οι επαναλαμβανόμενες εισβολές δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μια στρατηγική εκφοβισμού που δοκιμάζει τα κενά ανίχνευσης και αντίδρασης της Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Κατονομάζει τα γεγονότα, από το Γκαλάτσι έως το Ρέζεκνε, από το drone που καταρρίφθηκε πάνω από την Εσθονία από ρουμανικό αεροσκάφος έως τις αεροπορικές προειδοποιήσεις στη Λιθουανία. Στην ουσία, η διάγνωση είναι στέρεη και η αλληλεγγύη προς τις βαλτικές χώρες, τη Φινλανδία και τη Ρουμανία είναι η σωστή απάντηση.
Αλλά ένα ψήφισμα δεν είναι νόμος. Ζητά ειδική χρηματοδοτική στήριξη για τις παραμεθόριες περιοχές, πολιτικά καταφύγια, ασκήσεις και ένα κέντρο αριστείας για τον πόλεμο των drones, χωρίς να δημιουργεί ούτε ένα ευρώ προγράμματος ούτε μία υποχρέωση. Ο κίνδυνος είναι αυτός όλων των κειμένων αυτού του τύπου: η προβαλλόμενη δέσμευση απαλλάσσει από τη δημοσιονομική επιλογή. Όμως ένα αντι-drone σύστημα κοστίζει, αναπτύσσεται και συντηρείται. Όσο το επόμενο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο δεν επιλέγει μεταξύ προτεραιοτήτων, η αλληλεγγύη παραμένει πρόθεση.
Ο μηχανισμός είναι απλός: η ανίχνευση ενός drone απαιτεί ραντάρ, αισθητήρες και εκπαιδευμένους χειριστές· η αναχαίτισή του απαιτεί αναχαιτιστές και σαφείς κανόνες εμπλοκής. Κάθε κρίκος που λείπει πληρώνεται σε δευτερόλεπτα, και σε δευτερόλεπτα πληρώνονται ζωές. Τα σημερινά συστήματα κρίνονται ακατάλληλα από το ίδιο το Κοινοβούλιο: η επιτάχυνση της αντικατάστασής τους μειώνει το κόστος του κινδύνου, δεν προσθέτει ένα διοικητικό στρώμα.
Στις κυρώσεις, το Κοινοβούλιο έχει δίκιο να επισημαίνει τα κενά στις αλυσίδες εφοδιασμού και να ζητά ένα οριζόντιο πλαίσιο για τις υβριδικές απειλές. Αλλά ζητά από την Επιτροπή να προετοιμάσει νέα πακέτα, ενώ ταυτόχρονα καλεί τα κράτη μέλη να μην τα μπλοκάρουν για εθνικά οικονομικά συμφέροντα. Η αντίφαση είναι εκεί: οι ίδιες κυβερνήσεις πρέπει να εφαρμόσουν και μπορούν να μπλοκάρουν. Ένα γρήγορο και συστηματικό καθεστώς κυρώσεων προϋποθέτει ότι η ομοφωνία παύει να χρησιμεύει ως άλλοθι για ιδιαίτερα συμφέροντα.
Στην άμυνα, το αίτημα για μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση Άμυνας με γρήγορες διαδικασίες λήψης αποφάσεων είναι η σωστή κατεύθυνση. Αλλά η Ένωση δεν παράγει ταχύτερα με διάταγμα: παράγει ταχύτερα όταν οι παραγγελίες είναι ομαδοποιημένες, τα πρότυπα κοινά και οι προθεσμίες αδειοδότησης συντομευμένες. Η ενσωμάτωση της ουκρανικής εμπειρίας στα drones και στην αντι-drone άμυνα, η συμπερίληψη της Ουκρανίας και της Μολδαβίας στις κοινές προμήθειες, αυτά πραγματικά μειώνουν το κόστος και τον χρόνο απόκτησης ικανότητας. Τα υπόλοιπα είναι ρητορεία.
Τι θα έκανε μια προσέγγιση βασισμένη στην επικουρικότητα και την αγορά: να αναθέσει στα κράτη μέλη και στο ΝΑΤΟ την επιχειρησιακή διεξαγωγή, να συγκεντρώσει την Ένωση σε ό,τι κάνει καλύτερα μόνη, τις ομαδικές αγορές, την τυποποίηση και την άρση των εμποδίων στην παραγωγή, και να εξαρτά κάθε ευρώ στήριξης προς τις παραμεθόριες περιοχές από ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα σε αναπτυγμένες ικανότητες.
Ένα ψήφισμα δεν ανιχνεύει κανένα drone: τα ραντάρ, οι αναχαιτιστές και οι προϋπολογισμοί προστατεύουν τους πολίτες του Γκαλάτσι.
Ένα ρωσικό drone εξερράγη πάνω σε μια πολυκατοικία στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας, στις 29 Μαΐου 2026, τραυματίζοντας δύο άτομα και αναγκάζοντας την εκκένωση περισσότερων από 70 κατοίκων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει αυτές τις προκλήσεις και ζητά συγκεκριμένα μέσα για την ανατολική πτέρυγα. Η κρίση είναι ορθή, αλλά ένα ψήφισμα δεν ανιχνεύει κανένα drone: οι ικανότητες, οι προϋπολογισμοί και οι γρήγορες αποφάσεις προστατεύουν τους πολίτες, όχι οι δηλώσεις.
Το ψήφισμα λέει την αλήθεια: οι επαναλαμβανόμενες εισβολές δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μια στρατηγική εκφοβισμού που δοκιμάζει τα κενά ανίχνευσης και αντίδρασης της Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Κατονομάζει τα γεγονότα, από το Γκαλάτσι έως το Ρέζεκνε, από το drone που καταρρίφθηκε πάνω από την Εσθονία από ρουμανικό αεροσκάφος έως τις αεροπορικές προειδοποιήσεις στη Λιθουανία. Στην ουσία, η διάγνωση είναι στέρεη και η αλληλεγγύη προς τις βαλτικές χώρες, τη Φινλανδία και τη Ρουμανία είναι η σωστή απάντηση.
Αλλά ένα ψήφισμα δεν είναι νόμος. Ζητά ειδική χρηματοδοτική στήριξη για τις παραμεθόριες περιοχές, πολιτικά καταφύγια, ασκήσεις και ένα κέντρο αριστείας για τον πόλεμο των drones, χωρίς να δημιουργεί ούτε ένα ευρώ προγράμματος ούτε μία υποχρέωση. Ο κίνδυνος είναι αυτός όλων των κειμένων αυτού του τύπου: η προβαλλόμενη δέσμευση απαλλάσσει από τη δημοσιονομική επιλογή. Όμως ένα αντι-drone σύστημα κοστίζει, αναπτύσσεται και συντηρείται. Όσο το επόμενο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο δεν επιλέγει μεταξύ προτεραιοτήτων, η αλληλεγγύη παραμένει πρόθεση.
Ο μηχανισμός είναι απλός: η ανίχνευση ενός drone απαιτεί ραντάρ, αισθητήρες και εκπαιδευμένους χειριστές· η αναχαίτισή του απαιτεί αναχαιτιστές και σαφείς κανόνες εμπλοκής. Κάθε κρίκος που λείπει πληρώνεται σε δευτερόλεπτα, και σε δευτερόλεπτα πληρώνονται ζωές. Τα σημερινά συστήματα κρίνονται ακατάλληλα από το ίδιο το Κοινοβούλιο: η επιτάχυνση της αντικατάστασής τους μειώνει το κόστος του κινδύνου, δεν προσθέτει ένα διοικητικό στρώμα.
Στις κυρώσεις, το Κοινοβούλιο έχει δίκιο να επισημαίνει τα κενά στις αλυσίδες εφοδιασμού και να ζητά ένα οριζόντιο πλαίσιο για τις υβριδικές απειλές. Αλλά ζητά από την Επιτροπή να προετοιμάσει νέα πακέτα, ενώ ταυτόχρονα καλεί τα κράτη μέλη να μην τα μπλοκάρουν για εθνικά οικονομικά συμφέροντα. Η αντίφαση είναι εκεί: οι ίδιες κυβερνήσεις πρέπει να εφαρμόσουν και μπορούν να μπλοκάρουν. Ένα γρήγορο και συστηματικό καθεστώς κυρώσεων προϋποθέτει ότι η ομοφωνία παύει να χρησιμεύει ως άλλοθι για ιδιαίτερα συμφέροντα.
Στην άμυνα, το αίτημα για μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση Άμυνας με γρήγορες διαδικασίες λήψης αποφάσεων είναι η σωστή κατεύθυνση. Αλλά η Ένωση δεν παράγει ταχύτερα με διάταγμα: παράγει ταχύτερα όταν οι παραγγελίες είναι ομαδοποιημένες, τα πρότυπα κοινά και οι προθεσμίες αδειοδότησης συντομευμένες. Η ενσωμάτωση της ουκρανικής εμπειρίας στα drones και στην αντι-drone άμυνα, η συμπερίληψη της Ουκρανίας και της Μολδαβίας στις κοινές προμήθειες, αυτά πραγματικά μειώνουν το κόστος και τον χρόνο απόκτησης ικανότητας. Τα υπόλοιπα είναι ρητορεία.
Τι θα έκανε μια προσέγγιση βασισμένη στην επικουρικότητα και την αγορά: να αναθέσει στα κράτη μέλη και στο ΝΑΤΟ την επιχειρησιακή διεξαγωγή, να συγκεντρώσει την Ένωση σε ό,τι κάνει καλύτερα μόνη, τις ομαδικές αγορές, την τυποποίηση και την άρση των εμποδίων στην παραγωγή, και να εξαρτά κάθε ευρώ στήριξης προς τις παραμεθόριες περιοχές από ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα σε αναπτυγμένες ικανότητες.
Ένα ψήφισμα δεν ανιχνεύει κανένα drone: τα ραντάρ, οι αναχαιτιστές και οι προϋπολογισμοί προστατεύουν τους πολίτες του Γκαλάτσι.
