Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει τις στοχευμένες απελάσεις δημοσιογράφων και ξένων χριστιανών στην Τουρκία, που δικαιολογούνται με λόγους εθνικής ασφάλειας. Οι ευρωβουλευτές θεωρούν ότι αυτές οι απελάσεις παραβιάζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις διεθνείς δεσμεύσεις της Τουρκίας.
Τους τελευταίους μήνες, η Τουρκία έχει απελάσει αυξανόμενο αριθμό ξένων δημοσιογράφων και χριστιανών (ιδίως ιεραποστόλων και μελών θρησκευτικών κοινοτήτων) επικαλούμενη απειλές για την εθνική ασφάλεια. Οι απελάσεις αυτές συχνά συνοδεύονται από αόριστες κατηγορίες για ανατρεπτικές δραστηριότητες ή προσηλυτισμό. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν την εργαλειοποίηση των αντιτρομοκρατικών νόμων για τον περιορισμό του δημοσιογραφικού και θρησκευτικού χώρου.
Στο ψήφισμά του, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:
Το ψήφισμα εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία: 502 ψήφοι υπέρ, 2 κατά και 59 αποχές. Το αποτέλεσμα αυτό δείχνει μια ισχυρή συναίνεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε όλες τις πολιτικές τάσεις, για την υπεράσπιση των ευρωπαϊκών αξιών έναντι των αυταρχικών παρεκκλίσεων.
Το ψήφισμα αυτό δεν έχει νομικά δεσμευτική ισχύ, αλλά στέλνει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα στην Τουρκία και τις τουρκικές αρχές. Για τους Ευρωπαίους πολίτες, υπενθυμίζει ότι η ΕΕ παρακολουθεί τις παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων στις υποψήφιες χώρες και είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να τα υπερασπιστεί. Εάν είστε δημοσιογράφος ή μέλος θρησκευτικής κοινότητας, αυτό το ψήφισμα μπορεί να ενισχύσει την προστασία σας σε περίπτωση ταξιδιού ή διαμονής στην Τουρκία, καθώς ενθαρρύνει τις ευρωπαϊκές πρεσβείες να είναι πιο προσεκτικές. Τέλος, υπογραμμίζει τη σημασία της ελευθερίας του Τύπου και της θρησκευτικής ελευθερίας, βασικών αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ένα ψήφισμα που εγκρίθηκε με 502 ψήφους υπέρ έναντι 2 κατά καταδικάζει τις απελάσεις ξένων δημοσιογράφων και χριστιανών με πρόσχημα την εθνική ασφάλεια, χωρίς αποδείξεις και χωρίς δικαστική προσφυγή. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η Τουρκία: είναι το δικαίωμα να γνωρίζουμε ποιος αποφασίζει, βάσει ποιων γεγονότων και ενώπιον ποιου δικαστή.
Οι κωδικοί N-82 και G-87 επιτρέπουν την απέλαση ενός αλλοδαπού χωρίς ακρόαση, χωρίς κοινοποιημένη απόδειξη και χωρίς ανεξάρτητο δικαστή. Το Κοινοβούλιο ζητά την άμεση εγκατάλειψή τους και αιτιολογημένες αποφάσεις, δεκτικές προσφυγής. Είναι στοιχειώδης αρχή: όποιος αποφασίζει πρέπει να λογοδοτεί για τις πράξεις του ενώπιον αρχής που μπορεί να τον αντικρούσει.
Η απουσία αποτελεσματικού δικαστικού ελέγχου δεν είναι διαδικαστική λεπτομέρεια. Μετατρέπει ένα μέτρο ασφαλείας σε εργαλείο διακριτικής ευχέρειας. Για έναν δημοσιογράφο, αυτό σημαίνει να εργάζεται υπό την απειλή απέλασης χωρίς να γνωρίζει τι του καταλογίζεται. Για έναν πάστορα, σημαίνει να απελαύνεται με την οικογένειά του χωρίς να έχει δει ποτέ δικαστή.
Το Κοινοβούλιο αναφέρει συγκεκριμένες περιπτώσεις: Kaveh Taheri, πρόσφυγας αναγνωρισμένος από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, συνελήφθη στις 26 Ιανουαρίου 2026· Joakim Medin, Σουηδός δημοσιογράφος που διώκεται για την άσκηση του επαγγέλματός του· Nujan Mala Hassan, τραυματίστηκε από σφαίρα ενώ κάλυπτε διαδήλωση. Δεν είναι αφαιρέσεις, είναι ζωές που συντρίβονται από αποφάσεις χωρίς αιτιολογία.
Το ψήφισμα καλεί την Επιτροπή και τον Ύπατο Εκπρόσωπο να θέτουν αυτές τις υποθέσεις στον πολιτικό διάλογο και να εξετάζουν στοχευμένα μέτρα εάν οι καταχρήσεις συνεχιστούν. Είναι μια νόμιμη πολιτική απάντηση, αλλά δεν πρέπει να γίνει πρόσχημα για περαιτέρω συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στις Βρυξέλλες. Η επικουρικότητα επιτάσσει να δρουν πρώτα τα κράτη μέλη, που έχουν διμερείς σχέσεις με την Άγκυρα.
Η αυξημένη στήριξη στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης είναι ευπρόσδεκτη, υπό τον όρο να μη χρηματοδοτεί ακτιβιστικές συντακτικές ομάδες. Τα ευρωπαϊκά χρήματα πρέπει να πηγαίνουν σε όσους ενημερώνουν, όχι σε όσους ακτιβίζουν. Ένας ελεύθερος Τύπος κρίνεται από την ικανότητά του να αντικρούει την εξουσία, όχι από τη συμμόρφωσή του στις προτεραιότητες των Βρυξελλών.
Τέλος, το ψήφισμα δεν δημιουργεί καμία υποχρέωση για την Τουρκία. Είναι ένα πολιτικό μήνυμα. Για να έχει αντίκτυπο, τα κράτη μέλη πρέπει να είναι έτοιμα να βγάλουν τις συνέπειες στις εμπορικές και διπλωματικές τους σχέσεις. Χωρίς αυτό, θα παραμείνει άλλη μια ευχή.
Χωρίς απόδειξη και χωρίς δικαστή, η εθνική ασφάλεια γίνεται συνθηματικό για να απελαύνονται όσοι ενοχλούν.
Ένα ψήφισμα που εγκρίθηκε με 502 ψήφους υπέρ έναντι 2 κατά καταδικάζει τις απελάσεις ξένων δημοσιογράφων και χριστιανών με πρόσχημα την εθνική ασφάλεια, χωρίς αποδείξεις και χωρίς δικαστική προσφυγή. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η Τουρκία: είναι το δικαίωμα να γνωρίζουμε ποιος αποφασίζει, βάσει ποιων γεγονότων και ενώπιον ποιου δικαστή.
Οι κωδικοί N-82 και G-87 επιτρέπουν την απέλαση ενός αλλοδαπού χωρίς ακρόαση, χωρίς κοινοποιημένη απόδειξη και χωρίς ανεξάρτητο δικαστή. Το Κοινοβούλιο ζητά την άμεση εγκατάλειψή τους και αιτιολογημένες αποφάσεις, δεκτικές προσφυγής. Είναι στοιχειώδης αρχή: όποιος αποφασίζει πρέπει να λογοδοτεί για τις πράξεις του ενώπιον αρχής που μπορεί να τον αντικρούσει.
Η απουσία αποτελεσματικού δικαστικού ελέγχου δεν είναι διαδικαστική λεπτομέρεια. Μετατρέπει ένα μέτρο ασφαλείας σε εργαλείο διακριτικής ευχέρειας. Για έναν δημοσιογράφο, αυτό σημαίνει να εργάζεται υπό την απειλή απέλασης χωρίς να γνωρίζει τι του καταλογίζεται. Για έναν πάστορα, σημαίνει να απελαύνεται με την οικογένειά του χωρίς να έχει δει ποτέ δικαστή.
Το Κοινοβούλιο αναφέρει συγκεκριμένες περιπτώσεις: Kaveh Taheri, πρόσφυγας αναγνωρισμένος από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, συνελήφθη στις 26 Ιανουαρίου 2026· Joakim Medin, Σουηδός δημοσιογράφος που διώκεται για την άσκηση του επαγγέλματός του· Nujan Mala Hassan, τραυματίστηκε από σφαίρα ενώ κάλυπτε διαδήλωση. Δεν είναι αφαιρέσεις, είναι ζωές που συντρίβονται από αποφάσεις χωρίς αιτιολογία.
Το ψήφισμα καλεί την Επιτροπή και τον Ύπατο Εκπρόσωπο να θέτουν αυτές τις υποθέσεις στον πολιτικό διάλογο και να εξετάζουν στοχευμένα μέτρα εάν οι καταχρήσεις συνεχιστούν. Είναι μια νόμιμη πολιτική απάντηση, αλλά δεν πρέπει να γίνει πρόσχημα για περαιτέρω συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στις Βρυξέλλες. Η επικουρικότητα επιτάσσει να δρουν πρώτα τα κράτη μέλη, που έχουν διμερείς σχέσεις με την Άγκυρα.
Η αυξημένη στήριξη στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης είναι ευπρόσδεκτη, υπό τον όρο να μη χρηματοδοτεί ακτιβιστικές συντακτικές ομάδες. Τα ευρωπαϊκά χρήματα πρέπει να πηγαίνουν σε όσους ενημερώνουν, όχι σε όσους ακτιβίζουν. Ένας ελεύθερος Τύπος κρίνεται από την ικανότητά του να αντικρούει την εξουσία, όχι από τη συμμόρφωσή του στις προτεραιότητες των Βρυξελλών.
Τέλος, το ψήφισμα δεν δημιουργεί καμία υποχρέωση για την Τουρκία. Είναι ένα πολιτικό μήνυμα. Για να έχει αντίκτυπο, τα κράτη μέλη πρέπει να είναι έτοιμα να βγάλουν τις συνέπειες στις εμπορικές και διπλωματικές τους σχέσεις. Χωρίς αυτό, θα παραμείνει άλλη μια ευχή.
Χωρίς απόδειξη και χωρίς δικαστή, η εθνική ασφάλεια γίνεται συνθηματικό για να απελαύνονται όσοι ενοχλούν.
