Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την ετήσια έκθεσή του για το 2025 σχετικά με την τραπεζική ένωση. Καλεί να ολοκληρωθεί γρήγορα η τραπεζική ένωση, ιδίως συνεχίζοντας τις εργασίες για το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης καταθέσεων (EDIS) ως τρίτο πυλώνα, και να εμβαθυνθεί η ενοποίηση των αγορών. Το κείμενο ζητά επίσης καλύτερη προστασία των κύριων κατοικιών και ενισχυμένο έλεγχο των κρυπτοστοιχείων.
Η τραπεζική ένωση βασίζεται σε δύο υφιστάμενους πυλώνες: την ενιαία εποπτεία των τραπεζών και την ενιαία εξυγίανση σε περίπτωση πτώχευσης. Ένας τρίτος πυλώνας, το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης καταθέσεων (EDIS), προτείνεται από το 2015 αλλά δεν έχει ποτέ εγκριθεί. Το Κοινοβούλιο ζητά εδώ και καιρό τη θέσπισή του για να προστατεύονται οι καταθέσεις με ίσο τρόπο σε ολόκληρη την Ένωση και να μειωθεί ο δεσμός μεταξύ των τραπεζών και των κρατών. Αυτή η ετήσια έκθεση είναι η ευκαιρία για το Κοινοβούλιο να επαναβεβαιώσει τις προτεραιότητές του και να απευθύνει τα αιτήματά του στην Επιτροπή, το Συμβούλιο και τις εποπτικές αρχές.
Ταχεία ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσηςΤο Κοινοβούλιο ζητά να ολοκληρωθεί γρήγορα η τραπεζική ένωση, ιδίως συνεχίζοντας τις εργασίες για το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης καταθέσεων (EDIS) ως τρίτο πυλώνα, και εγκρίνοντας μέτρα για την εμβάθυνση της ενοποίησης των αγορών και τη διευκόλυνση της κυκλοφορίας κεφαλαίων και ρευστότητας εντός των τραπεζικών ομίλων.
Προστασία των κύριων κατοικιώνΖητά επαρκή προστασία των κύριων κατοικιών, ιδίως για τα ευάλωτα νοικοκυριά, λαμβάνοντας υπόψη την επιφάνεια της κατοικίας και το γεγονός ότι ο δανειολήπτης έχει ήδη αποπληρώσει σημαντικό μέρος του αρχικού δανείου του (για παράδειγμα 50 %).
Εποπτεία των κρυπτοστοιχείωνΤο Κοινοβούλιο ζητά από την Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών και τις εθνικές αρχές να διασφαλίσουν αυστηρή, συνεπή και δίκαιη εφαρμογή και επιβολή του κανονισμού για τις αγορές κρυπτοστοιχείων (MiCA), ώστε να προστατεύονται οι καταναλωτές και να καταπολεμάται το χρηματοπιστωτικό έγκλημα.
Ενίσχυση της τραπεζικής εξυγίανσηςΥπενθυμίζει ότι σε περίπτωση τραπεζικής αφερεγγυότητας, οι μέτοχοι, οι πιστωτές ή οι μηχανισμοί που χρηματοδοτούνται από τον κλάδο πρέπει να αναλαμβάνουν πρώτοι τις ζημίες, με τα δημόσια κονδύλια να χρησιμοποιούνται μόνο ως έσχατη λύση. Επιμένει στην ανάγκη επαρκούς ελάχιστης απαίτησης ιδίων κεφαλαίων και επιλέξιμων υποχρεώσεων (MREL) για να διασφαλιστεί η αξιοπιστία του πλαισίου εξυγίανσης.
Επικύρωση της συνθήκης του ΕΜΣΤο Κοινοβούλιο καλεί για άλλη μια φορά σε πλήρη και ολοκληρωμένη επικύρωση της συμφωνίας που τροποποιεί τη συνθήκη για τη θέσπιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), ώστε να ενισχυθεί η αξιοπιστία, η δυνατότητα εξυγίανσης και η ανθεκτικότητα της ζώνης του ευρώ.
Η έκθεση εγκρίθηκε με 376 ψήφους υπέρ, 187 κατά και 17 αποχές σε ηλεκτρονική ψηφοφορία με ονομαστική κλήση.
Αυτή η έκθεση δεν είναι νόμος: εκφράζει τη πολιτική θέση του Κοινοβουλίου και απευθύνεται στην Επιτροπή, το Συμβούλιο και τις εποπτικές αρχές. Συγκεκριμένα, ζητά καλύτερη προστασία των ευάλωτων δανειοληπτών, ιδίως στα στεγαστικά δάνεια, και αυστηρότερο πλαίσιο για τα κρυπτοστοιχεία ώστε να προστατεύονται οι καταναλωτές. Ζητά επίσης οι τραπεζικές πτωχεύσεις να μη χρηματοδοτούνται από δημόσιο χρήμα, αλλά πρώτα από τους μετόχους και τον χρηματοπιστωτικό κλάδο. Αυτά τα αιτήματα θα πρέπει να αναληφθούν από την Επιτροπή ή τα κράτη μέλη για να μετατραπούν σε δεσμευτικούς κανόνες.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την ετήσια έκθεσή του για το 2025 σχετικά με την τραπεζική ένωση με 376 ψήφους υπέρ, 187 κατά και 17 αποχές. Πιέζει την Επιτροπή και το Συμβούλιο να ολοκληρώσουν την τραπεζική ένωση, ιδίως δημιουργώντας το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης καταθέσεων (EDIS), τον τρίτο πυλώνα που λείπει από το 2015. Ωστόσο, πίσω από αυτό το αίτημα πληρότητας, το κείμενο παραμένει σιωπηλό για το κόστος ενός τέτοιου μηχανισμού για τις τράπεζες και τους καταθέτες, και για τα εμπόδια που πνίγουν την ανταγωνιστικότητα του κλάδου.
Το Κοινοβούλιο ζητά ένα EDIS για να προστατεύει επίσης τις καταθέσεις σε ολόκληρη την Ένωση και να μειώσει τον δεσμό μεταξύ τραπεζών και κρατών. Ο στόχος είναι αξιέπαινος: σήμερα, ένας Γερμανός καταθέτης και ένας Ιταλός καταθέτης δεν καλύπτονται με τον ίδιο τρόπο, και μια εθνική τραπεζική χρεοκοπία μπορεί ακόμη να μολύνει το κρατικό χρέος. Αλλά το κείμενο δεν λέει τίποτα για το κόστος. Ένα κοινό ταμείο ασφάλισης καταθέσεων πρέπει να τροφοδοτείται από τις τράπεζες, και αυτό το κόστος μετακυλίεται στους πελάτες. Χωρίς μηχανισμό αγοράς για την τιμολόγηση του κινδύνου, δημιουργείται μια αμοιβαιοποίηση όπου οι ασφαλέστερες τράπεζες πληρώνουν για τις πιο επικίνδυνες. Το Κοινοβούλιο αναφέρει εισφορές βάσει του προφίλ κινδύνου, αλλά χωρίς να διευκρινίζει πώς θα αποφευχθεί η επιδότηση των πιο εύθραυστων τραπεζών από τις πιο ισχυρές. Μια προσέγγιση βασισμένη στις αρχές της επικουρικότητας και της ατομικής ευθύνης θα απαιτούσε πρώτα μια ανεξάρτητη εκτίμηση επιπτώσεων και ένα σαφές ανώτατο όριο στις μεταφορές μεταξύ εθνικών συστημάτων.
Το Κοινοβούλιο ζητά επαρκή προστασία της κύριας κατοικίας, λαμβάνοντας υπόψη την επιφάνεια και την αποπληρωμή τουλάχιστον του 50% του αρχικού δανείου. Κατ' αρχήν, η προστασία των ευάλωτων νοικοκυριών είναι νόμιμη. Αλλά η διατύπωση παραμένει ασαφής: ποιος ορίζει την επιφάνεια; Πώς επαληθεύεται η αποπληρωμή; Οι τράπεζες θα πρέπει να θεσπίσουν δαπανηρούς ελέγχους, και αυτό το κόστος θα μετακυλιστεί σε όλους τους δανειολήπτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν είναι ευάλωτοι. Μια φιλελεύθερη εναλλακτική θα ήταν να αφεθούν τα κράτη μέλη να καθορίσουν τους δικούς τους κανόνες προστασίας, ανάλογα με την αγορά ακινήτων τους, αντί να επιβληθεί ένα ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο που αγνοεί τις εθνικές διαφορές.
Το Κοινοβούλιο καλεί σε αυστηρή εφαρμογή του MiCA και σε ευρωπαϊκή εποπτεία των μη τραπεζικών διαμεσολαβητών. Η λογική είναι υγιής: μετά την κατάρρευση της FTX, χρειάζονται σαφείς κανόνες του παιχνιδιού. Αλλά προσοχή να μη μετατραπεί η εποπτεία σε προληπτική γραφειοκρατία. Οι τράπεζες εκτίθενται όλο και περισσότερο σε μη τραπεζικά κεφάλαια, και ένα συστημικό stress test είναι χρήσιμο. Ωστόσο, η δημιουργία ενός νέου στρώματος ευρωπαϊκής εποπτείας για τα NBFI κινδυνεύει να προσθέσει κόστη και καθυστερήσεις για τους καινοτόμους παράγοντες, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες προχωρούν ταχύτερα. Το Κοινοβούλιο θα έπρεπε να είχε απαιτήσει απλοποίηση των υφιστάμενων κανόνων πριν προσθέσει νέους.
Ένα EDIS χωρίς τιμή είναι μια υπόσχεση που θα πληρώσουν οι τράπεζες και θα χρηματοδοτήσουν οι καταθέτες.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την ετήσια έκθεσή του για το 2025 σχετικά με την τραπεζική ένωση με 376 ψήφους υπέρ, 187 κατά και 17 αποχές. Πιέζει την Επιτροπή και το Συμβούλιο να ολοκληρώσουν την τραπεζική ένωση, ιδίως δημιουργώντας το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης καταθέσεων (EDIS), τον τρίτο πυλώνα που λείπει από το 2015. Ωστόσο, πίσω από αυτό το αίτημα πληρότητας, το κείμενο παραμένει σιωπηλό για το κόστος ενός τέτοιου μηχανισμού για τις τράπεζες και τους καταθέτες, και για τα εμπόδια που πνίγουν την ανταγωνιστικότητα του κλάδου.
Το Κοινοβούλιο ζητά ένα EDIS για να προστατεύει επίσης τις καταθέσεις σε ολόκληρη την Ένωση και να μειώσει τον δεσμό μεταξύ τραπεζών και κρατών. Ο στόχος είναι αξιέπαινος: σήμερα, ένας Γερμανός καταθέτης και ένας Ιταλός καταθέτης δεν καλύπτονται με τον ίδιο τρόπο, και μια εθνική τραπεζική χρεοκοπία μπορεί ακόμη να μολύνει το κρατικό χρέος. Αλλά το κείμενο δεν λέει τίποτα για το κόστος. Ένα κοινό ταμείο ασφάλισης καταθέσεων πρέπει να τροφοδοτείται από τις τράπεζες, και αυτό το κόστος μετακυλίεται στους πελάτες. Χωρίς μηχανισμό αγοράς για την τιμολόγηση του κινδύνου, δημιουργείται μια αμοιβαιοποίηση όπου οι ασφαλέστερες τράπεζες πληρώνουν για τις πιο επικίνδυνες. Το Κοινοβούλιο αναφέρει εισφορές βάσει του προφίλ κινδύνου, αλλά χωρίς να διευκρινίζει πώς θα αποφευχθεί η επιδότηση των πιο εύθραυστων τραπεζών από τις πιο ισχυρές. Μια προσέγγιση βασισμένη στις αρχές της επικουρικότητας και της ατομικής ευθύνης θα απαιτούσε πρώτα μια ανεξάρτητη εκτίμηση επιπτώσεων και ένα σαφές ανώτατο όριο στις μεταφορές μεταξύ εθνικών συστημάτων.
Το Κοινοβούλιο ζητά επαρκή προστασία της κύριας κατοικίας, λαμβάνοντας υπόψη την επιφάνεια και την αποπληρωμή τουλάχιστον του 50% του αρχικού δανείου. Κατ' αρχήν, η προστασία των ευάλωτων νοικοκυριών είναι νόμιμη. Αλλά η διατύπωση παραμένει ασαφής: ποιος ορίζει την επιφάνεια; Πώς επαληθεύεται η αποπληρωμή; Οι τράπεζες θα πρέπει να θεσπίσουν δαπανηρούς ελέγχους, και αυτό το κόστος θα μετακυλιστεί σε όλους τους δανειολήπτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν είναι ευάλωτοι. Μια φιλελεύθερη εναλλακτική θα ήταν να αφεθούν τα κράτη μέλη να καθορίσουν τους δικούς τους κανόνες προστασίας, ανάλογα με την αγορά ακινήτων τους, αντί να επιβληθεί ένα ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο που αγνοεί τις εθνικές διαφορές.
Το Κοινοβούλιο καλεί σε αυστηρή εφαρμογή του MiCA και σε ευρωπαϊκή εποπτεία των μη τραπεζικών διαμεσολαβητών. Η λογική είναι υγιής: μετά την κατάρρευση της FTX, χρειάζονται σαφείς κανόνες του παιχνιδιού. Αλλά προσοχή να μη μετατραπεί η εποπτεία σε προληπτική γραφειοκρατία. Οι τράπεζες εκτίθενται όλο και περισσότερο σε μη τραπεζικά κεφάλαια, και ένα συστημικό stress test είναι χρήσιμο. Ωστόσο, η δημιουργία ενός νέου στρώματος ευρωπαϊκής εποπτείας για τα NBFI κινδυνεύει να προσθέσει κόστη και καθυστερήσεις για τους καινοτόμους παράγοντες, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες προχωρούν ταχύτερα. Το Κοινοβούλιο θα έπρεπε να είχε απαιτήσει απλοποίηση των υφιστάμενων κανόνων πριν προσθέσει νέους.
Ένα EDIS χωρίς τιμή είναι μια υπόσχεση που θα πληρώσουν οι τράπεζες και θα χρηματοδοτήσουν οι καταθέτες.
